Στο δάχτυλό του φορούσε ένα δαχτυλίδι με το σχήμα της σελήνης και μιλούσε με μεγάλη ένταση και πάθος για το επίτευγμά του αν και το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησής μας το ξόδεψε προσπαθώντας να με πείσει για την αναγκαιότητα διεύρυνσης της διαστημικής έρευνας.

«Φαντάζομαι πως εκείνη την εποχή είχατε το status ενός ροκ σταρ”, είχα ψελλίσει στην αρχή της συνάντησής μας.  Με τη μόνη διαφορά πως δεν είχαμε τις αμοιβές των ροκ σταρ… Παίρναμε ένα πολύ χαμηλό στρατιωτικό μισθό», ήταν η αφοπλιστική του απάντηση.

Το επίτευγμα του Νίλ Άρμστρονγκ και του Μπαζ Όλντριν (υπήρχε κι ένας τρίτος, ο Μάικλ Κόλλινς που ποτέ δεν περπάτησε στο φεγγάρι, αφού παρέμεινε στο διαστημόπλοιο χωρίς να μπει στην σεληνάκατο) ήταν κολοσσιαίο για την εποχή.

Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που τα πάντα σταμάτησαν. Οι Κυριακάτικοι αγώνες μπέιζμπολ διεκόπησαν προσωρινά, το ίδιο και τα πονταρίσματα στο Λας Βέγκας. Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, με κομμένη την ανάσα παρακολουθούσαν στις τηλεοράσεις τους αυτό το «μικρό βήμα για τον άνθρωπο, που ήταν τόσο μεγάλο για την ανθρωπότητα.»

Στην Ελλάδα, το γεγονός συνδυάστηκε με την πρώτη απευθείας μετάδοση ενός γεγονότος στην ιστορία της νεότευκτης τότε ελληνικής τηλεόρασης. Ήταν Ιούλιος του 1969. 8 χρόνια πριν, ο Πρόεδρος Κένεντι είχε θέσει το στόχο σε μια δημόσια ομιλία του, πως η Αμερική θα πρέπει μέχρι τα τέλη της δεκαετίας, να στείλει έναν άνθρωπο στο φεγγάρι και να τον επιστρέψει πίσω με ασφάλεια.

Ο αντίπαλός του, Ρίτσαρντ Νίξον, δεν ήταν ιδιαίτερα ένθερμος υποστηρικτής του προγράμματος Apollo. Αλλά, σε ένα ακόμη περίεργο παιχνίδι της ιστορίας, ήταν το όνομα του Νίξον που τελικά γράφτηκε στην αναμνηστική πλάκα που άφησαν οι αστροναύτες στο έδαφος της σελήνης. 

Τα πρώτα βήματα του Άρμστρονγκ, όπως και η διάσημη φράση του «ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα», μεταδόθηκαν ζωντανά στη γη, μέσω μιας κάμερας που είχε τοποθετηθεί στο εξωτερικό της σεληνακάτου.

Μερικά λεπτά μετά, κατέβηκε και ο Όλντριν. Ο Νίξον τους συνεχάρη από το Οβάλ γραφείο. Λίγα χρόνια αργότερα, θα αποκαλυφτεί πως ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε μαγνητοσκοπήσει ένα τηλεοπτικό διάγγελμα, με το οποίο πληροφορούσε τον Αμερικανικό λαό πως οι αστροναύτες ήταν αδύνατο να επιστρέψουν πίσω – η δυσκολία του εγχειρήματος ήταν τέτοια, που η καταστροφή περιλαμβανόταν μέσα στα πιθανά σενάρια. 

Ήταν η εποχή της κορύφωσης του ψυχρού πολέμου. Η κατάκτηση της σελήνης ήταν ένα γεγονός που εγγραφόταν στον ψυχρό πόλεμο και στον ανταγωνισμό ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Μόσχα. Η επιτυχία του Apollo 11 όμως έβαλε τέλος στην κούρσα του διαστήματος. Οι Σοβιετικοί εγκατέλειψαν το δικό τους σεληνιακό πρόγραμμα, ενώ οι Αμερικανοί επισκέφθηκαν το φεγγάρι άλλες πέντε φορές τα επόμενα χρόνια.  

Οι αστροναύτες θα επιστρέψουν, κι αφού παραμείνουν σε καραντίνα για τρεις βδομάδες, θα γίνουν δεκτοί στην Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο με ζητωκραυγές. Το κατόρθωμά τους, είναι η μεγαλύτερη ένδειξη της αμερικανικής κυριαρχίας – και η Αμερική έχει κάθε λόγο να τους προβάλει όσο περισσότερο μπορεί. Για τον Όλντριν, τον πειθαρχημένο απόφοιτο του Ουέστ Πόϊντ με πολεμική εμπειρία στην Κορέα, και την έντονη ανάγκη για καινούριους στόχους, η ζωή μετά από αυτό το κατόρθωμα θα είναι προβληματική. Θα εγκαταλείψει τη NASA και την αεροπορία και θα βυθιστεί στον αλκοολισμό, και την κατάθλιψη. Θα τα ξεπεράσει λίγα χρόνια μετά. 

«Όπου κι αν πηγαίναμε μας αναγνώριζαν, το κατόρθωμά μας, μας ακολουθούσε παντού», μου είχε απαντήσει όταν τον ρώτησα πώς ήταν η ζωή μετά το ταξίδι στο φεγγάρι. «Δεν είχαμε ιδιωτική ζωή πια, δεν νιώθαμε ασφαλείς να κινηθούμε ελεύθερα, προσωπικά ένιωθα μια πίεση αφόρητη, λες και όλος ο κόσμος περίμενε από εμάς να κάνουμε κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Κι αυτό μου προκάλεσε προβλήματα. Διαλύθηκα. Ξέρετε, είχα μεγαλώσει από μικρός με την πειθαρχία της αεροπορίας, μετά με την πειθαρχία της NASA, με ένα στόχο που έδινε νόημα στα πάντα. Κι έπειτα, αποφάσισα να φύγω από τη NASA, έφυγα κι από την αεροπορία, βρέθηκα ξεκρέμαστος. Από την απόλυτη πειθαρχία βρέθηκα στο άλλο άκρο, στην απόλυτη ελευθερία του απλού πολίτη και δυσκολεύτηκα να ζήσω έτσι. Υπέφερα από κατάθλιψη που ήταν κληρονομική. Έγινα αλκοολικός. Και χρειάστηκε να δουλέψω πολύ για να βγω από αυτό το αδιέξοδο».

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο στην ιστορία των αστροναυτών ήταν η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο δυτικός κόσμος ολόκληρος, γιόρταζε αυτή την τεράστια επιτυχία και οι ίδιοι ήταν μακριά! Ακόμη όμως κι όταν επέστρεψαν, ήταν αναγκασμένοι να μείνουν σε καραντίνα για περισσότερο από τρεις εβδομάδες, καθώς κανείς δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει με τι μικροοργανισμούς θα έρχονταν σε επαφή το σώμα τους.

«Όταν επιστρέψαμε, και βρισκόμασταν σε καραντίνα και παρακολουθούσαμε τηλεόραση, μόνο τότε μπόρεσα να συνειδητοποιήσω τον ενθουσιασμό που είχε προκληθεί. Τότε γύρισα λοιπόν στο Νιλ και του είπα: «Ξέρεις κάτι, χάσαμε όλο το πάρτι. Όταν οι άλλοι γλεντούσαν, εμείς λείπαμε ταξίδι», είχε επισημάνει γελώντας ο Όλντριν.

«Νομίζω ότι κάνω προσπάθειες να κρατήσω ζωντανές στη μνήμη στιγμές που δεν έχουν αποτυπωθεί σε φιλμ. Γιατί όταν βλέπεις κάτι σε εικόνα, επανέρχεται γρήγορα στη μνήμη σου», μου είχε πει όταν τον ρώτησα ποια είναι η στιγμή που ο ίδιος θυμάται πιο έντονα.

«Η στιγμή που μένει χαραγμένη εντονότερα στη μνήμη μου, είναι η στιγμή που προσεδαφιζόμαστε στη Σελήνη και σβήνουμε τις μηχανές. Ο Νιλ κι εγώ τότε κοιταχτήκαμε στα μάτια. Μόνο τότε συνειδητοποιήσαμε το τι είχαμε καταφέρει. Δεν πιστεύω ότι μπορεί άλλος άνθρωπος να νιώσει και να εκφράσει αυτό που εκείνη τη στιγμή αισθανθήκαμε. Το μέγεθος αυτού του κατορθώματος για το οποίο τόσοι πολλοί άνθρωποι είχαν δουλέψει. Και νομίζω ότι ο Νιλ το εξέφρασε αυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν κατέβαινε από τη σκάλα:Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα». Το ότι ταξιδέψαμε στη Σελήνη ήταν σίγουρα πρωτοποριακό, αλλά μην ξεχνάτε πως ήταν αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης, μιας διαμάχης κάτω στη γη και μια προσπάθεια να αποδείξουμε στους αντιπάλους μας το τι μπορούμε να καταφέρουμε,  ήταν κάτι πολύ μπροστά από την εποχή του. Σήμερα όμως, οι συνθήκες είναι κατάλληλες για να κάνουμε περισσότερα πράγματα στο διάστημα. Όχι απλά και μόνο μια επίσκεψη. Κι ο Κολόμβος έκανε μια επίσκεψη μέχρι την Αμερική, αλλά οι άποικοι ταξίδεψαν κι έμειναν. Υπάρχει λοιπόν τεράστια διαφορά»