H γυναίκα πάντοτε στέκεται ακριβώς στο σημείο που πρέπει, για να μπορεί να στηρίζεται ο κόσμος: «Τα τετραθέμελα του κόσμου τούτου: ψωμί, κρασί, φωτιά, γυναίκα», έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σηματοδοτεί τις θυσίες και τα κατορθώματα των γυναικών. Η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε για να τιμήσει τη μεγάλη διαμαρτυρία που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες απαιτούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα, γυναίκες που μάχονται καθημερινά και έχουν βρεθεί αντιμέτωπες με τον καρκίνο, με στερεότυπα και με προκαταλήψεις σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, μιλούν στο Reader.gr για να περάσουν ένα δυνατό και αισιόδοξο μήνυμα στις υπόλοιπες γυναίκες.

Βέρα Μελισσού: «Πάλεψα, το κέρδισα και είμαι εδώ»

Η 34χρονη Βέρα Μελισσού, μητέρα μιας 8χρονης, τον Ιούνιο του 2018 διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και διηγείται στο Reader.gr την περιπέτεια της.

«Έχασα τα μαλλιά μου, τη θηλυκότητα μου, αλλά μέσα από όλο αυτό βρήκα μια δύναμη που δεν ήξερα ότι είχα. Πάλεψα, το κέρδισα και είμαι εδώ», λέει θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να δώσει δύναμη στις υπόλοιπες γυναίκες που είτε αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, είτε όχι.

Το 2016 χειρουργήθηκε στο δεξί μαστό για ένα ινοαδένωμα. «Οι γιατροί μου είπαν ότι δεν είναι κάτι ανησυχητικό. Ωστόσο κάθε τρεις μήνες έκανα υπέρηχο, γιατί έβγαζα συνέχεια και έπρεπε να τα παρακολουθώ».

Αφού χειρουργήθηκε, ένα βράδυ ψηλάφισε στον αριστερό της μαστό έναν όγκο που την προβλημάτισε. «Έκανα πάλι υπέρηχο και αυτό είχε μεγαλώσει. Οι γιατροί μου είπαν και πάλι ότι δεν μπορούσαν να μου πουν ότι είναι κάτι το ανησυχητικό. Άλλαξα τρεις, αλλά όλοι μου έλεγαν ότι δεν είναι τίποτα και να μην ανησυχώ».

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Βέρα μπήκε στη διαδικασία της μαστογραφίας η οποία έδειξε ότι υπάρχουν κακοήθη ευρήματα σε ποσοστό 93%.

«Ο γιατρός μου είπε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ακόμα. Όμως εγώ προβληματίστηκα και ψάχτηκα μόνη μου. Βρήκα έναν άλλον γιατρό, ο οποίος με έβαλε να κάνω ελαστογραφία. Δυστυχώς για ακόμη μια φορά μου είπε ότι δεν μπορούμε να έχουμε καθαρή εικόνα και ότι θα ήταν καλό επειδή ήμουν πολύ μικρή να πάω στο νοσοκομείο για να κάνουμε βιοψία. Την κάναμε και διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού και επιθετικότητα 97%.

Η Βέρα δεν τα παράτησε, πάλεψε για την ίδια και την οικογένεια της, προκειμένου να ξεπεράσει το σοβαρό πρόβλημα υγείας που μπορούσε να της στοιχίσει την ζωή.

«Εάν επαναπαυόμουν θα είχα γεμίσει παντού. Χειρουργήθηκα και στα δυο. Ακολούθησαν οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοβολίες.

Έχασα τα μαλλιά μου, τη θηλυκότητα μου, αλλά μέσα από όλο αυτό βρήκα μια δύναμη που δεν ήξερα ότι είχα. Πάλεψα, το κέρδισα και είμαι εδώ. Για εννέα μήνες δεν εργαζόμουν. Η ζωή μου ήταν μόνο γιατροί. Το κομμάτι των χημειοθεραπειών είναι πάρα πολύ δύσκολο και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να ξαναγυρίσει, δεν θα μπορώ να ξαναμπώ σε αυτήν την διαδικασία».

«Πρέπει να είμαστε συνεπείς στις εξετάσεις, να μην κρύβουμε κάτι που μας συμβαίνει, να μην σκεφτόμαστε τι θα πει ο κόσμος. Να το αντιμετωπίζουμε έτσι όπως εμείς αισθανόμαστε. Να μοιραζόμαστε πράγματα η μία με την άλλη. Ξέρετε, εγώ είχα τεράστια ανάγκη να μιλήσω ή να διαβάσω κάτι αισιόδοξο από μια γυναίκα που έχει περάσει κάτι παρόμοιο. Και το βασικότερο όλων είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας».

Κωνσταντίνα Κοσμά: Από το Δημόσιο, πρόεδρος γυναικείας ποδοσφαιρικής ομάδας στη Σύρο 

Στα 47 της χρόνια, η Κωνσταντίνα Κοσμά βρέθηκε σε ένα νησί στο Αιγαίο και μέσα στις ιδιότητες της μητέρας, συζύγου, εργαζόμενης ήρθε να προστεθεί – εδώ και τρία χρόνια – εκείνη της προέδρου γυναικείας ποδοσφαιρικής ομάδας που αυτή την χρονιά μάχεται για την άνοδό της στην Β’ Εθνική.

«Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς πίστης σε δύο βασικές αρχές που ¨κληρονόμησα¨ από έναν πολύ δραστήριο πατέρα: Η δύναμη βρίσκεται στις ομάδες, στις συλλογικότητες. Και όταν αυτές δεν υπάρχουν, τις δημιουργείς. Φυσικά σε όλες τις θεμελιώδεις αρχές ζωής ποτέ δεν τέθηκε το θέμα του φύλου, καθώς ήταν αυτονόητο για μένα και τους οικείους μου ότι δεν τίθεται ποτέ θέμα διαχωρισμού γυναίκας ή άνδρα, αλλά ανθρώπου, της φιλοσοφίας του και της στάσης ζωής του».

Με εικόνες από έναν πατέρα στα γήπεδα, στους συλλόγους -πολιτιστικούς, αθλητικούς, αλλά και εργασιακούς- ήταν αναπόφευκτη και σχεδόν αυτονόητη η εμπλοκή της σε συλλογικότητες και ομάδες. Αρχικά στο σχολείο, στην παρέα, σε συγκροτήματα, σε πολιτική νεολαία.
Αναζητώντας πάντα έναν ενεργό ρόλο ως μαθήτρια στα δυτικά προάστια της Αθήνας, αλλά και αργότερα στα φοιτητικά χρόνια, δεν μπόρεσε να φρενάρει το «μικρόβιο» που της έδειχνε πάντα πως έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να κάνει εκείνο που θα βελτιώσει την κατάσταση της ομάδας και του συνόλου. 

«Ο πρώτος μου εργασιακός χώρος, εκείνος του Δημοσίου, και η επαφή μου με την «κανονικότητα» ποτέ δε με παρέσυρε από τις βασικές μου αρχές. Αναζητώντας πάντα κατάλληλη εργασιακή ομάδα, πέρασα από πόστα και θέσεις δημιουργικές στον χώρο της εκπαίδευσης υπαλλήλων Υπουργείου, σε διοικητικές θέσεις που βοηθούσαν και προωθούσαν την ίση μεταχείριση ανάμεσα σε φύλα, φυλές και εθνότητες», αναφέρε στο Reader.gr.

Σε όλα αυτά, φυσικά, πάντα σύμμαχος και δραστήριος συνεργάτης ο φίλος, σύζυγος και πατέρας των τριών παιδιών της, εκείνος που την βοήθησε να παραμείνει  σταθερή στις αρχές της, στα πιστεύω της και να τα αναπτύξει ακόμα περισσότερο στο νησί του Αιγαίου, την Σύρο.

«Το μικρόβιο της δράσης και της δημιουργίας συλλογικοτήτων, σε συνδυασμό με την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο, μας οδήγησε να δημιουργήσουμε μια ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών, καθώς πολλές γυναίκες, όπως και εγώ, αγαπάμε το άθλημα αλλά δεν είχαμε παλαιότερα την ευκαιρία να το ζήσουμε μέσα από το γήπεδο, να το βιώσουμε από τη θέση του ποδοσφαιριστή».

Σε ένα νησί με πολλές δυσκολίες - η γυναίκα δύσκολα μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο σε μια  γεμάτη στερεότυπα τοπική κοινωνία - η Κωνσταντίνα δηλώνει: «Δημιουργήσαμε μια ομάδα και μια ακαδημία κοριτσιών που φαίνεται να πρωταγωνιστεί στη ζωή πολλών οικογενειών και προσπαθεί να σπάσει τα στερεότυπα στο χώρο του ποδοσφαίρου».

Η ανταμοιβή της για όλο αυτό, μια εικόνα πρόσφατου αγώνα στο νησί: «Ένα γήπεδο με 22 γυναίκες να παίζουν, να μάχονται δυναμικά για τη φανέλα τους, για το σύλλογό τους, έναν πάγκο με πολλές κοπέλες που περίμεναν να δώσουν και αυτές τη βοήθειά τους, αλλά και τον σύντροφο μου να βοηθά από την θέση του προπονητή για την αξιοπρεπή πορεία της ομάδας. Και μια κερκίδα με τα κοριτσάκια-ποδοσφαιρίστριες της ακαδημίας μας, ανάμεσα τους και η κόρη μου που μεγάλωσε μέσα στο γήπεδο, με γονείς και φίλους των παικτριών, με φιλάθλους, ανάμεσά τους και τα δύο μου αγόρια που χειροκροτούσαν την τόσο υγιή προσπάθεια δύο γυναικείων ποδοσφαιρικών ομάδων». Εκεί πήρα τα βραβεία του κόσμου όλου.

«Στο χειροκρότημα, στις αγκαλιές της ομάδας, στα χαμόγελα εντός και εκτός γηπέδου. Εκεί που βλέπεις να δρουν και να μεγαλώνουν γυναίκες δραστήριες και μαχήτριες της ζωής, που δεν σταματούν να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν αυτό που αγαπούν χωρίς να τους εμποδίζει το φύλο τους, η ηλικία τους, η καταγωγή τους ή οποιοδήποτε στερεότυπο. Εκεί πήρα τα βραβεία του κόσμου όλου».

Σταυρούλα Λιατσοπούλου: Έχασε τα πάντα και ξεκίνησε από το μηδέν 

Η Σταυρούλα, μια σκληρά εργαζόμενη γυναίκα και μητέρα ενός παιδιού που μετά τον θάνατο του συζύγου της κλήθηκε να το μεγαλώσει μόνη της, εξιστορεί στο Reader.gr τις δυσκολίες που αντιμετώπισε σε ένα κατά βάση ανδροκρατούμενο επαγγελματικό χώρο, αφού στα 49 της αναγκάστηκε να ξεκινήσει από το μηδέν. Μότο της «όλες μπορούν να αλλάξουν πορεία στη ζωή τους, αρκεί να πιστεύουν στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους».

Παρότι είχε μια επιυχημένη καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, η οικονομική κρίση «χτύπησε» την πόρτα του χώρου της. «Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική για πάρα πολύ κόσμο, αφού ως γνωστόν με την οικοδομή σχετίζονται αρκετά επαγγέλματα. Όλα αυτά κατέρρευσαν και μαζί με αυτά κι εγώ. Στην ηλικία που ήμουν ήταν σχεδόν ακατόρθωτο να βρεις δουλειά».

Παρά της προσπάθειες της, η μία αποτυχία διαδεχόταν την άλλη. Τότε η Σταυρούλα αποφάσισε να δώσει εξετάσεις για να βγάλει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος για ταξί. Μην έχοντας χρήματα δανείστηκε 300 ευρώ, τα οποία έδωσε ως εγγύηση για την ενοικίαση του ταξί.

«Ξεκίνησα να δουλεύω 16 με 17 ώρες την ημέρα, χωρίς να σκέφτομαι ότι είναι Σάββατο ή Κυριακή ή αργία. Κάπως έτσι ξεχρέωσα. Σε διάστημα ενός έτους δημιούργησα σταθερή πελατεία, όπου με βοηθούν και με στηρίζουν αδιάκοπα». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φτιάξει την δική της εταιρεία transfer, για μεταφορές VIP. 

«Δανείστηκα για ακόμη μια φορά χρήματα, προκειμένου να ανοίξω την εταιρεία και να αγοράσω το πρώτο μου Van. Ρισκάροντας και πάλι, άφησα το ταξί και αμέσως μετά θέλησα να ενισχύσω την επιχείρηση με την αγορά ενός ακόμη αυτοκινήτου». Μέσα από τεράστια προσπάθεια, ατέλειωτες ώρες δουλειάς και χωρίς να υπολογίζει τον κίνδυνο, αφού κυρίως εργαζόταν την νύχτα, σήμερα η Σταυρούλα βλέπει την εταιρεία της να έχει σταθερά ανοδική πορεία και να αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των ανθρώπων που δουλεύουν μαζί της. Στόχος της, να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερες νέες θέσεις εργασίας. 

«Θεωρώ πως όλες οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν και να επιβιώσουν, με όποια δυσκολία μπορεί να αντιμετωπίσουν είτε σε επαγγελματικό, είτε σε προσωπικό επίπεδο. Όλες μπορούν να αλλάξουν πορεία στη ζωή τους, αρκεί να πιστεύουν στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους».