Αν παρακολούθησες την μπάντα του Parov Stelar στο Release Athens το 2016, αλλά και την περασμένη Κυριακή στην ίδια διοργάνωση, θα αισθάνθηκες έντονη την απουσία του. Βέβαια, δεδομένου του ότι ο Max The Sax ήταν περιζήτητος ως σόλο καλλιτέχνης και συχνά πυκνά τον βλέπαμε να εμφανίζεται ανεξάρτητα με τη μπάντα, αργά ή γρήγορα, υποψιαζόμασταν ότι το «διαζύγιο» θα προέκυπτε. Όπως και συνέβη δηλαδή, με αποτέλεσμα ο σούπερ σταρ σαξοφωνίστας της μπάντας και ίσως πιο δημοφιλής όλων, αυτήν τη στιγμή να οργώνει την Ευρώπη με τα lives του, στηριζόμενος πια εξ ολοκλήρου στις δικές του δυνάμεις προετοιμάζοντας παράλληλα το ντεμπούτο άλμπουμ του. Με αφορμή το live του στο Gazarte σήμερα, αλλά και την κυκλοφορία του νέου του single, κάναμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κουβέντα, στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια και... ωμότητα στη μουσική του «ανεξαρτητοποίηση. Ο Μάρκους Έκλμαϊρ εκτός από «αλάνθαστο σαξόφωνο» όπως τον λένε, μάλλον έχει και αλάνθαστο ένστικτο.

Πώς είναι να είσαι πια στο δικό σου μουσικό μονοπάτι; Τι έχει αλλάξει για σένα προσωπικά αυτά τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν;
Το να κάνεις τη δική σου μουσική σημαίνει να συνθέτεις, οπότε έκατσα στο στούντιό μου και άρχισα να φτιάχνω τη δική μου μουσική, επένδυσα πολύ στον εξοπλισμό και άρχισα να χειρίζομαι το σαξόφωνό μου και σαν συνθεσάιζερ, κάτι που μπορείς να ακούσεις και στο καινούριο μου single «Dance like you mean it». Ήθελα να εμφανιστώ με έναν μοντέρνο ήχο στο σαξόφωνο που να αντιστοιχεί στο 2018 κι έτσι ξεκίνησα κάτι, μετά άλλαξε εντελώς και τώρα πια έχω μπει για τα καλά στην παραγωγή των τραγουδιών, έχοντας πια ένα μεγάλο πλεονέκτημα γιατί όταν ξεκινάω με μία ιδέα έχω μερικούς παραγωγούς γύρω μου που «κλείνω» για πολύ συγκεκριμένες δουλειές, που σημαίνει ότι έχω την ιδέα μου και μετά την ολοκληρώνω με εκείνους. Στην αρχή δεν ήξερα καν πως να φτιάξω αρχεία ή software, αλλά μαθαίνω περισσότερα κάθε μέρα. Αυτό είναι το πρώτο κομμάτι αναφορικά με το μουσικό μέρος. Το δεύτερο είναι πως όταν είσαι υπεύθυνος των προγραμματισμένων εμφανίσεων και πρέπει να επικοινωνείς με ολόκληρη την ομάδα μόνος σου, πρέπει να ξέρεις όλα όσα συμβαίνουν ένα ένα ανά πάσα στιγμή.  Ξέρεις, κάποιος μπορεί να θέλει να κλείσει ένα σόλο σόου στη Μύκονο, δύο ημέρες νωρίτερα να είμαστε στη Βουλγαρία, οπότε θα πρέπει να προλάβουμε την πτήση, ίσως και το ίδιο βράδυ από τη Σόφια στην Αθήνα και μετά στη Μύκονο. Είναι τρελό να πρέπει να είσαι συνεχώς σε ταξίδια. 

Περίγραψέ μου μία τυπική ημέρα σου όταν δε βρίσκεσαι σε περιοδεία.
Ξυπνάω το πρωί, προσπαθώ να πηγαίνω κάθε μέρα στον χώρο που κάνω πρόβες για τουλάχιστον δύο ώρες, γιατί χρειάζομαι την τέλεια λειτουργία των στοματικών μυών. Στην πραγματικότητα υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα για να γίνουν όταν πρέπει να κάνεις όλα σου τα σχέδια, οπότε θα έλεγα πως πρόκειται για πλήρη απασχόληση. Η μέρα αποτελείται από τουλάχιστον 14 ώρες που περνούν οργανώνοντας συναυλίες, κάνοντας πρόβες και εξάσκηση, ακούγοντας νέα μουσική και... με social media. Ίσως τρεις μέρες τον χρόνο να με πάω σε ένα βουνό. Οπότε όταν τελειώσω από όλα, είμαι απλά ο Μάρκους και συναντιέμαι με φίλους, όπως είπα, πάω για σκι, για μπύρες ή και για ψώνια. Αυτό είναι όλο. 

«ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΡΝΗ»

Ήταν συναινετικό το διαζύγιο με την μπάντα του Parov Stelar και ποιοι λόγοι σε οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση;
Όταν συμμετέχεις σε ένα πρότζεκτ από την αρχή, είσαι ένας μουσικός σε μία μπάντα, όχι ένας απλός άνθρωπος γύρω της. Ίσως η μουσική βιομηχανία έχει δίκιο όταν λέει ότι έρχεται η στιγμή που μια μπάντα πρέπει να πεθάνει όπως πεθαίνει και ένα ανθρώπινο ον. Στην αρχή είναι όλα του στυλ είμαστε ενωμένοι, μία μεγάλη οικογένεια, όλα είναι τέλεια, είμαστε οι Parov Stelar. Και ήθελα να με εκτιμούν και να με σέβονται ως οντότητα και όχι σαν έναν τύπο που στη σκηνή παίζει σαξόφωνο. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα σήμερα στην μπάντα ούτε τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους που συμμετείχαν, αλλά εγώ παραιτήθηκα για έναν λόγο: Ήθελα να κάνω τη δική μου καριέρα 100%, γιατί έχω μόνο μία ζωή και θέλω να αισθάνομαι άνετα και καλά με τον εαυτό μου και με τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Δε θέλω να είμαι κάπου στη μέση μιας διαδικασίας του τύπου «είσαι ο Max the Sax» αλλά είσαι στην μπάντα του Parov Stelar. Ήταν δέκα «εντάξει» χρόνια, αλλά μετά πρέπει να σκεφτείς τι πραγματικά θέλεις να κάνεις.


Φωτό: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Ήταν δύσκολη απόφαση; Το έχεις μετανιώσει καθόλου δεδομένου του ότι οι Parov Stelar απολαμβάνουν παγκόσμιας αναγνώρισης;
Δεύτερες σκέψεις δεν έχω, όχι, αλλά δεν ήταν εύκολη απόφαση. Άφησα την επί δέκα χρόνια οικογένειά μου. Αλλά εν τέλει θεωρώ πως έπραξα σωστά και ότι το έκανα την κατάλληλη στιγμή. Πίστεψέ με, η μουσική βιομηχανία δεν είναι εύκολη και όταν καταλαβαίνεις πόσο «μεγάλωσαν» οι Parov Stelar τα τελευταία πέντε χρόνια όπως επίσης και εδώ στην Ελλάδα, ενόσω οι αμοιβές ανεβαίνουν και οι μουσικοί... κατεβαίνουν και όταν δε σε τιμούν ως τον άνθρωπο που είσαι, τότε υπάρχει πραγματικά μεγάλο πρόβλημα. Και θεωρώ πως τότε υπάρχουν δύο επιλογές: Είτε αποδέχεσαι τους όρους είτε πρέπει να φύγεις. Και αποφάσισα να φύγω γιατί δεν είμαι «πόρνη», ξέρεις. 

Τι κρατάς από τη θητεία σου στους Parov Stelar; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να ξεχάσεις;
Δεν υπάρχει τίποτα που θα ήθελα να ξεχάσω. Είμαι πολύ χαρούμενος που έχω σπουδαίες αναμνήσεις. Είμαι χαρούμενος που γνώρισα πολύ κόσμο μετά από 10 χρόνια στην μπάντα. Και είμαι πολύ ευτυχισμένος που άνθρωποι όπως ο Λεωνίδας από το Gazarte που το 2013-14 ήταν promoter με πίστευε από τότε και με πιστεύει και σήμερα ως Max The Sax και με βλέπει ως «πρωταγωνιστή» και επίσης πιστεύει ότι είναι όντως καλύτερο για μένα που είμαι σόλο τώρα. Όπως και ο Αναστάσιος (Διόλατζης) από το Reworks Festival στη Θεσσαλονίκη που με «έκλεισε» για τους ίδιους λόγους και με αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο. Όταν το δεις από αυτήν την άποψη, συμβαίνει συχνά γιατί ο κόσμος με θυμάται από όταν ήμουν βασικό μέλος της μπάντας και γιατί πάντα ήμουν φιλικός. Όταν δεν είσαι στη σκηνή και είσαι εκτός, είναι πολύ σημαντικό να είσαι... άνθρωπος. Αυτό προσπαθώ να είμαι, ένας χαρούμενος, καλός τύπος, να κάνω τη δουλειά μου και νομίζω πως γι' αυτό τους αρέσω από τότε μέχρι και σήμερα. 

Ήσουν αναμφισβήτητα το πιο δημοφιλές μέλος των Parov Stelar. Μοιράσου μαζί μας ένα περίεργο ή αστείο περιστατικό από τις περιοδείες σας ή ακόμη καλύτερα από τώρα που είσαι ανεξάρτητος.
¨Εχω πάρα πολλές αστείες ιστορίες να θυμηθώ με την μπάντα, αλλά θα σου πω μία... ελληνική. Ήμασταν στο Ρέθυμνο, στο πάρτι μετά τη συναυλία μαζί με κάτι φίλους, άντρες και γυναίκες. Ήμασταν πραγματικά πολύ μεθυσμένοι, πίναμε σφηνάκια βότκα και μετά στον γυρισμό μας σταμάτησε η αστυνομία. Όχι εμένα, τον οδηγό του αυτοκινήτου. Οπότε, έπρεπε να περάσει από αλκοτέστ και είχε πιει τόσο πολύ, ώστε να καταλήξουμε στη φυλακή για περίπου τρεις ώρες! Ο οδηγός έπινε πολύ νερό, φυσούσε και ξαναφυσούσε συνέχεια. Μετά από τρεις ώρες ήταν εντάξει και μπορούσαμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Ήταν περίπου 9 το πρωί αλλά ευτυχώς τίποτα δε συνέβη, που επίσης μας έδειξε πόσο πολύ προσπάθησαν οι ντόπιοι να βρουν μια λύση. Αυτός ο τύπος δεν έπρεπε να οδηγήσει μεθυσμένος, αλλά ήταν απλός ένας άνθρωπος που ήθελε να το γιορτάσει. Όταν το κάνεις αυτό στην Αυστρία, δεν έχεις δίπλωμα και μερικές φορές καταλήγεις στο δικαστήριο. Αυτό ήταν μια απλή παραμονή στο αστυνομικό τμήμα, το λιγότερο που μπορούσε να συμβεί. 

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ»

Το «Dance like you mean it» ακούγεται περισσότερο pop από ποτέ ή είναι δική μου εντύπωση;
Δεν το «φαντάζεσαι». Νομίζω πως είσαι απόλυτα σωστή. Πιο συγκεκριμένα, δημιούργησα το «Dance like you mean it» από μόνος μου, έφτιαξα το «πιασάρικο» σημείο με το σαξόφωνο και όπως είπα το συνδύασα με ένα συνθεσάιζερ, οπότε ακούς ένα κανονικό σαξόφωνο και ένα που δεν είναι «φυσικό». Αυτή ήταν η κύρια ιδέα, τα φωνητικά είναι του Ynnox που είναι φίλος μου από την Αυστρία και έχουμε μία πολύ καλή συνεργασία στο τραγούδι. Για να είμαι ειλικρινής, μετά τη house και αρκετή ηλεκτρονική μουσική με το σαξόφωνο, ίσως ήμουν στη σωστή στιγμή να φτιάξω τώρα μουσική με pop και funk κατεύθυνση. Και αυτό που συνέβη είναι πως είδα ότι η μόδα τώρα πηγαίνει περισσότερο προς την μουσική με funk και pop επιρροές και για μένα ως σαξοφωνίστα είναι πολύ καλό γιατί μου αρέσει η funk, μ' αρέσει η pop, τα φωνητικά, γιατί τα χρειάζεσαι αν θέλεις να είσαι επιτυχημένος. Νομίζω πως θα φτιάξω 3 ή 4 τραγούδια στο καινούριο άλμπουμ περισσότερο pop αλλά τα υπόλοιπα πρέπει να είναι περισσότερο hip hop και underground και επίσης λίγο ηλεκτρονικά. Περισσότερο θέλω στην παρούσα φάση οι επιρροές μου να προέρχονται από τη δεκαετία του '80, γιατί πραγματικά αισθάνομαι ότι ο ήχος ήταν πολύ καλός τότε. 


Φωτό: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Χορεύει ο κόσμος στις μέρες μας; Τελευταία οι clubbers είναι πολύ απασχολημένοι τσεκάροντας τα κινητά τους.
Λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα: Δεν είναι τα κινητά, αλλά το γεγονός ότι ο κόσμος δεν έχει τόση όρεξη για χορό, ίσως ανησυχούν ότι δεν φαίνονται ιδιαίτερα γοητευτικοί όταν χορεύουν. Ανησυχούν υπερβολικά πολύ για τους άλλους ανθρώπους γύρω τους και πως φαίνονται σε αυτούς. Ο κόσμος φοβάται να χορέψει. Και αυτό ακριβώς λέω με το τραγούδι, να το εννοείς όταν χορεύεις.

Έχεις παίξει ποτέ σε άδεια μαγαζιά;
Ναι, αλλά πρέπει να θυμηθώ πως ήταν, γιατί σήμερα δε συμβαίνει πια. Θυμάμαι συγκεκριμένα ένα σόου με τον Parov πίσω στο 2005, που ήταν πραγματικά άδειο, εννοώ πως ήρθαν 4 ή 5 άνθρωποι, αλλά δε θυμάμαι καλά που βρισκόμασταν. Το live το κάναμε και θυμάμαι ότι άλλαξε λίγο αυτό σαν διάθεση, γιατί μετά το πρώτο σοκ ο κόσμος ήταν πολύ φιλικός, παίξαμε για αυτούς και διασκεδάσαμε πολύ. Οπότε, όταν είσαι μουσικός και παίζεις σε άδειο μαγαζί, παίξε για τον εαυτό σου και για τους ανθρώπους που όντως ήρθαν. Είναι σαν πρόβα. Μην αισθάνεσαι άσχημα. Νομίζω πως μερικές φορές είναι απόλυτα φυσιολογικό. 


Ο Max The Sax στο live του στο Gazarte, Φωτό: Αφροδίτη Ζαγγανά

Πιστεύεις πως σήμερα πολλές electro swing παραγωγές δεν είναι και τόσο swing τελικά;
Για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά δεν ακούω πολλή electro swing μουσική. Ναι, όταν ακούς το σόου του Max The Sax υπάρχουν μερικά βαθύτερα «αρώματα» από swing στοιχεία, αλλά υπάρχει επίσης και πολλή funk, r 'n' b και house. Υπάρχουν εξαιρετικές μπάντες όπως οι Caravan Palace από τη Γαλλία, οι Boogie Belgique από το Βέλγιο που είναι πολύ δημοφιλείς στην Ελλάδα και σίγουρα κάποιες λιγότερο, αλλά πραγματικά δεν ακούω πολλή electro swing γενικά, οπότε δεν έχω ακούσει για να μπορώ να απαντήσω αν όντως σουινγκάρουν ή όχι.

Συμφωνείς ότι στην παρούσα φάση συναντάμε ένα φαινόμενο υπερβολικής χρήσης διάφορων samples (αποσπάσματα) στη μουσική παραγωγή; Αν ναι, πιστεύεις πως θα διαρκέσει ή πρόκειται απλά για μία «προσωρινή» μόδα;
Δεν ξέρω πως να το πω σωστά γιατί όταν φτιάχνεις μουσική δε μπορείς να χρησιμοποιείς ή να παίζεις κάθε όργανο, οπότε πρέπει να χρησιμοποιείς ίσως κάποια samples από κάποια αντίστοιχη βιβλιοθήκη και νομίζω πως όντως αποτελεί μεγάλο μέρος της μουσικής παραγωγής στις μέρες μας. Όταν χρησιμοποιείς samples ωστόσο, είναι πάντα δύσκολο γιατί δεν έχεις τα δικαιώματά τους, οπότε όταν για παράδειγμα χρησιμοποιείς ένα hip hop sample πρέπει να το δηλώσεις και δεν ξέρω κατά πόσο θα ήθελε κάποιος να τρέχει μισό χρόνο για ένα μικρό κομμάτι μιας παραγωγής. Στα live φυσικά και μπορείς να χρησιμοποιείς όποιο τραγούδι θες, όταν πρόκειται για την ένταξη samples στη δική σου επίσημη παραγωγή, τότε είναι μία διαφορετική, τεράστια ιστορία. Οπότε προσωπικά προτιμώ να το κάνω live παρά στις ηχογραφήσεις.


Φωτό: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Ποιες ήταν οι μουσικές επιρροές σου κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του νέου σου single και πιο συγκεκριμένα τι μουσική ακούς τελευταία;
Άκουγα σίγουρα Μπρούνο Μαρς, όμως αλλάζω το μουσικό μου πρόγραμμα κάθε εβδομάδα. Στις μέρες μας με το Spotify και όλα αυτά, μπορείς να ακούσεις τα πάντα μέσα σε ένα λεπτό. Ωστόσο, αυτό που πραγματικά με ενέπνευσε, είναι αυτό που έκανε ο Μπρούνο Μαρς. Ένα σύγχρονο funk άλμπουμ που ηχεί σαν μία μεγάλη αμερικανική παραγωγή. Αυτό ίσως είναι το όνειρό μου επίσης, να φτάσω τον ήχο μιας πολύ μεγάλης παραγωγής, να είναι μεγάλος, ανοιχτός με πολύ καλά φωνητικά. Αυτό είναι πολύ κοντά στον ήχο που θα ήθελα να δημιουργήσω και εκεί που θέλω να είμαι. Στις μεγάλες παραγωγές. 

Ποια είναι τα σχέδια και οι προσωπικοί σου στόχοι για το 2018;
Θα περάσω πολύ χρόνο μετά τις γιορτές στο στούντιο, ετοιμάζοντας το πρώτο μου ολοκληρωμένο άλμπουμ ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, που αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018. Την άνοιξη θα ξαναέρθω στην Ελλάδα με μία μίνι περιοδεία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Ιωάννινα, Πάτρα και το καλοκαίρι σίγουρα θέλω να επισκεφθώ τα ελληνικά νησιά.