Για τους περισσότερο μυημένους η υποψηφιότητα Ανδρουλάκη για τη ηγεσία του νέου φορέα – που ανακοινώθηκε τελευταία, εκεί κάπου στα τέλη Αυγούστου – ήταν η συμβολική είσοδος του νεαρού ευρωβουλευτή στην κεντρική πολιτική σκηνή. Καλή η εμπειρία των Βρυξελλών, αλλά έχει ημερομηνία λήξης. Και στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, στο επόμενο δωδεκάμηνο εκκολάπτονται εξελίξεις.

Υπό αυτή την έννοια, ο Ανδρουλάκης είναι ο πλέον κερδισμένος από τους εννέα υποψηφίους που κατέβηκαν στη μάχη της ηγεσίας του νέου φορέα. Βγήκε δεύτερος, αφήνοντας πολύ πίσω του έναν αρχηγό κόμματος, αλλά και τον δήμαρχο της πρωτεύουσας που πολλοί, ειδικά στην αρχή της κούρσας, προεξοφλούσαν ως φαβορί.

Ακόμη κι αν αύριο χάσει τις εκλογές, ο Ανδρουλάκης έχει εγγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο της παράταξης, ως το νούμερο 2. Είναι μόλις 38 ετών, έχει περάσει από όλη την κομματική ιεραρχία, έκανε το αγροτικό του στις Βρυξέλλες κι έχει μπροστά του ελεύθερο πεδίο για πολιτικές μανούβρες, σε ένα χώρο που διαθέτει πολλούς αξιωματικούς, αλλά κανέναν στρατηγό.

Το χαρτί της ηλικίας ήταν το βασικό ατού της υποψηφιότητας Ανδρουλάκη. Αν μη τι άλλο, ήταν και ο βασικός λόγος που ψηφίστηκε από μέρος της σκληρής κομματικής βάσης του ΠΑΣΟΚ – η Φώφη Γεννηματά συμβολίζει την ενότητα, ο αντίπαλός της την ανανέωση. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μέχρι στιγμής τα έχει καταφέρει. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν ότι η γλώσσα του είναι ξύλινη, ότι λανσάρει το παλιό σε μια συσκευασία νέου. Ότι στην πραγματικότητα είναι ένα ακόμη καλό προϊόν του κομματικού σωλήνα, που ξέρει πότε πρέπει να κάνει μια συμφωνία και πότε τη ρήξη. Οι μη γνωρίζοντες τα ΠΑΣΟΚικα, ίσως δεν θυμούνται πως πριν το καλοκαίρι, είχε αρπαχτεί με τη Φώφη Γεννηματά για τα διαδικαστικά. Τελικά την πλήρωσε ο γραμματέας του κόμματος – Στέφανος Ξεκαλάκης – που παύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Ανακυκλωμένο προϊόν ή όχι, από τη Δευτέρα ο Νίκος Ανδρουλάκης θα πρέπει να αποδείξει πως μπορεί να υπηρετήσει την ανανέωση, σε ένα χώρο που διψάει για νέα πρόσωπα, όπως η έρημος διψάει για βροχή. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τις μετεκλογικές συνεργασίες, ή την ιδεολογική ταυτότητα ενός νέου φορέα. Άλλωστε αυτό δεν αναζητά – αλλά προς το παρόν δεν βρίσκει – ολόκληρη η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία;