Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν κλείσαμε τη συνέντευξη, ήταν να πάρω τηλέφωνο τους δικούς μου και να τους το πω για να χαρούν. Ο Δάκης είναι άλλωστε κάτι σαν εκείνη την παλιά διαφήμιση: «Μεγαλώνει γερά παιδιά».

Αφορμή στην κουβέντα μας, στάθηκε το νέο του τραγούδι «Στιγμή» σε συνεργασία με τον Monsieur Minimal, αλλά όπως και να έχει μία κουβέντα με έναν καλλιτέχνη που μετρά πάνω από μισό αιώνα καριέρας, μόνο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι. 

Βρεθήκαμε στη Μαρίνα Φλοίσβου, αντί για τσάι με λεμόνι, παραγγείλαμε καφέ και παγωτό (δικό του) και μέσα σε μια ώρα είπαμε σχεδόν τα πάντα. 

Τώρα με τι ασχολείστε;
Έχουμε την παρουσίαση και την προώθηση της «Στιγμής», τελείωσε η περιοδεία για το «Πρώτο μας πάρτυ», το οποίο επιστρέφει στο θέατρο στις 20/10 στο Coronet που το έχει πάρει ο Μάρκος Σεφερλής. Δηλαδή γράφει τώρα αυτό; (με ρωτάει δειχνοντάς μου το κινητό)

Φυσικά και έχει πολύ καλό μικρόφωνο! Ποια είναι η σχέση σας με την τεχνολογία;
Καλή, αλλά δε με ενδιαφέρει το facebook, το twitter, τα social media. Αυτό που θα σου πω το διάβασα στο ίντερνετ και στο λέω: «Το να έχεις π.χ 6000 φίλους στο facebook είναι σα να είσαι πλούσιος στη μονόπολη.»

Δεν έχετε κι άδικο. Άρα σερφάρετε στο διαδίκτυο, διαβάζετε, ενημερώνεστε;
Μπαίνω, διαβάζω αλλά τις περισσότερες φορές εκνευρίζομαι. Δε μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να αλληλογραφεί, να στέλνει φωτογραφίες και να δηλώνει «τώρα είμαι εδώ, είμαι εκεί», να μιλάει με αγνώστους και να τους θεωρεί φίλους. Η φιλία είναι κάτι πάρα πολύ ιερό, ένα κλικ πριν τον έρωτα. 

Είναι εικονικοί φίλοι αυτοί.
Ε τότε ας λέγεται εικονική φιλία, να είμαι ήρεμος. 


Με τον Monsieur Minimal

Εσείς από τον επαγγελματικό σας χώρο, κάνατε φιλίες; 
Έχω μια φίλη, και θα έλεγα και δυο φίλους. Αλλά οι πραγματικοί, είναι οι παιδικοί μου φίλοι με τους οποίους μοιράζομαι τα πάντα, όλα μου τα προβλήματα. Ενώ με τους φίλους μου από τη δουλειά είναι όπως με τον αδελφό σου που δεν τα λες όλα. Σαν οικογένειά μου είναι.

Έτυχε ή πέτυχε που δεν κάνατε δική σας οικογένεια; 
Νομίζω πως πέτυχε. Γιατί την εποχή που έπρεπε να κάνω οικογένεια, ήταν στο peak της καριέρας μου (1972-90), ήμουν τόσο απασχολημένος... Τηλεοράσεις, ταινίες, δίσκοι, πρόβες, εμφανίσεις, θέατρο, κλαμπ το βράδυ, ήταν μία κόλαση, ωραία όμως. Ένα από τα δύο δε θα πετύχαινε λοιπόν, ή ο γάμος ή η καριέρα. Δεν είναι που διάλεξα την καριέρα, αλλά δε μπορούσα να ανταποκριθώ και στα δύο. Δε μπορείς να παντρευτείς, να έχεις μια γυναίκα και να μην τη βλέπεις καθόλου. Γι' αυτό και πάρα πολλοί γάμοι στο επάγγελμά μας δεν κρατάνε πολύ. 

Όταν κόπασε, το ξανασκεφτήκατε;
Είχα πια συνηθίσει μόνος μου, στο μεγάλο κρεβάτι να κοιμάμαι όσο θέλω και χωρίς να με ενοχλεί κανείς. Όχι. Ο ύπνος είναι ιερό πράγμα.

Τι άλλο είναι ποιότητα ζωής για εσάς; 
Tο πως φέρεσαι, το πως σου συμπεριφέρονται. Είμαι ολιγαρκής, αλλά καλοπερασάκιας. Δε θα 'θελα κότερα και αεροπλάνα... Χμμμ. Ένα αεροπλανάκι ίσως με ενδιέφερε...

Μια θωρακισμένη μερσεντές;
Απαπα, όχι. Θα μπορούσα να είχα πάρει. Πάντα έπαιρνα μικρά αυτοκίνητα να περνούν απαρατήρητα. Μια φορά μόνο πήρα ένα -που με παρέσυρε ο φίλος μου ο Πασχάλης- εντυπωσιακό αμάξι, το κράτησα λίγο καιρό και το πούλησα. Εκτός σκηνής θέλω να περνάω απαρατήρητος.

Γίνεται όμως; Εγώ βλέπω πως σας σταματάνε ακόμα. 
Με σταματάνε, αλλά όχι εκείνο το κακό που γινότανε. Διότι οι θαυμάστριες μεγαλώσανε και αυτές μαζί μου. 

Παρόλα αυτά, είναι ενεργές, η παράσταση «Το πρώτο μας πάρτυ» γνωρίζει σημαντική επιτυχία. 
Χθες ήμασταν στην Αίγινα και έγινε το έλα να δεις. Την επομένη το πρωί μέχρι να φύγει το καράβι, πήγαμε να πιούμε έναν καφέ. Δε μπορούσαμε να περπατήσουμε. Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν συγκινητικές, φιλιά, φωτογραφίες, να μου λένε ότι μεγάλωσαν και ερωτεύθηκαν με αυτά τα τραγούδια. Είναι πολύ ωραίο πράγμα. 

Το καλοκαίρι είναι εποχή σας πάντως από ό,τι έχω καταλάβει, το τραγουδήσατε και τόσες φορές.
Ναι, κατά σύμπτωση. Ίσως φταίει που γεννήθηκα Αύγουστο. Είμαι καλοκαιρινός τύπος. Από τον Μάιο αρχίζω και ξυπνάω. 

Εσείς, πού αποδίδετε τη διαχρονική επιτυχία τραγουδιών όπως το «Τόσα Καλοκαίρια»;
Εκείνη την εποχή, δε γράφανε τραγούδια για να γίνουν επιτυχίες, αλλά επειδή είχαν έμπνευση, επειδή ο στιχουργός είχε ερωτευθεί... Τώρα υπάρχει αυτό το κυνήγι του σουξέ. Πιστέψτε με πως όταν είπα τα καλοκαίρια του Πλέσσα και γενικά τα τραγούδια του, δε σκέφτηκα ποτέ αν θα γίνουν επιτυχία. Μας ενδιέφερε να είναι αξιοπρεπές τραγούδι και να είμαστε εμείς ευχαριστημένοι από αυτό. Όχι να γίνει σλόγκαν, αυτά άρχισαν αργότερα. Όταν άρχισε ο «πόλεμος» αυτός, θυμάμαι συνάδελφό μου -δε θα σας πω όνομα- ήταν μπροστά σε ένα ραδιόφωνο και γύρναγε τους σταθμούς συνέχεια για να ακούσει που τον παίζουν.

Δικά σας τραγούδια δε γράψατε ποτέ;
Δεν έχω τέτοιο ταλέντο. Μακάρι να μπορούσα, δεν ξέρω να γράφω ούτε στίχο ούτε μουσική.

Παρόλα αυτά, στην οικογένεια υπήρχε καλλιτεχνική φλέβα. Θεωρείτε ότι είναι γονίδιο; Είναι κληρονομικό το ταλέντο;
Πιστεύω πως ναι. Η μητέρα μου, όταν εγώ τραγουδούσα στο σπίτι μικρός, μου έκανε δεύτερη φωνή, χωρίς να έχει σπουδάσει. Από τη μεριά της όλο μου το σόι ήταν καλλιτεχνικό. Πέρα όμως από την ορθοφωνία που έκανα στην Ελλάδα για το ρο και το σίγμα, στην Αλεξάνδρεια είχα ξεκινήσει μαθήματα πιάνου, σολφέζ και ταυτόχρονα φωνητική μουσική για να ξέρω τί μου γίνεται. 

Διάβασα κάπου όμως ότι σκεφτόσασταν και την αρχιτεκτονική ως επαγγελματικό προσανατολισμό.
Μ' άρεσε πάρα πολύ, αλλά δεν ξέρω, ήρθαν έτσι οι συνθήκες τότε με τις εθνικοποιήσεις που έκαναν στους Ευρωπαίους στην Αίγυπτο και χρειάστηκε να βοηθήσω κι εγώ οικονομικά την οικογένειά μου. Αλλιώς ο πατέρας μου έχω την εντύπωση πως δε θα με άφηνε να ασχοληθώ με το τραγούδι γιατί δεν του άρεσε καθόλου, μα καθόλου. 


Η απαραίτητη σέλφι μετά τη συνέντευξη

Μήπως επειδή σκεφτόταν την επαγγελματική σας αποκατάσταση, πώς θα ζούσατε από αυτό;
Μπορεί. Αλλά δεν του άρεσε και η μουσική γενικά. Θυμάμαι όλη μέρα έπαιζε το ραδιόφωνο στο σπίτι, όταν έμπαινε και τύχαινε να μην το κλείσουμε, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να το κλείσει και να πει «Καλησπέρα». 

Σκέφτεστε καμιά φορά το «πως θα ήταν άμα»;
Ο πατέρας μου ήταν πολύ καλός λογιστής και το όνειρό του ήταν να γίνω το ίδιο. Και μάλιστα αργότερα με έστειλε σε μια τέτοια σχολή. Ήταν τραγικό, δεν καταλάβαινα τίποτα, δε με ενδιέφερε καθόλου... Η αρχιτεκτονική ήταν μέσα μου, αλλά δεν το είχαν δει οι γονείς μου. Από μικρός έκανα κατόψεις σπιτιών, θεάτρων, δεν το πήρε χαμπάρι κανένας. Ήταν κι άλλες εποχές τότε. Ευτυχώς, που ασχολήθηκα με το τραγούδι γιατί με οδήγησε η ανάγκη να κάνω κάτι να βοηθήσω το σπίτι μου τότε. Ενώ στην αρχή τραγουδούσα ερασιτεχνικά για έξι μήνες μέχρι να μάθω ρεπερτόριο, αργότερα άρχισα να πληρώνομαι. Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ καν.

Ίσως και να 'ταν γραφτό.
Ναι, το πιστεύω. Ο τρόπος που βρήκα δουλειά όταν ήρθα στην Ελλάδα και όλες οι «διαβολικές» συμπτώσεις που συνέβησαν... Θα μπορούσα να μην είχα κάνει τίποτα. Πιστεύω πολύ στο timing που λένε... στα αρχαία ελληνικά (γέλια). Το 'χω πει σε όλες μου τις συνεντεύξεις και θα το ξαναπώ βέβαια, είχαμε πάει με έναν φίλο μου πιανίστα στην Κηφισιά σε ένα πολύ μοδάτο μαγαζί τότε όπου έπαιζαν μουσική οι Playboys, ένα πολύ γνωστό συγκρότημα της εποχής. Αυτά συμβαίνουν το 1964. Πάει ο συνάδελφός μου να δει κάτι φίλους του μουσικούς και τον ρώτησαν ποιος είμαι; Είπε πως είμαι ένας τραγουδιστής από την Αίγυπτο και μου ζήτησαν να πω κανένα τραγούδι. Ανέβηκα πάνω, τραγούδησα και με προσλάβανε. 

Επειδή μιλάτε πολλές γλώσσες...
Ναι, γαλλικό είχα πει. 

...ποια είναι η γλώσσα που σας εκφράζει καλύτερα στο τραγούδι;
Πιστεύω τα γαλλικά. Δεν τολμούσα τότε να τραγουδήσω στα ελληνικά, νόμιζα πως δε θα μου ταίριαζαν. Ο Κώστας Ξενάκης ο μουσικός μου είπε «Παιδί μου αν θέλεις να κάνεις καριέρα στην Ελλάδα -γιατί οι πρώτοι μου δίσκοι ήταν στα ξένα- πρέπει να τραγουδάς ελληνικά» και τότε μου έδωσε το πρώτο μου ελληνικό τραγούδι, το «Γεια σου σ' ευχαριστώ». Τρελαίνομαι όμως για τα γαλλικά, ακόμα. Σε μια άλλη ζωή να 'μουν Γάλλος άραγε;

Ωστόσο, το τραγούδι που δε συμπαθήσατε ποτέ σας, ήταν γαλλικό!
Ναι το «Tu veux ou tu veux pas». Γιατί δεν το είπα καλά, γι' αυτό! 

Αποκλείεται να μην το είπατε καλά. Αυτό το λέτε εσείς.
Δε μπορώ ούτε τώρα να το ακούω. Του 'κανα μία δεύτερη εκτέλεση κι όταν πάω σε κανένα ραδιόφωνο τους ζητάω να βάλουν αυτήν, που την έκανα πριν δέκα χρόνια. Το 'χει πει η Μπριζίτ Μπαρντό. Το φέρνει τότε ο Μάτσας στη Minos να το τραγουδήσω και αυτή το λέει με πολύ νάζι και αναρωτιόμουν πως να το πω εγώ αυτό το πράγμα; Ήμουν και άπειρος τότε, το είπα με λίγο επιθετικό τρόπο, ο οποίος βγήκε πολύ χάλια κατά τη γνώμη μου. Όταν το άκουσα, τους ζήτησα να μην το βάλουν στο δίσκο, αλλά το έβαλαν και νόμιζα ότι καταστράφηκε η καριέρα μου. 

Ωραία γυναίκα η Μπαρντό.
Α ναι...  Κούκλα!

Στην Ελλάδα εκείνη την εποχή ποια ήταν η πιο ωραία;
Όλοι βλέπαμε ωραία τη Βουγιουκλάκη. Και ήτανε ένα χαρισματικό πλάσμα.

Δεν είχατε συναντηθεί όμως σε κάποια ταινία από αυτές που συμμετείχατε;
Δεν έτυχε. Με τον Σακελλάριο που είχαν κάνει τις μεγάλες επιτυχίες είχαν κάτι διαφωνίες και τότε δεν έκαναν μαζί ταινίες. Εγώ τότε είχα συνεργαστεί με τον Σακελλάριο και τον Δαλιανίδη. Μετά στα μιούζικαλ που έκανε τραγουδούσε η ίδια...Είχαμε γνωριστεί βέβαια, γιατί εγώ είχα δουλέψει με τον Βλάση Μπονάτσο, ερχόταν στο μαγαζί και κάναμε παρέα.

Ιδιαίτερες συστάσεις λογικά δε χρειάστηκαν, αφού στην αρχή της καριέρας σας τραγουδούσατε σε μαγαζί που μάζευε τους πάντες.
Την «Αργώ» στη Βουλιαγμένη λέτε. Ήταν το in μαγαζί της εποχής. Ερχόταν Λάσκαρη, Καρέζη, Βουγιουκλάκη... Θυμάμαι κατέβαιναν οι γειτόνοι με τις μπυτζάμες τότε για να μας δείρουν γιατί δε μπορούσαν να κοιμηθούν. Νεολαία, ουρλιάζαμε, παίζαμε τότε δυνατά, αστυνομία...

Όλα τα ονόματα που μου είπατε τώρα έχουν «φύγει». Πώς αισθάνεστε γι' αυτό;
Περιμένω τη σειρά μου (γέλια). Δεν το σκέφτομαι καθόλου. Δε φοβάμαι τον θάνατο καθόλου. Εκείνο που με απασχολεί είναι το «πώς».  Δε θέλω να τυρρανιστώ, να βασανιστώ, είπαμε είμαι καλοπερασάκιας. 

Προσέχετε όμως για να έχετε.
Δεν τρώω πολύ κρέας, δε μου αρέσει πια. Μόνο άσπρο, ψάρι, όσπρια... Το κρέας το θεωρώ λιγάκι κανιβαλισμό. Με ενοχλεί ακόμα και η μυρωδιά του. Περνάω από ένα σουβλατζίδικο και το λίπος που καίγεται, με αηδιάζει. 

Έχουν ειπωθεί διάφορα για την υγεία σας...
Περιπέτειες στην υγεία μου είχα δυο τρεις φορές. Πρώτη φορά χειρουργήθηκα για δισκοκοίλη, δεύτερη φορά ήταν όταν με είχαν πειράξει τα λέιζερ στη σκηνή και είχα πέσει κάτω και πριν από ενάμιση χρόνο που έπεσα και έσπασα το πόδι μου και έμεινα σχεδόν έξι μήνες στο κρεβάτι. Ήταν μία περίοδος που είχα πάρα πολλές υποχρεώσεις, συναυλίες με Πλέσσα και Χατζή, δούλευα στην Αθηναία και γλίστρησα στην Πλουτάρχου στο Κολωνάκι, ενώ πήγα να μπω στο αμάξι μου. 

Σας πήγε πίσω αυτό, έτσι;
Η κάμψη έρχεται όταν δε χτυπάει το τηλέφωνο. Μετά το «Τσάι με Λεμόνι», υπήρχε πάλι μία κάμψη, αυτό το πράγμα δε μπορείς να το εντοπίσεις. Κάπου έχω διαβάσει ότι η καλλιτεχνική επιτυχία είναι σαν τη βροχή. Δεν ξέρεις πότε θα έρθει, πόσο θα διαρκέσει και πότε θα τελειώσει. Αστάθμητοι παράγοντες... Θυμάμαι ότι όταν ηχογράφησα το «Μια σου λέξη», δεν έγινε τίποτα. Περάσανε τα χρόνια και μια μέρα ήμουν σε μία συναυλία στο Καυτατζόγλειο στη Θεσσαλονίκη και ξαφνικά σηκώθηκε όλο το στάδιο και τραγουδούσε μαζί μου. Και λέω, «Τί πάθανε;» Ειλικρινά ακόμα δε μπορώ να καταλάβω πως λειτουργεί αυτό το πράγμα. 

Έχετε αφουγκραστεί τα θέλω του κόσμου, κάτι που ξέρετε ότι σίγουρα θα έχει πέραση;
Είναι συγκυρίες, είναι αστρολογικό; Δεν ξέρω.

Πιστεύετε στα ζώδια;
Πάρα πολύ. Πιστεύω γιατί μου έχουν συμβεί διάφορα. Δε διαβάζω προβλέψεις, αλλά πιστεύω στα βασικά τους χαρακτηριστικά. Η Βίκυ Παγιατάκη μου έχει πει πάρα πολλά και με έχει βγάλει από πολλές δύσκολες θέσεις. Κάτι πάντως γίνεται, δεν ξέρω τι. Η Ζαννίνου να δείτε τι ξέρει και με συμβουλεύει. 

Είμαστε στο 2017, είστε ικανοποιημένος με όσα έχουν συμβεί στη ζωή σας;
Βεβαίως, θα ήμουν άδικος, αχάριστος. Δεν ξέρω, ίσως να 'μαι και ολιγαρκής.

Κάποιο παράπονο;
Πιστεύω δε βρέθηκε ο σωστός άνθρωπος να με εκμεταλλευθεί σωστά καλλιτεχνικά. Ο μάνατζερ δηλαδή. 

Θα τον αντέχατε όμως;
Αν όλοι οι μεγάλοι Έλληνες καλλιτέχνες που έκαναν καριέρα έξω έμεναν εδώ, δε θα έκαναν τίποτα. Ο Ρούσσος, η Μούσχουρη, η Κάλλας. Δεν υπάρχουν οι άνθρωποι να σε βάλουν στο σωστό δρόμο, εσύ δε γίνεται να τα σκέφτεσαι όλα. Εγώ ξέρω να τραγουδάω και ποια τραγούδια να διαλέξω. Από κει και πέρα δεν ξέρω πως πρέπει να κινηθεί όλο το θέμα, δεν είμαι έμπορος. 

Πώς και δε φύγατε μόνιμα κι εσείς έξω;
Είχα πάει. Τότε που ζούσε ο Ντέμης (ξάδερφός του) είχα πάει στη Γαλλία, με φιλοξένησε, κάναμε και ένα δισκάκι, αλλά έπρεπε να μείνω εκεί έξι μήνες για να διαφημιστεί. Αυτό όμως δε γινόταν γιατί πρώτον εδώ είχα συμβόλαιο, δεύτερον εκεί δε δουλεύεις παρά μόνο όταν είσαι φίρμα, λεφτά πολλά δεν υπήρχαν και οι γονείς μου περίμεναν από μένα. Είπα θα επιστρέψω στην Ελλάδα και θα έρχομαι «άμα με θέλετε». Πήγε χαμένο. Δεν πειράζει όμως, καλύτερα. Είδα καταστάσεις τότε με τον Ντέμη που δε μπορούσε να βγει από το σπίτι του, ήταν σε ένα χρυσό κλουβί. 

Μας έρχεται άρα ό,τι μπορούμε να αντέξουμε;
Πιστεύω ναι, είναι ωραίο βέβαια όλο αυτό, αλλά καλά θα ήταν να το έχεις όταν θέλεις. 

Πιστεύετε στο Θεό δηλαδή. 
Ναι. 

Ας πούμε ότι δεν είστε γεννημένος το 1943, αλλά το 1995 και έχετε πίστη... στη φωνή σας . Τί κάνετε;
Τώρα είναι πολύ δύσκολα. Έχουν αλλάξει πολύ τα θέλω των εταιρειών -αν υπάρχουν κι αυτές. Ο κόσμος δεν κοιτάει πλέον τη φωνή, δυστυχώς, αλλά αυτό που λένε και με εκνευρίζει που το λένε «το πακέτο». Πρέπει να έχεις κοιλιακούς, να είσαι όμορφος, το κορίτσι να έχει ωραία πόδια, να φοράει συγκεκριμένα ρούχα. Αυτά τα πράγματα είναι γελοία. Αν πήγαινα σε κάποιο τάλεντ σόου είτε ως κριτής είτε ως διαγωνιζόμενος, θα με ενδιέφερε η φωνή και μόνο.

Για το Voice σας βλέπω.
Ναι, αλλά μετά τί γίνεται; Αφού γυρίσουν (οι καρέκλες), μετά αρχίζουν οι ίντριγκες. Που είναι αυτά τα μεγάλα ταλέντα; Πού είναι ο Ίαν Στρατής; Ή η Εβελίνα (Νικόλιζα);

Έχετε δεχθεί πρόταση για να πάτε κριτής;
Έκανα το σφάλμα και πήγα σε ένα τάλεντ σόου που έκανε το Mega της Κύπρου, όταν ήμουν εκεί. Dansing λεγόταν, ήταν μουσικοχορευτικό. Συμμετείχαν γνωστοί άνθρωποι, πολιτικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί και έπρεπε να τους κρίνεις. Όταν δε μ'άρεσε κάποιος, το έλεγα και τον ψήφιζα. Και έβλεπα στο βλέμμα τους το μίσος, ένιωθα τύψεις το βράδυ και δε μπορούσα να κοιμηθώ. Ζήτησα να με απαλλάξουν και μου είπαν ότι δε γίνεται λόγω συμβολαίου. Τους είπα ότι υποφέρω, δε μπορώ να λέω ψέματα, είναι και ο χαρακτήρας μου τέτοιος, αναγκάστηκα ωστόσο να μείνω. 

Οι τραγουδιστές πάντως στη θέση σας, συνήθως το κάνουν για τα χρήματα. 
Άμα δε σε πειράζει και δεν έχεις αυτές τις ευαισθησίες, κάν'το. Εγώ δε θα το ξαναέκανα αν δε μπορούσα να είμαι ειλικρινής, είναι ψυχοφθόρο. 

Ποιοι είναι οι ποπ σταρ σήμερα στην Ελλάδα;
Ο κόσμος ξέρει, εγώ όχι.

Ο Σάκης; 
Α ναι.. Ο Σάκης είναι. Γενικά όμως, σταρς δεν υπάρχουν. 

Έχει κιόλας περισσότερη πέραση το λαϊκό.
Η πλειοψηφία των Ελλήνων αυτό ακούει. Γι' αυτό εμείς οι ποπ, ήμασταν σε δεύτερη μοίρα. 

Μετά το «Τσάι με Λεμόνι», όταν ξεκίνησε η άνοδος του ελαφρολαϊκού τραγουδιού, ψιλοχαθήκατε.
Πολλά έπαιξαν ρόλο, μέχρι και τα πολιτικά. Εγώ ποτέ δεν είχα κομματοποιηθεί, ό,τι πίστευα κατά καιρούς ψήφιζα, μέχρι και ΚΚΕ. Όταν βγήκε το Πασόκ, νόμιζαν ότι είμαι της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ξέρω από που, υπήρχε ένας πόλεμος και δε με έπαιζαν ποτέ. Εγώ εντωμεταξύ, είχα μεσάνυχτα. Επειδή είχα έναν φίλο που ήταν νεοδημοκράτης που ήταν βουλευτής, κάτι τέτοιο... Ε και;

Τη σημερινή κατάσταση πως τη βλέπετε;
Αχ μη... Τραγική. Ελπίζω να φτιάξουν τα πράγματα. Να κάτι για το οποίο δε θα 'θελα να ήμουν γεννημένος το '95. 

Τα κουμάντα σας τα κάνατε;
Ε βέβαια. Τότε μπορούσαμε και μαζεύαμε λεφτά, έστω αυτά τα λίγα που παίρναμε εμείς σε σχέση με τους λαϊκούς. Κάναμε όνειρα. 

Τώρα δουλεύετε επειδή το θέλετε ή επειδή πρέπει;
Και θέλω, αλλά σκοπός είναι να μην τρώω και τα έτοιμα, δεν ξέρω ακόμα πόσα χρόνια θα ζήσω. Έτσι κι αλλιώς, αν πάψω να τραγουδάω, θα μαραζώσω. Το τραγούδι με κρατά ζωντανό. 

Κι αν δε χτυπήσει το τηλέφωνο μια μέρα;
Το 'χω περάσει, έχω συνηθίσει. Διήρκεσε δυο τρία χρόνια. Και μου 'χει συμβεί τρεις - τέσσερις φορές. Είναι ένας κύκλος.

Πώς σας φαίνεται που τελευταία χτύπησε από έναν νέο άνθρωπο; 
Εϊναι συγκινητικό και πολύ ωραίο. Χτύπησε από τον Monsieur Minimal. Με βρήκε μέσω facebook, μπήκε στη σελίδα μου. 

Μισά μου τα λέτε, πριν δεν το θέλατε!
Μα δεν τη χειρίζομαι εγώ, μία φίλη μου. Είναι σαν fan club για την ακρίβεια. Έστειλε ένα μήνυμα, ζήτησε το τηλέφωνό μου και έτσι έφτασα από το Monsieur Cannibal τo 1968 στον Monsieur Minimal το 2017. Μου έβαλε να το ακούσω -γιατί κατά καιρούς έχουν συμβεί πολλά τέτοια με ανθρώπους που δεν ήταν και ταλαντούχοι, οπότε σκέφτηκα ας μη μπω σε καμιά περιπέτεια... Μου άρεσε, το ηχογραφήσαμε, κάναμε και το βίντεο κλιπ και πάει πάρα πολύ καλά! 

Είναι σα να το έγραψε πάνω σας.
Αυτό μου λένε όλοι! Δεν τον έχω ρωτήσει, αλλά δε νομίζω ότι το έγραψε ειδικά για εμένα. Το έγραψε και μετά πρέπει να του ήρθε η έμπνευση. Αυτό το Σάββατο στο Gazarte, έχουμε την επίσημη παρουσίαση του δίσκου του Erotica, στον οποίο συμπεριλαμβάνεται η «Στιγμή».

O κόσμος του δείχνει ήδη αδυναμία μέσω των social media. 
Και μου κάνει εντύπωση αυτό το πράγμα. Πόσο πολύ έχουν αλλάξει όλα. Εγώ έχω μείνει στην παλιά εποχή, που η δισκογραφική έφτιαχνε ένα cd μαζί σου και αν κάποιος από μέσα δε σε συμπαθούσε, δε στο διαφημίζανε. 

Το 'χετε πάθει αυτό;
Ασφαλώς. Έπρεπε να πάει κάποιος να το προωθήσει, δεν ήταν ίσα και τίμια τα πράγματα. Αν ο επί των δημοσίων σχέσεων δε με συμπαθούσε, διαφήμιζε τον άλλο καλλιτέχνη.

Ποιος ήταν ο τότε αντίπαλός σας;
Αντίπαλος και φίλος μου ήταν ο Πασχάλης. Εγώ ήμουν θαυμαστής του, μου άρεσε πάρα πολύ. Υποτίθεται ότι ήταν «αντίπαλος», γιατί τα τραγούδια μας ήταν του ίδιου ύφους. 

Έχετε την εντύπωση ότι μπορεί πολλοί δημοσιογράφοι να σας πλησιάζουν για συνεντεύξεις για να γκρινιάξετε για το τότε και το τώρα ή να βγάλουν λαυράκι;
Δε το σκέφτηκα ποτέ αυτό. Αλλά τους ευχαριστώ όπως και να έχει.

Πού αλλού αισθάνεστε ότι οφείλετε ένα ευχαριστώ;
Σε πολλούς ανθρώπους. Βέβαια για να είμαι και ειλικρινής, όλοι οι μεγάλοι συνθέτες που μου έδωσαν τραγούδια ήταν επειδή είχαν την εντύπωση ότι θα μπορώ να τους εξυπηρετήσω. Το ένα χέρι νίβει το άλλο, δηλαδή αν δεν τους εκανα δε θα μου έδιναν. Και συνεχίζουν. Αν νιώσω ότι δε μπορώ να τραγουδήσω, θα πάψω. Είμαι λεπτολόγος και τα θέλω όλα στην εντέλεια. 

Με ποιον δε θα συνεργαζόσασταν;
Πιστεύω ότι οι μεγάλες καριέρες χτίζονται με τα όχι. Εγώ παραδόξως ή δυστυχώς δεν έχω πει πολλά όχι, είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος. Ίσως και γι' αυτό είχα μπόλικες αποτυχίες, αλλά δε μπορώ να αλλάξω πια με τίποτα. Αν δε μου κάνει το τραγούδι, δε θα δουλέψω. Έχω δουλέψει στο παρελθόν με ανθρώπους που σα χαρακτήρες δε μου έκαναν, αλλά καλλιτεχνικά μου πήγαιναν. 

Να ρωτήσω;
Οοοόχι. (γέλια) Ας πούμε με τον Καρβέλα έχω περάσει υπέροχα. Τον αγαπώ πολύ, είναι ένα μεγάλο παιδί, ένα μεγάλο ταλέντο και καμιά φορά όταν νομίζουμε ότι είναι επιθετικός, πιστεύω πως είναι η άμυνά του. Τουλάχιστον όσο εμείς κάναμε παρέα, περάσαμε ωραία. Τα τραγούδια του Καρβέλα (π.χ Το Σαββατοκύριακο) ήταν από τις πρώτες του συνθέσεις και επειδή ήμασταν φίλοι και πήγαινα σπίτι του και τραγουδούσαμε Beatles, τα είπα.

Κανένα τραγούδι έχετε ζηλέψει;
Ένα που έχει γράψει ο Χατζηνάσιος, στον Πασχάλη, το «Πώς». Και πολλά τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκι που θα ΄θελα να είχα πει εγώ. Δεν έχω ζηλέψει όμως, κανενός την καριέρα.

Θυμάστε κακές συνεργασίες;
Δε θα πω τα γνωστά, δηλαδή τη μαρκίζα, πόσο χρόνο θα έχει ο καθένας και πότε θα βγω. Αυτά τα κάνουν οι πιο πολλοί. Μιλάω για μικροπρέπειες: Ποιο καμαρίνι θα πάρω, στο φινάλε σε ποιο σημείο της σκηνής θα είμαι ακριβώς, γελοία πράγματα. Ό,τι κι αν κάνεις, η σκηνή είναι που μετράει. Το αποτέλεσμα δε θα αλλάξει με μεγαλύτερο καμαρίνι ή με δυο περισσότερα τραγούδια. 

Αυτά που φοράτε πάνω στη σκηνή εσείς τα επιλέγετε;
Ναι γιατί, δεν είναι ωραία;

Θυμάμαι τα πολύχρωμα πουκάμισά σας!
Στη σκηνή πρέπει να ντύνεσαι διαφορετικά. Ήτανε στη μόδα τότε, στυλίστα δεν είχα. Δε γίνεται να φοράς τα ίδια ρούχα με την καθημερινότητά σου. Πρέπει να είναι κάτι εκκεντρικό. Άλλες εποχές, άλλη μόδα. Ακολουθούσαμε το ρεύμα της εποχής. Τότε μεσουρανούσε ο Versace, έτρεχα στην Ιταλία και τα αγόραζα.


Από την παράσταση του Μάκη Δελαπόρτα «Το πρώτο μας πάρτι» 

Α, έχετε αφήσει λεφτά!
Πολλά λεφτά. Τώρα με τις δραχμές δε θυμάμαι ακριβώς να σου πω, αλλά για την εποχή ήταν πάρα πολλά. Εκτός σκηνής ήμουν όμως πάντα με ένα μπλου τζιν, ένα μακουδάκι κι ένα μπουφανάκι. Δεν είχα το ψώνιο αυτό. Στη σκηνή ήθελα να είμαι καλοντυμένος και να διαφέρω, να μην είναι στο κοινό κανένας που φοράει τα ίδια πράγματα. Είναι τόσο άκακο αυτό που έκανα...

Στα μπουζούκια όπως έχουν σήμερα, έχετε πάει;
Έχω να πάω πάρα πολλά χρόνια. Δεν έχω κάτι με τα μπουζούκια, τραγουδάω και λαϊκά τραγούδια. Δε μπορώ τους χώρους που παίζουν με εκκωφαντική ένταση και είναι αδύνατον να επικοινωνήσεις με τον διπλανό σου.

Έχετε σταμπάρει κανέναν από τους καινούριους που θα θέλατε να συνεργαστείτε;
Μ' αρέσει ο Γιώργος Σαμπάνης και σαν συνθέτης και σαν ερμηνευτής, έχει νεύρο. Τραγουδάει και λαϊκά και εντελώς διαφορετικό στυλ. Ο Θεοφάνους μου αρέσει, ήμουν και κουμπάρος του στον πρώτο του γάμο.

Αυτό δε νομίζω ότι είναι γνωστό!
Στην Κύπρο βάζουν πολλούς κουμπάρους... Τους είχα παντρέψει με την Ευρυδίκη και κάναμε πολλή παρέα. Δουλεύαμε μαζί στον Διογένη, μόλις είχε έρθει από την Κύπρο.

Και πως και δε συνεργαστήκατε;
Ως τώρα, ποτέ δεν πήγα να χτυπήσω πόρτα. Είτε επειδή ντρέπομαι είτε επειδή σκέφτομαι μη φάω καμιά χυλόπιτα. Όλοι μου οι συνεργάτες ήρθαν από μόνοι τους. Δεν πήγα ποτέ να πω του Γιώργου «δώσε μου ένα κομμάτι». Στον πρώτο δίσκο της Ευρυδίκης, είχαμε ένα ντουέτο μέσα και μάλιστα είχα πρόβλημα γιατί ο τότε παραγωγός μου δε με άφηνε να μπω σε άλλα χωράφια. Στην παρουσίαση του δίσκου, εγώ την προλόγησα, αλλά το τραγούδι δεν έπαιξε ποτέ.

Οι Έλληνες σέβονται τους καλλιτέχνες;
Στο εξωτερικό αν πεις πως είσαι καλλιτέχνης, σε κοιτούν με δέος και σεβασμό. Στην Ελλάδα, σκέφτονται πολλά. Αν είναι τραγουδίστρια θα πουν «α κατάλαβα» δηλαδή ότι είναι ελαφρών ηθών, υπάρχει ακόμα αυτό. Αντίστοιχα ο τραγουδιστής μπορεί να τους φανεί και λίγο ύποπτος. Αυτό συνέβαινε πάντοτε.

Σήμερα στους νέους καλλιτέχνες όπως ο Monsieur Minimal, τί συμβουλή θα δίνατε;
Ο Χρήστος μου κάνει εντύπωση πόσο ωραία και με σύνεση χειρίζεται τα πράγματα και πέρα από το ταλέντο του, είναι πολύ προσεκτικός στις κινήσεις του, σωστός επαγγελματίας. Δε χρειάζεται να προσθέσω κάτι.

Ποιο τίτλο δε θα θέλατε να δώσω σε καμία περίπτωση σ' αυτήν τη συνέντευξη;
Εγώ θα σας προτείνω τίτλο: Από τον Monsieur Cannibal στον Monsieur Minimal. Δε με ενδιαφέρει, αρκεί να είναι κάτι που με αντιπροσωπεύει. Εδώ μου λένε να γράψω βιβλίο. Αλλά τί να γράψω; 

*Η παρουσίαση της «Στιγμής», μαζί με το υπόλοιπο άλμπουμ με τίτλο Erotica του Monsieur Minimal θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου στο Gazarte. Περισσότερα, διαβάζεις εδώ.