Τόλμησε και πέτυχε το απίθανο. Ο Monsieur Minimal επανέφερε τον Δάκη στη μόδα με ένα τραγούδι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. Αν παρακολουθείς τις μουσικές κινήσεις του Χρήστου Τσιτρούδη τα τελευταία χρόνια βέβαια, ίσως ήδη ξέρεις πως η ανανέωση στον ήχο του είναι κανόνας. Η μουσική του εξελίσσεται, μπαίνει σε concepts, παίρνει ερεθίσματα. Πάντως σίγουρα δεν επαναλαμβάνεται, άσχετα από τη σταθερή ταυτότητα που υπάρχει και τον καθιέρωσε εξαρχής. Η μουσική του επίσης, ηχεί γλυκά σα μουσικό κουτί. Ανοίγοντας μάλιστα το καινούργιο «κουτί» με τίτλο «Erotica», η αίσθηση είναι πως το αποτέλεσμα στην παραγωγή έχει προδιαγραφές εξωτερικού, παρά τον ελληνικό στίχο...

Στα χρόνια που σε ακούμε, περίμενα πως σε κάποια στιγμή θα φύγεις εξωτερικό. Τι είναι αυτό που σε κράτησε στην Ελλάδα;
Το παίζει να φύγω από την Αθήνα το λέω από το 2014 (είμαι 8 χρόνια εδώ). Πήγα για λίγο στο Βερολίνο το 2016, εκεί έγραψα και το Erotica. Είχα μαυρίσει, δε μου άρεσε τίποτα στη χώρα και στην πόλη και έκανα ένα road trip σε όλα τα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Κατέληξα εκεί για 3-4 μήνες με σκοπό να ξεφύγω και να πάω σε δισκογραφικές εταιρείες να δω τι μπορώ να κάνω. Δεν είναι εύκολο, αρχίζεις από το μηδέν. Εγώ δεν πήγα τόσο για να μπω στη διαδικασία να αρχίσω από την αρχή, περισσότερο πήγα για να ζήσω το Βερολίνο γιατί μ' αρέσει. Προέκυψε ένας μεγάλος αριθμός συναυλιών προς το τέλος του καλοκαιριού στην Ελλάδα, λέω θα κατέβω να τις κάνω και βλέπω από Οκτώβρη μήπως ξαναανέβω. Τελικά, ολοκλήρωσα το άλμπουμ, που είναι ελληνόφωνο και ακριβώς γι' αυτόν το λόγο έκατσα να το υποστηρίξω. Μετακόμισα και σε μια ήσυχη γειτονιά που μου θυμίζει τα Γιαννιτσά και έτσι έδωσα μία παράταση. 

Δεν είναι η Αθήνα δηλαδή το νέο Βερολίνο που μερικοί λένε;
Δεν έχω κάτι με την Αθήνα, ίσα ίσα. Αν όμως ταξιδέψεις σε 5-10 ευρωπαϊκές πόλεις θα πεις τί γίνεται, γιατί είμαστε εμείς έτσι; Ίσως να μην έχουν ιδέα του πως είναι, ίσως να θέλουν να το περάσουν σαν τάση. Ίσως κάποιες συντεταγμένες να μοιάζουν, όπως οι περιπτώσεις του Κρόιτσμπεργκ και του Νόικελν όπου ήταν όλα πολύ φθηνά, η ζωή, τα ενοίκια (τώρα είναι πανάκριβα), αλλά ούτε το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει και η εισροή των καλλιτεχνών, ούτε το κοινό για να στηρίξει κάτι τέτοιο, πόσω μάλλον underground. Αντίθετα, το κατεστραμμένο Βελιγράδι έχει μία γοητεία και μία αύρα που είναι η αρχή του Βερολίνου, όπως ήταν το '99, αλλά και εκεί ακόμα δε μπορούν να το υποστηρίξουν.

Σε ποιο φεστιβάλ θα 'θελες να παίξεις;
Δεν τα ξέρω όλα, αλλά εννοείται πως θα ήθελα να παίξω στο Primavera

Την προσωπική σου δισκογραφική εταιρεία πάντως, την ξεκίνησες στον τόπο καταγωγής σου, τα Γιαννιτσά.
Την ξεκίνησα για φορολογικούς λόγους εκεί και τώρα τη μετέφερα στην Αθήνα. 

«Μεγαλοπιάστηκε και έκανε και δισκογραφική» θα σκέφτονται μερικοί.
Δε χρειάζεται να κάνεις λεφτά για να φτιάξεις μία δισκογραφική. Ένα αφμ χρειάζεται και μία έναρξη επαγγέλματος στο ΤΕΒΕ. Το ίδιο πράγμα που κάνει ένας ελεύθερος επαγγελματίας. Το έκανα καθαρά για να ανεξαρτητοποιηθώ. Από τη στιγμή που πήρα το know how στους προηγούμενους δίσκους και το πως να λειτουργώ μόνος μου, κάνοντας τις παραγωγές, τις ηχογραφήσεις και τα περισσότερα μόνος μου, είδα ότι οι δισκογραφικές δε μπορούσαν να μου προσφέρουν πολλά πράγματα παραπάνω από όσα έκανα εγώ. Μπορούσαν να με απαλλάξουν από ένα μεγάλο φόρτο εργασίας, παίρνοντάς μου ωστόσο πολλά περισσότερα. Δεν ήθελα έτσι κι αλλιώς να δισκογραφήσω άλλους πέρα από κάποιους φίλους που βοήθησα.

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες από ό,τι μαθαίνω πληρώνουν για να βγάλουν cd, δεν πληρώνονται γι' αυτό, έτσι;
Με εξαίρεση κάποιους «μεγάλους» ακόμα, το 90% των παραγωγών πληρώνεται από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. 

Απίστευτο.
Ναι γιατί έχουν αξιώσεις και οι δισκογραφικές. Έχουν «καλομάθει» από τις πωλήσεις των δίσκων, αλλά αυτό ήταν ακόμα από όταν δούλευαν τα δισκοπωλεία. Τώρα που έχει αλλάξει η αγορά και τα publishing και booking είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, ακόμα δεν έχουν εξελιχθεί στο βαθμό που πρέπει. 

Πόσο βιώσιμη είναι μία δισκογραφική εταιρεία σαν τη δική σου σήμερα;
Σαν δισκογραφική δεν είναι βιώσιμη. Απλά έχω την «ελευθερία» μου. Είμαι σα να λέμε και καλλιτέχνης και «έμπορος». Ευτυχώς υπάρχει ισορροπία. Όταν υπάρχουν προτάσεις είτε για διαφημίσεις, πωλήσεις ή lives είναι μια χαρά. Μπορείς να ζήσεις σα να παίρνεις έναν βασικό μισθό. Φαντάσου το έτσι. Εγώ συνεργάζομαι αναγκαστικά και με μεγάλες δισκογραφικές για να μου κάνουν τη διανομή των φυσικών προϊόντων ώστε να έχω πρόσβαση στα μεγάλα καταστήματα. Τα χρήματα βγαίνουν κυρίως από τα πνευματικά δικαιώματα (publishing) και την εκμετάλλευσή τους και τις συναυλίες.

Είσαι ευχαριστημένος όπως πάει μέχρι σήμερα;
Από τη στιγμή που έχω καταφέρει αυτό που αγαπάω να μου δίνει τη δυνατότητα να ζω, εννοείται πως είμαι ευχαριστημένος, θα ήμουν αχάριστος στην αντίθετη περίπτωση. Ψευδαισθήσεις δεν έχω για να πιστεύω ότι πρόκειται να ζήσω πιο άνετα και πλουσιοπάροχα. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτό που ζω με αυτήν τη συχνότητα και επειδή θέλω να παραμείνω εραστής της τέχνης και να μη γίνω έμπορος, σκέφτομαι και κάποια άλλα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω παράλληλα.

Όπως;
Το δεύτερο πράγμα που μου αρέσει να κάνω είναι να μαγειρεύω. Θα ήθελα να κάνω κάτι σε ένα νησί, μακριά, κάτι για μένα, για φίλους...

Τι μουσική άκουγες μικρός και τί τώρα;
Στην εφηβεία άκουγα μόνο grunge δεν έβλεπα τίποτα άλλο μπροστά μου. Ήμασταν μια παρέα φίλων που θέλαμε απλά να μάθουμε να παίζουμε τα τραγούδια των Nirvana.Το αποκορύφωμα ήταν οι Tool. Τότε φαντάσουν μακριά μαλλιά, χακί τζάκετ, καρό πουκάμισο και τέτοια. Μόλις τέλειωσε η εφηβεία, ήρθε ο έρωτας και γλύκαναν τα πράγματα, έφυγαν τα σύννεφα και ήρθε ο ήλιος. Είχα στο ενδιάμεσο ένα τρελό κόλλημα με τον Moby και το «Play». Μετά Belle and Sebastian, Kings of Inconvenience, Jens Lekman, ήρθε η πιο κιθαριστική ποπ για μένα.

Άρα ο Moby ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.  
Όταν ήταν για να έρθει στην Ελλάδα, το μόνο που ζήτησα ήταν αυτό. Να ανοίξω τη συναυλία του (Θέατρο Γης 23/06/2011) στη Θεσσαλονίκη. Όταν το έμαθα χάρηκα στιγμιαία και το συνειδητοποίησα μετά. Έτσι κάνω συνήθως. Όταν μου είχαν πει ότι θα παίξει το «Lovers» στην τηλεοπτική σειρά Lost, εγώ τότε δεν ήξερα τι είναι. Ύστερα δώσαμε και άλλα που έπαιξαν στην Αμερική και τον Καναδά, όπως το «Smile».

Τότε, που λες, έδωσα στον Moby το «Lollipop» και την «Pasta Flora» και του ζήτησα να παρακολουθήσει τη συναυλία, γιατί ήθελα να έχει μία άποψη. Μετά την εμφάνιση, είχα τέτοια υπερένταση που δε μπόρεσα καν να τον παρακολουθήσω.Την επόμενη ημέρα, μου είπαν φίλοι μου ότι στο twitter ευχαρίστησε τη Θεσσαλονίκη, το κοινό και έδωσε ιδιαίτερα εύσημα και σε μένα για το warm up. Ήταν σούπερ. 

Αποστολή με Moby εξετελέσθη. Με ποιον αντίστοιχου βεληνεκούς θα ήθελες να συνυπάρξεις στη σκηνή, σύμφωνα με τα τωρινά σου ακούσματα; 
Θα ήθελα να παίξω με τους Daft Punk, ήθελα και με τον Sebastian Tellier όταν είχε έρθει, αλλά δεν έγινε τελικά. Από albums ξεχώρισα δηλαδή το «Random Access Memories» των πρώτων, το «Currents» από Tame Impala και το «Junk» του M83. Τώρα βέβαια με τον καινούργιο δίσκο, μπήκα στη διαδικασία να ακούσω πολύ διαφορετικά πράγματα. Ντέμη Ρούσσο, Gainsbourg, Ξαρχάκο, Σπανό, Πλέσσα για να πάρω ιδέες. 

Πώς προέκυψε λοιπόν το concept του νέου άλμπουμ «Erotica»;
Το προηγούμενο άλμπουμ, το «High Times» είχε πιο βορειοευρωπαϊκό ήχο, shoegaze και ηλεκτρονικά στοιχεία. Ακούγοντας άλλους δίσκους και βλέποντας τις παραγωγές να πηγαίνουν στις παλιότερες μεθόδους, τετρακάναλα, πιο vintage ήθελα να ασχοληθώ σαν παραγωγός με αυτό και σκαλίζοντας μου βγήκε ένας τέτοιος ήχος. 

Ο τίτλος;
Ο έρωτας είναι το νούμερο ένα πράγμα στη ζωή μας. Μπορεί να σκάμε και να πλαντάζουμε από όλες τις βλακείες που μας απασχολούν στην καθημερινότητα, όμως μαζί με τον αισθησιασμό παραμένουν πρώτοι. Για μένα πάντα υπήρχε έμπνευση και από τον έρωτα και από την αγάπη. Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο φαντάστηκα κάτι αισθησιακό, αφροδισιακό, εξωτικό, ένα τέτοιο περιτύλιγμα. Η έμπνευση σε αυτό ήρθε πολύ από το road trip που είχε προηγηθεί στην Ευρώπη και το avant garde στυλ ζωής στο Βερολίνο.

Στο Βερολίνο δηλαδή σκέφτηκες τη συνεργασία με τον Δάκη;
Εκεί μου έσκασε μία νοσταλγία να ακούσω και να πω ελληνική μουσική. Φαντάσου ότι άκουγα τα «Τόσα καλοκαίρια» που ήταν ένα κομμάτι που πάντα μου άρεσε και είχα πάντα στο μυαλό μου πως αν ποτέ διασκευάσω κάτι θα κάνω αυτό. 

«Η Στιγμή» πάντως, ακούγεται σα να την έγραψες ειδικά για τον Δάκη.
Προσπάθησα να την τραγουδήσω εγώ, είδα ότι δε μου βγαίνει, οπότε ήθελα κάποιον που θα ερχόταν από το τότε στο σήμερα και θα δώσει αυτόν τον χαρακτήρα. Δεν την είχα γράψει για τον Δάκη, αλλά έκατσε «κουτί» σ' αυτόν. Και όλα τα τραγούδια που έγραψα στο άλμπουμ δεν προορίζονταν για κανέναν, μετά συμπληρώθηκε το παζλ. Είχα μάθει ότι είναι γλυκύτατος άνθρωπος, βρήκα το τηλέφωνό του, άκουσε το κομμάτι και του άρεσε. Ακόμα μου λέει ότι δεν πίστευε ότι θα έχει τόση επιτυχία το κομμάτι, αλλά το ίδιο τότε πίστευε και με τα «Τόσα Καλοκαίρια». Και το πήρα σαν καλό σημάδι. Του έδωσα κάποιες κατευθύνσεις, αλλά εκείνος έδωσε τον χαρακτήρα και το στίγμα του. Στο γύρισμα του βίντεο κλιπ ήταν ο πιο εύκολος από όλους. Συνεπής, ακομπλεξάριστος, έτοιμος, ευγενικός και υπομονετικός. Ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ένα παιδί.

Τα σχόλια είναι διθυραμβικά, το ξέρεις.
Είναι όντως πολύ θετικά. Υπάρχει και η καχυποψία του στυλ «τι δουλειά έχει εκεί ένας παλιός τραγουδιστής», αλλά συνήθως αυτά τα λένε εκείνοι που δε μπαίνουν καν στη διαδικασία να ακούσουν το κομμάτι. Πολλοί μου είπαν αρχικά ότι τους αρέσει το κομμάτι αλλά ότι έχουν κόμπλεξ με τον Δάκη. Αρκετοί άλλαξαν γνώμη. Έχω πάρει πάρα πολλά προσωπικά μηνύματα από κόσμο, που με συγκίνησαν και αυτό που έγινε στην παρουσίαση του δίσκου στο Gazarte, πραγματικά δεν το περίμενα. 

Τόσος χαμός γινόταν και στις προηγούμενες παρουσιάσεις; Γιατί εμένα σα συναυλία μου φάνηκε.
Ήταν το κάτι άλλο. Ο κόσμος τραγουδούσε ήδη τα κομμάτια, τα ήξερε. Τον Δάκη τον σεβόμουν πάντα, μου έβγαζε πάντα μία παρουσία με αισθητική. Μου είπε ότι του έδωσα 15-20 χρόνια ζωής και αυτό για μένα ήταν μία τεράστια ανταμοιβή. Ακόμα και να μην «πήγαινε» το κομμάτι, αυτό μου αρκούσε.

Σου χρέωσαν μήπως ότι το έκανες για «επικοινωνιακό τρικ»;
Μου το είπαν ξεκάθαρα ότι είναι πολύ καλή κίνηση. Όμως είναι και το αποτέλεσμα πολύ καλό. Μια πολύ καλή εμπορική κίνηση. Όλο το άλμπουμ έχει το concept '60s-'70s, οπότε βρήκα έναν «πρίγκιπα» για ένα πρωτότυπο κομμάτι που συμπληρώνει το όλο παζλ του δίσκου άψογα. Δεν είναι άλλη μία διασκευή, δεν ήθελα να καρπωθώ την υπεραξία ενός παλαιότερου κομματιού. Τα κομμάτια με οδήγησαν στις συνεργασίες που συμπεριλήφθηκαν με την Kid Moxie, την Ανδριάνα Μπάμπαλη και τη Τζένη Καπάδαη. 

Ποιο ξεχωρίζεις από όλα;
Το αγαπημένο μου είναι το «Ο έρωτας στα χρόνια της ψυχεδέλειας» και για να ακούω μου αρέσει πάρα πολύ το «Εδώ» στην κανονική και την instrumental του μορφή. 

Ποιο κοπλιμένο έχει στην καρδιά σου ιδιαίτερη θέση;
«Ερχόμαστε στις συναυλίες σου και φεύγουμε με ένα τεράστιο χαμόγελο». Αυτό είναι ό,τι καλύτερο για μένα, χαίρομαι πάρα πολύ. Με ενδιαφέρει παρα πολύ να ψυχαγωγείται ο κόσμος χωρίς να χρειάζεται να κάνω τον καραγκιόζη. 

Σου αρκεί αυτό;
Ναι μου αρκεί.

Αύριο πες πως σταματάνε όλα. Φεύγεις σε εκείνο το νησί που λέγαμε;
Πρώτα θέλω να κάνω ένα δεύτερο road trip και να φτάσω μέχρι Πορτογαλία και μετά ναι! Πιο πολύ θα με πειράξει πάντως να μην έχω πράγματα μέσα μου για να γράψω. Όχι το να μην κάνω κάποια επιτυχία. 

*To Εrotica κυκλοφορεί σε βινύλιο, cd και σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα από την Mo.Mi. Records σε διανομή της Feelgood Records. Η επόμενη live εμφάνιση του Monsieur Minimal είναι στις 21/10 στο Gagarin 205 LIve Music Space και συγκεκριμένα στο C-Loud Fest με τους Keep Shelly in Athens, Papercut και Plauground Theory. Περισσότερα εδώ.