«Γέλα, και ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου. Κλάψε, και θα κλάψεις μόνος σου» λέει μια αγγλική παροιμία. Στην δική του περίπτωση όμως δεν ισχύει. Την Δευτέρα το βράδυ, όταν η Εθνική Ιταλίας αποκλείστηκε από το μουντιάλ, ο Τζιανλουίτζι Μπουφόν δεν δάκρυσε μόνος. Ποιος λάτρης του ποδοσφαίρου δεν ήθελε να τον δει σε ένα ακόμα Μουντιάλ;

Μετά το τέλος του αγώνα ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του στην Εθνική του ομάδα. Όλοι γνώριζαν άλλωστε πως αυτή θα ήταν η τελευταία του συμμετοχή στα τελικά ενός ακόμη Παγκόσμιου πρωταθλήματος. Χιλιάδες άνθρωποι λοιπόν μοιράστηκαν την λύπη του «Τζίτζι».

Και φυσικά αυτός δεν είναι ο μοναδικός «μύθος» που κατάφερε να γκρεμίσει ο «σούπερμαν» στην καριέρα του.

Είναι δεδομένο πως ο ρόλος του τερματοφύλακα είναι άχαρος. Ακόμα κι όταν πρόκειται για τον κορυφαίο τερματοφύλακα στην ιστορία. Βλέπετε η διαμάχη είναι πάντα για τον Μαραντόνα και τον Πελέ. Τον Ζιντάν και τον Ροναλντίνιο. Τον Μέσι και τον Ρονάλντο. Ο Μπουφόν δεν έθεσε ποτέ υποψηφιότητα ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής. Δεν ήταν ποτέ εκείνος που... ξεπουλούσε φανέλες. Τα παιδάκια στις ακαδημίες ποδοσφαίρου σπάνια επιλέγουν την θέση στην οποία αγωνίζεται. Κακά τα ψέματα, ο ρόλος του τερματοφύλακα είναι άχαρος. «Σκοράρεις γκολ σαν παιδί και μετά μεγαλώνεις ηλίθιος και γίνεσαι τερματοφύλακας» είχε πει κάποτε, αποδεικνύοντας ουσιαστικά την ευφυΐα του.

Η χειρότερη στιγμή

Το βιογραφικό του είναι γεμάτο με τρόπαια και διακρίσεις. Ακόμα κι αν λείπει η κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ.

Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι ο θεσμός που τον έχει «πληγώσει» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Εκεί έχει ζήσει την πιο άσχημη στιγμή της καριέρας του. Μία στιγμή που παραλίγο να τον καταστρέψει. Που τον οδήγησε στην κατάθλιψη και στα χάπια. Ο αγώνας που τον σημάδεψε ήταν ο τελικός του 2003, ανάμεσα στην Γιουβέντους και την Μίλαν, ο οποίος κρίθηκε στα πέναλτι με την ομάδα του Μιλάνου να πανηγυρίζει τελικά την κατάκτηση του τροπαίου.

«Το ήθελα για τον εαυτό μου, το ήθελα για τον κόσμο, για την ομάδα. Στο τέλος κανείς δεν θυμάται τον χαμένο εκτός από τον ίδιο τον χαμένο» είχε πει.

Ο τελικός του Μάντσεστερ συνέπεσε με μία δύσκολη προσωπική περίοδο, όταν ο γάμος του με την Αλένα Σερέντοβα είχε διαλυθεί κι εκείνος έψαχνε να βρει ...ποιος είναι και που πάει. «Είχα συνέχεια ερωτήσεις, στις οποίες δεν έβρισκα απάντηση» έγραψε σχετικά στην αυτοβιογραφία του.

Η σύνδεση του με τον φασισμό

Το μυαλό του, γενικά, είχε πάντα σκοτεινές πτυχές. Η σύνδεση του με τον φασισμό ήταν μία από αυτές. Όλα ξεκίνησαν όταν ήταν ακόμα πιτσιρικάς και επέλεξε να φορέσει ένα μπλουζάκι που έγραφε «Boia chi molla», ένα μεταπολεμικό motto των νεοναζί. Λίγο αργότερα ήρθε και η δεύτερη «απόδειξη» όταν επέλεξε για την φανέλα του το νούμερο «88».

Ο αριθμός αυτός είναι ο αγαπημένος των νεο-Ναζί αφού σημαίνει, κωδικοποιημένα Heil Hitler. Στην Ιταλία δεν πέρασε απαρατήρητη αυτή η επιλογή. Κρίθηκε και κατακρίθηκε. Ο ίδιος έγραψε ότι θα ήθελε να έχει το 01 για να τιμήσει το General Lee, το αυτοκίνητο των Dukes of Hazzard, μιας τηλεοπτικής σειράς που λάτρευε πιτσιρικάς και που όπως είπε τον ενέπνευσε να γίνει τερματοφύλακας.

Κάπως έτσι κατάφερε να κατευνάσει τα πνεύματα, ενώ παράλληλα άλλαξε και τον αριθμό της φανέλας του. Το «88» έγινε «77» με τον Μπουφόν να λέει πως τον επέλεξε γιατί του θυμίζει τα πόδια γυναίκας.

Όπου υπάρχει καπνός όμως υπάρχει και φωτιά. Μετά τον τελικό του Μουντιάλ του 2006 ο «Τζιτζι» εμφανίστηκε σε μία φωτογραφία στο Circo Massimo με το πανό «περήφανος που είμαι Ιταλός» και έναν κέλτικο σταυρό. Η Ιταλία όμως είχε μόλις σημειώσει μια τεράστια επιτυχία κατακτώντας το παγκόσμιο κύπελλο, οπότε όλοι έκλεισαν τα μάτια και προσποιήθηκαν πως δεν το είδαν ποτέ.

Γυναίκες, τζόγος και πλαστογραφία

Ο φασισμός δεν ήταν η μοναδική σκοτεινή πλευρά στην προσωπικότητα του Μπουφόν. Κατά την διάρκεια ερευνών της αστυνομίας για το 'Moggigate' παραδέχθηκε πως είχε εθισμό στο στοίχημα, αλλά επέμενε πως δεν πόνταρε ποτέ σε αγώνες ποδοσφαίρου.

Λίγο καιρό αργότερα αποδέχθηκε πρόταση και έγινε testimonial της PokerStars, κάτι για το οποίο φυσικά πληρώθηκε πολύ καλά. Είχε άλλωστε αφήσει μία... τρύπα στα οικονομικά του από το στοίχημα που έφτανε τα 2 εκατ. ευρώ.

Μία ακόμη φορά που κατάφερε να αφήσει την Ιταλία με το στόμα ανοιχτό ήταν όταν έγινε γνωστό πως είχε κάνει εγγραφή στο τμήμα νομικής του πανεπιστημίου της Πάρμα με πλαστά πιστοποιητικά, γεγονός για το οποίο καταδικάστηκε και πλήρωσε πρόστιμο 3 χιλιάδων ευρώ. Γιατί το έκανε; Δεν μάθαμε ποτέ. Ίσως απλά γιατί μπορούσε.

Η τελευταία του αδυναμία; Οι ωραίες γυναίκες. Αναφέρονταν μάλιστα στο σεξ αρκετά συχνά κατά την διάρκεια των δηλώσεων του. «Όταν αποσύρομαι στο ξενοδοχείο, πριν από τους αγώνες με την ομάδα, δεν βλέπω πέναλτι το βράδυ στο δωμάτιο. Βλέπω ταινίες πορνό» είχε πει κάποτε, αφήνοντας τους δημοσιογράφους με το στόμα ανοικτό.

Αιώνια πιστός...

Δεν είναι όμως μόνο «σκοτεινές» οι πλευρές του χαρακτήρα του που έχουμε δει. Εάν κάτι άλλωστε χαρακτηρίζει τον Μπουφόν είναι η αφοσίωση του. Πως να μην τον λατρεύουν οι φίλοι της Γιουβέντους όταν έμεινε και στήριξε την ομάδα στον υποβιβασμό της το 2006; Είχε πάει μάλιστα ο ίδιος στους οργανωμένους οπαδούς τότε και τους ανακοίνωσε πως θα παραμείνει πιστός στη «μεγάλη κυρία» και στα δύσκολα.

Κάπως έτσι κατάφερε να γίνει το απόλυτο αφεντικό μέσα στα αποδυτήρια κι έξω από αυτά. Μπορεί τυπικά να είναι απλά ένας παίκτης, ο αρχηγός της Γιούβε, ουσιαστικά όμως είναι ο άρχοντας των αποδυτηρίων. Είναι προπονητής μέσα στο γήπεδο, είναι τεχνικός διευθυντής, είναι ο επικεφαλής του ποδοσφαιρικού τμήματος. Στην Ιταλία λένε «χαριτολογώντας» πως ακόμα και για τα ισοτονικά που θα πάρουν οι παίκτες, γίνεται πρώτα η σχετική ερώτηση στον Μπουφόν.

... και δίκαιος

Και μπορεί να επισκέφτηκε τους οργανωμένους οπαδούς όταν έπεσε η Γιουβέντους για να τους ανακοινώσει πως θα παραμείνει στην ομάδα και στην Serie B, όμως δεν έχει πρόβλημα και να τους επιπλήξει, όταν ξεπεράσουν, κατά τη γνώμη του τα όρια. Πριν από λίγους μήνες κάποιοι βεβήλωσαν το μνημείο που έχει στηθεί για την αεροπορική τραγωδία της Τορίνο και ο Μπουφόν δεν το άφησε να περάσει. Έκανε μία ανάρτηση στο facebook μιλώντας για το πως κάποιος είναι αληθινός άντρας, με τιμή:

«Σε μία όμορφη ημέρα μετά από τη νίκη, οι σκέψεις μου είναι με τους ξαδέρφους μας της Τορίνο. Με τους φιλάθλους τους και τους δοξασμένους παίκτες που γέμισαν υπερηφάνεια το έθνος και με τους πιστούς της Γκρανάτα.

Αιώνια τιμή σε εσάς, τους πρωταθλητές της Μεγάλης Τορίνο, και συγχωρέστε αυτούς που είναι ένοχοι για τις ακατανόμαστες πράξεις, που σας προσπερνούν ή δεν σας σέβονται ούτε σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια αφότου φύγατε από τη ζωή.

Οι νεκροί είναι νεκροί και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από κανέναν. Πρέπει να αφήνονται στην ησυχία τους και να τους σέβονται. Οι νεκροί έχουν συζύγους, παιδιά και εγγόνια και το να τους κάνουμε να υποφέρουν δεύτερη φορά, πέραν των όσων έχουν περάσει ήδη, είναι απάνθρωπο.

Αντιπαλότητα, οπαδισμός, αθλητισμός... Η ζωή σου δίνει πολλά συναισθήματα, μερικά από αυτά ευγενή και μερικά από αυτά ίσως κάπως λιγότερο. Αλλά όταν γράφεις απρεπή και ακατάλληλα συνθήματα, ίσως χωρίς συναίσθηση, είσαι πιο νεκρός από τους νεκρούς.

Το να βλέπω τους 39 αγγέλους του Χέιζελ να βασανίζονται ακόμα και σήμερα, μου προκαλεί θυμό και αηδία. Μην επιτρέψετε να υποκύψουμε στα ίδια λάθη. Είμαστε άντρες, πρέπει να διαχωρίσουμε τους εαυτούς μας, εάν θέλουμε να δείξουμε κάτι αιώνιο και εποικοδομητικό για την ανθρωπότητα, η οποία έχει πληγές.

Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τη μετριότητα και τη μοχθηρία, απλά για να απαντήσουμε σε κάτι που μας έκαναν. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι καλύτερα να είσαι το θύμα παρά ο θύτης, διότι οι θύτες θα καταδικαστούν από τη ζωή σε σύρσιμο μέσα από την κόλαση της κενής ύπαρξής τους.

Τα θύματα θα υποφέρουν στιγμιαία, αλλά κατόπιν θα αντιληφθούν ότι το να είναι διαφορετικά από τους θύτες και θα τους δώσει δύναμη και ασφάλεια να βασίσουν τις ζωές τους σε αυθεντικές αξίες και θα γίνουν οι φορείς της ομορφιάς, της συνείδησης, του σεβασμού και της πίστης: χωρίς να καταφύγουν σε κανέναν ανταγωνισμό ή αντιπαλότητα.

Φίλαθλοι της Γιουβέντους, απευθύνομαι σε εσάς, επειδή γνωρίζω ότι μπορώ, μετά από όλα όσα μοιραστήκαμε μαζί. Φίλαθλοι της Γιουβέντους, επιτρέψτε μου να είμαι υπερήφανος για εσάς, επειδή εάν σκεφτούμε και πραγματικά πιστέψουμε τι αντιπροσωπεύει 'το στιλ της Γιούβε', και οι απόλυτες αρχές που μας χαρακτηρίζουν, είναι αδιανόητο να βεβηλώνεις και να καταστρέφεις τα αισθήματα αυτών που έχουν υποφέρει κι ακόμα υποφέρουν. Δεν προσβάλουμε την αφοσίωση, τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις.

Μία αγκαλιά σε όλους όσους πιστεύουν ότι ακόμα -και ειδικά- στον αθλητισμό, είναι απαραίτητο να είσαι άντρας με τιμή. Σήμερα, αύριο, πάντοτε και για πάντα: μέχρι το τέλος».

«Άντρας με τιμή». Αυτό προσπάθησε να είναι στην καριέρα του ο «Τζίτζι». «Δεν λυπάμαι για μένα, αλλά για το ιταλικό ποδόσφαιρο»: είπε για τα δάκρυα του μετά τον αγώνα της εθνικής Ιταλίας με την Σουηδία, που άφησε τους Ιταλούς εκτός Μουντιάλ.

Ο Μπουφόν δεν θα καταφέρει να τελειώσει το παραμύθι της ποδοσφαιρικής του καριέρας όπως είχε ονειρευτεί, στα γήπεδα της Ρωσίας. Όχι πως θα παίξει κανέναν ρόλο τελικά στον μύθο του. Ο τίτλος του «καλύτερου τερματοφύλακα όλων των εποχών» του ανήκει.