Ένας αστέρας νετρονίων στον αστερισμό της Κασσιόπης, ηλικίας περίπου 14 εκατ. ετών, φαίνεται να είναι το πιο αργά περιστρεφόμενο ουράνιο σώμα του είδους του, μιας και περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του με υπερβολικά αργή για τα δεδομένα των pulsar ταχύτητα.

Συγκεκριμένα, ολοκληρώνει μια περιστροφή ανά 23,5 δευτ. Και εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού του προκάλεσε έκπληξη στην ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ που το ανακάλυψε, αλλά και στην υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα, μετά τη δημοσίευση των ευρημάτων στο επιστημονικό περιοδικό Astrophysical Journal.

Οι αστέρες νετρονίων ή pulsar περιστρέφονται ταχέως και ως αποτέλεσμα εκπέμπουν ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με τη μορφή ριπών από τους μαγνητικούς τους πόλους.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για κοσμικούς «φάρους» που γεννιούνται όταν ένα τεράστιο αστέρι εκρήγνυται με τη μορφή σούπερ νόβα. Αυτό που απομένει μετά την έκρηξη, αφού το άστρο δεν έχει το κατάλληλο μέγεθος για να γεννήσει μια μαύρη τρύπα, είναι ένα υπερβολικά πυκνό άστρο νετρονίων με διάμετρο μόλις 20 χλμ περίπου, που περιστρέφεται, συνήθως, με ιλλιγγιώδη ταχύτητα. 

Σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα γνωστά επιστημονικά δεδομένα, το ταχύτερο pulsar ολοκληρώνει μια περιστροφή κάθες 1,4 χιλ του δευτερολέπτου, δηλαδή περίπου 716 περιστροφές το δευτερόλεπτο ή 42.960 φορές το λεπτό. Ο συγκεκριμένος αστέρας νετρονίων είναι εντυπωσιακά πιο αργός. Για την ακρίβεια περίπου 15.000 φορές πιο αργός. 

Μέχρι τώρα, το pulsar με τη βραδύτερη συχνότητα περιστροφής είχε περίοδο περιστροφής στα 8,5 δευτ. Ενώ, ο αστέρας νετρονίων που πρόσφατα ανακαλύφθηκε γυρίζει μια φορά κάθε 23,5 δευτ. και βρίσκεται στον αστερισμό της Κασσιόπης, περίπου 5.200 έτη φωτός από τον πλανήτη Γη.

Αυτό που καθιστά ακόμα πιο απίθανη την ανακάλυψη είναι ότι η εκπομπή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας λόγω της περιστροφής διαρκεί μόλις 200 χιλ. του δευτ. 

Η εκπομπή ραδιοσυχνοτήτων που προέρχεται από ένα pulsar λειτουργεί σαν ένας κοσμικός φάρος και μπορεί να εντοπιστεί από τα παρατηρητήρια στη Γη μόνο όταν το σημείο εκπομπής είναι στραμμένο προς το μέρος μας. Όταν μάλιστα περιστρέφονται και με τόσο αργή ταχύτητα, είναι ακόμη δυσκολότερος ο εντοπισμός τους.

Αξίζει να σημειώσουμε πως μεταξύ των μελών της επιστημονικής ομάδας που προχώρησε στην εντυπωσιακή αυτή ανακάλυψη συμμετείχαν και δύο Έλληνες επιστήμονες, οι αστρονόμοι Σωτήρης Σανιδάς του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ και Άρης Καραστεργίου των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Δυτικού Ακρωτηρίου, στη Νότια Αφρική.