Η είδηση ότι τον Σεπτέμβριο θα δούμε στο Ηρώδειο τον Τζον Κλιζ των Monty Python, εκτός του ότι μας χαροποίησε πολύ, μας έφερε στο μυαλό δύο θρυλικά σκετς των Βρετανών κωμικών, με άρωμα... αρχαίας Ελλάδας.

Το πρώτο είναι ο απίθανος αγώνας ποδοσφαίρου ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς φιλοσόφους. Ο Πλάτων, ο Σοφοκλής, ο Σωκράτης, ο Επίκουρος και οι συμπαίκτες τους (για να συμπληρώσουν ενδεκάδα χρειάστηκε να επιστρατεύσουν επιστήμονες και τραγικούς ποιητές) αντιμετωπίζουν την ομάδα των Μαρξ, Νίτσε, Καντ, Χάιντεγκερ, Σοπενχάουερ (και αυτοί κάνουν ζαβολιά κατεβάζοντας στο γήπεδο τον... Μπεκενμπάουερ). Όλα δείχουν ότι το ματς πάει για ισοπαλία, μέχρι ο Αρχιμήδης να φωνάξει «Εύρηκα!» και να σκοράρει.

Το δεύτερο σκετς είναι το Philosopher's Drinking Song, που είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος: ένα τραγούδι που λένε οι φιλόσοφοι όταν τα τσούζουν. Η οποιαδήποτε απόπειρα μετάφρασης θα χαλάσει τους στίχους, γι' αυτό τους μεταφέρουμε εδώ αυτούσιους:

Immanuel Kant was a real piss-ant who was very rarely stable.
Heidegger, Heidegger was a boozy beggar who could think you under the table...
David Hume could out-consume Wilhelm Friedrich Hegel.
And Wittgenstein was a beery swine who was just as sloshed as Schlegel.
There's nothing Nietzsche couldn't teach 'ya 'bout the raising of the wrist.
Socrates, himself, was permanently pissed.
John Stuart Mill, of his own free will, after half a pint of shandy was particularly ill.
Plato, they say, could stick it away, half a crate of whiskey every day!
Aristotle, Aristotle was a bugger for the bottle,
And Hobbes was fond of his Dram.
And René Descartes was a drunken fart:
"I drink, therefore I am."
Yes, Socrates himself is particularly missed;
A lovely little thinker, but a bugger when he's pissed.