Μενού
  • Α-
  • Α+

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στα μακαρόνια και τα λοιπά ζυμαρικά. Από το 1998 η 25η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών, κατόπιν πρωτοβουλίας της Ένωσης των Ευρωπαίων Βιομηχάνων Ζυμαρικών, με στόχο τη γνωστοποίηση στο κοινό σε παγκόσμια κλίμακα για τη γευστική και θρεπτική αξία τους. Η ημερομηνία εορτασμού της μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς πραγματοποιείται σε ανάμνηση του πρώτου συνεδρίου της Ένωσης το 1995. Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών χρονολογείται γύρω στο 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη «λάγανον» περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες.

Ζυμαρικό είναι τρόφιμο το οποίο φτιάχνεται συνήθως από αλεύρι ή σιμιγδάλι σκληρού σίτου και νερό (και σε κάποιες περιπτώσεις και με αυγά). Παγκοσμίως διαδεδομένα είναι ζυμαρικά όπως τα σπαγγέτι, τα ραβιόλι, τα μακαρόνι, τα ριγκατόνι, τα τορτελίνια, οι πέννες, τα φουζίλι, οι ταλιατέλες, τα λινγκουίνια και τα λαζάνια.

Ωστόσο και στη χώρα μας υπάρχουν παραδείγματα ζυμαρικών -ή "μακαρόνια" όπως συνηθίζουμε να τα λέμε- όπως για παράδειγμα: οι χυλοπίτες, τα φλομάρια, τα σκιουφιχτά, το κριθαράκι, οι γκόγκες και ο τραχανάς. Τα ζυμαρικά σερβίρονται με σάλτσα, συνήθως κόκκινη (τομάτας), αν και η λευκή σάλτσα με γάλα/αυγά είναι επίσης δημοφιλής.

Η ιστορία των ζυμαρικών

Οπως αναφέρει η Wikipedia, η καταγωγή των μακαρονιών είναι γεμάτη μύθους και αντιφάσεις. Από τον ευρύτατα διαδεδομένο θρύλο, ότι τα μακαρόνια τα έφερε στην Ιταλία στον 13ο αιώνα ο Μάρκο Πόλο από την Άπω Ανατολή, έως την αναφορά για ύπαρξη ζυμαρικών στα 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα. Σύμφωνα με την τελευταία, η λέξη "λάγανον" περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία οι Έλληνες έκοβαν σε λωρίδες. Αυτή η μέθοδος φαίνεται πως μεταφέρθηκε στην Ιταλία στον 8ο αιώνα π.χ. και στα λατινικά έγινε "laganum". Εικάζεται ότι η λέξη "λαζάνια" έχει τη ρίζα της σε αυτή την λέξη. Αυτή η ιστορία πιστοποιείται από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και ο Απίκιος.

Ένας άλλος μύθος με ενδείξεις για την ύπαρξη των ζυμαρικών αναφέρεται σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.Χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστώνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής.

Τα ζυμαρικά υπήρχαν χωρίς αμφιβολία και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο, αφού υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία "ρίστα". Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της Ελληνικής εκδοχής, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν ένα είδος ζυμαρικού με μεγάλο μήκος για να μακαρίζουν τους νεκρούς τους - από εκεί προήλθε το όνομα μακαρόνι.

Οι ιστορίες για τα μακαρόνια συνεχίζονται στη Σικελία και τους Σαρακηνούς, στο Παλέρμο, στο βιβλίο του μάγειρα Μαρτίνο ντα Κόμο, στα κείμενα του Μπαρτολομέο Σάκι, στα κείμενα του Βοκκάκιου. Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση αλλά είναι τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση. Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη κάπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785. Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης.