Πολλές δόσεις οπορτουνισμού και μία δόση αφέλειας του Ντέιβιντ Κάμερον, ο λαϊκισμός του Νάιτζελ Φάρατζ και οι φωνές των Βρετανών για έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση οδήγησαν τη χώρα σε περιδίνηση.

Τρεις κυβερνήσεις, του Ντέιβιντ Κάμερον, της Τερέζα Μέι και τώρα του Μπόρις Τζόνσον, έχουν κληθεί να φέρουν εις πέρας το Brexit, μία από τις πιο διχαστικές πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών και να βρουν τη χρυσή τομή με τις σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ευρώπης, καθώς και με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η τελική ημερομηνία για το Brexit είναι η 31η Οκτωβρίου και αν η Βρετανία και ο πρωθυπουργός της, Μπόρις Τζόνσον, δεν μπορέσει να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία με τις Βρυξέλλες, η χώρα θα κινηθεί προς μια άτακτη αποχώρηση από την ΕΕ, γεγονός που θα φέρει ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων.

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να έχει ένα ολοκληρωμένο και μακροπρόθεσμο σχέδιο για τη Βρετανία για την περίοδο μετά το Brexit, καθώς μία no deal έξοδος θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα. Τα σενάρια ότι η Βρετανία θα βρεθεί αντιμέτωπη με ελλείψεις καυσίμων, τροφίμων και φαρμάκων αυξάνονται, τη στιγμή που ρεπορτάζ σε όλα τα διεθνή Μέσα ενημέρωσης τονίζουν ότι θα προκληθεί κομφούζιο στα λιμάνια και θα απαιτηθούν σκληρά σύνορα με την Ιρλανδία.

Ό,τι κι αν συμβεί τελικά, υπάρχει κάτι που έχουμε μάθει σίγουρα από την ιστορία του Brexit μέχρι σήμερα… Να περιμένουμε το απροσδόκητο.

Πώς «γεννήθηκε» η ιδέα του δημοψηφίσματος

Όλα ξεκίνησαν από μία εκλογική υπόσχεση, κρυμμένη πίσω από έναν εσωκομματικό τακτικισμό.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον τον Ιανουάριο του 2013 (σ.σ. ήταν εν ενεργεία πρωθυπουργός της χώρας) υποσχέθηκε ότι εάν οι Συντηρητικοί κερδίσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εκλογές του 2015, τότε η βρετανική κυβέρνηση θα επαναδιαπραγματευτεί τους όρους της ένταξης του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη συνέχεια θα διεξάγει δημοψήφισμα για το εάν θα πρέπει η Βρετανία να παραμείνει ή να αποχωρήσει από την ΕΕ.

Στο μανιφέστο του 2015, το κόμμα αναφέρει ότι οι ανησυχίες των πολιτών σχετικά με τη συμμετοχή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν αγνοηθεί πλήρως και τους υπόσχεται ένα δημοψήφισμα το αργότερο μέχρι το τέλος του 2017.

Ο Κάμερον έχει τη δική του πολιτική ατζέντα και βασικό ρόλο στην απόφασή του να υποσχεθεί ένα δημοψήφισμα έπαιξε η άνοδος του UKIP, του Kόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου, με αρχηγό τον Νάιτζελ Φάρατζ. Το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα του Φάρατζ απολάμβανε μία συνεχή άνοδο στις δημοσκοπήσεις, γεγονός που έβαλε τον Κάμερον σε σκέψεις.

Ο τότε πρωθυπουργός της χώρας ήθελε να αντιστρέψει αυτή την εικόνα και να λύσει μία για πάντα το ζήτημα αναφορικά με τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τελικά τον Μάιο του 2015 έπειτα από την απρόσμενη νίκη των Συντηρητικών στις εκλογές, ο Ντέιβιντ Κάμερον επανεξελέγη στην πρωθυπουργία, καταφέρνοντας μάλιστα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση και έβαλε τη Βρετανία στο μονοπάτι που θα οδηγήσει τελικά στο Brexit.

Η πλειοψηφία των Συντηρητικών έδινε την ευκαιρία στον Κάμερον να εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις και να διαπραγματευτεί τους όρους ένταξης της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον σήκωσε τα μανίκια και ξεκίνησε τις επαφές του στην Ευρώπη σε μία προσπάθεια να διαπραγματευτεί τη... σχέση της Βρετανίας με τις Βρυξέλλες.

Σε μικρό χρονικό διάστημα, επιστρέφει στη Ντάουνινγκ Στριτ, με μία καλή (για εκείνον) συμφωνία, πάνω στην οποία στηρίχτηκε ένας αέναος διάλογος για το αν ο Βρετανός πρωθυπουργός θα μπορούσε και αν θα έπρεπε να ζητήσει περισσότερα.

Η ευρωπαϊκή του περιοδεία και η διαπραγμάτευση του Βρετανού τότε πρωθυπουργού ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2016, οπότε και ανακοίνωσε το δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου του 2016.

Το δημοψήφισμα και το ντόμινο εξελίξεων που έφερε

Οι φωνές για παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξάνονταν συνεχώς. Άλλωστε τα περισσότερα πολιτικά κόμματα έκαναν καμπάνια υπέρ της παραμονής στην ΕΕ, όπως οι Εργατικοί, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, οι Πράσινοι και το Σκωτικό Εθνικό Κόμμα.

Αντιθέτως, υπέρ της αποχώρησης αγωνίστηκε κυρίως το Κόμμα Ανεξαρτησίας και κάποια μικρότερα. Το Συντηρητικό Κόμμα κράτησε ουδετερότητα, επισήμως, αν και ο Ντέιβιντ Κάμερον έκανε εκστρατεία υπέρ της παραμονής.

Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις εκείνης της περιόδου δίνουν σαφές προβάδισμα υπέρ της παραμονής στην Ένωση.

Βρετανοί, Ιρλανδοί, πολίτες της Κοινοπολιτείας άνω των 18 ετών που ζουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, Βρετανοί που ζουν στο εξωτερικό, καθώς επίσης και μέλη της Βουλής των Λόρδων και πολίτες της Κοινοπολιτείας στο Γιβραλτάρ κλήθηκαν στις κάλπες προκειμένου να πάρουν μία σημαντική απόφαση.

Στο ψηφοδέλτιο τίθεται το ακόλουθο ερώτημα, «Θα πρέπει το Ηνωμένο Βασίλειο να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση;»

Οι Βρετανοί θα πρέπει να μαρκάρουν ένα από τα δύο κουτάκια, «Remain a member of the European Union» (Να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) ή «Leave the European Union» (Να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση).

Το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε και το 51,9% των πολιτών ψήφισε υπέρ της αποχώρησης της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έναντι του 48,1% που ψήφισε υπέρ της παραμονής της. Η απόφαση του βρετανικού λαού οδήγησε την επόμενη μέρα στην παραίτηση του Ντέιβιντ Κάμερον. Διάδοχός του, τον Ιούλιο του 2016, έγινε η Τερέζα Μέι.

Οι δημοσκοπήσεις διαψεύστηκαν πανηγυρικά και το αποτέλεσμα της κάλπης άφησε άφωνους τους υποστηρικτές του «Bremain».

Η πρώτη ένδειξη ότι κάτι ανατρεπτικό είναι προ των πυλών, ήρθε όταν τα πρώτα αποτελέσματα από το εκλογικό κέντρο του Σάντερλαντ έδιναν μία συντριπτική νίκη υπέρ της αποχώρησης.

Στις 06:00 το πρωί, τα πράγματα ήταν πλέον ξεκάθαρα. Η Βρετανία ψήφισε να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι αγορές καταρρέουν. Η κοινή γνώμη προσπαθεί να… χωνέψει αυτό που έχει συμβεί. Ο Ντέιβιντ Κάμερον καταρρακωμένος και έκπληκτος πρέπει να δώσει μία ομιλία, που ποτέ δεν πίστευε ότι θα χρειαστεί.

Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας εμφανίζεται έξω από τη Ντάουνινγκ Στριτ και μέσα σε λίγες ώρες από την διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, ανακοινώνει την παραίτησή του.

«Ήμουν απολύτως σαφής ότι η Βρετανία είναι ισχυρότερη, ασφαλέστερη και καλύτερη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατέστησα σαφές ότι το δημοψήφισμα αφορούσε μόνο αυτό, όχι το μέλλον κανενός πολιτικού, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου. Ωστόσο, ο λαός της Βρετανίας πήρε μία πολύ σαφή απόφαση να ακολουθήσει ένα διαφορετικό μονοπάτι και ως εκ τούτου πιστεύω ότι η χώρα απαιτεί νέα ηγεσία για να την συνοδεύσει σε αυτή την κατεύθυνση».

Ο Ντέιβιντ Κάμερον ανέφερε ότι θα αποχωρήσει τον Οκτώβριο, πυροδοτώντας την εκκίνηση του αγώνα της διαδοχής του στην ηγεσία των Tory.

Η «καυτή πατάτα» στα χέρια της Μέι

Ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου, Μπόρις Τζόνσον, είναι το φαβορί για την πρωθυπουργία καθώς ήταν ένας από τους υποστηρικτές του Brexit, όμως μία σειρά από γεγονότα, τον αναγκάσουν να αποσυρθεί από την κούρσα της διαδοχής.

Η Τερέζα Μέι, που επί έξι χρόνια διατέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κάμερον, κρατά κατά βάση χαμηλό προφίλ κατά της διάρκεια της εκστρατείας, εκτός από μία ομιλία της στην οποία για ακόμη μία φορά τάσσεται υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο αγώνας για την αλλαγή ηγεσίας στο Συντηρητικό Κόμμα τρέχει και η Μέι κερδίζει έδαφος.

Τελικά, η υπέρμαχος της παραμονής του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ στις 11 Ιουλίου του 2016 ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός διαδεχόμενη τον Κάμερον και δύο μέρες μετά ανέλαβε επίσημα τη θέση του παίρνοντας πλέον στα χέρια της την «καυτή πατάτα» του Brexit.

«Αυτή είναι μια ιστορική στιγμή από την οποία δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή»

Το άρθρο 50

Η Τερέζα Μέι πέφτει αμέσως στη δουλειά και δέχεται πιέσεις να επικαλεστεί το άρθρο 50 και να ξεκινήσει επίσημα τη διαδικασία για το Brexit. Εσωκομματικά αναζητούνται τρόποι για την καλύτερη στρατηγική, ενώ ανάλογες συζητήσεις γίνονται και εκτός της κυβέρνησης των Συντηρητικών.

Το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας καθορίζει τη διαδικασία για μια χώρα που επιθυμεί να εγκαταλείψει το μπλοκ της ΕΕ και επιβάλλει μια διετή αντίστροφη μέτρηση μέχρι την αναχώρησή της στην αναχώρηση της χώρας αυτής.

Η επίσημη ημερομηνία αποχώρησης της Βρετανίας είναι στις 29 Μαρτίου 2019 και η Μέι ξεκινά τη διετή διαδικασία που περιλαμβάνει διαπραγματεύσεις και συναντήσεις για την κατάλληλη προετοιμασία, έτσι ώστε η χώρα να αποχωρήσει από την ΕΕ έως και τις 29 Μαρτίου 2019.

Οι διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους ηγέτες και οι ψηφοφορίες στο Βρετανικό Κοινοβούλιο δεν έχουν το αποτέλεσμα που επιθυμεί η Τερέζα Μέι.

Οι εξελίξεις την αναγκάζουν να ζητήσει από την ΕΕ να παρατείνει το άρθρο 50 και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δίνει προθεσμία για την ολοκλήρωση της διαδικασίας έως και τις 31 Οκτωβρίου 2019.

Το τέλος είναι κοντά;

Το φθινόπωρο φθάνει και ο Ντόμινικ Ράαμπ, που έχει αναλάβει τη θέση του υπουργού για το Brexit, είναι πεπεισμένος ότι μία συμφωνία μπορεί να υπάρξει μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου.

Έπειτα από ατελείωτες συζητήσεις και διαπραγματεύσεις, καταλήγουν τελικά σε ένα σχέδιο συμφωνίας με την ΕΕ και τα γεγονότα αρχίζουν πλέον να κινούνται σε γρήγορους ρυθμούς.

Οι υπουργοί καλούνται να διαβάσουν όλες τις λεπτομέρειες της συμφωνίας, την ώρα που οι υπέρμαχοι του Brexit αντιδρούν στο περιεχόμενο της συμφωνίας.

Την επόμενη μέρα πραγματοποιείται μία μαραθώνια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, η οποία κλείνει με την ομάδα της Μέι να αποδέχεται τελικά τη συμφωνία.

Ποια είναι η συμφωνία του Brexit;

Η συμφωνία έκανε λόγο για μία δεσμευτική αποχώρηση, η οποία καθόριζε τους όρους για τη διαδικασία του «διαζυγίου» και για μία μη δεσμευτική πολιτική διακήρυξη σχετικά με τη φύση της μελλοντικής σχέσης ΗΒ και ΕΕ.

Η συμφωνία αποχώρησης κάλυπτε διάφορα θέματα, όπως:

  • τα δικαιώματα των πολιτών της ΕΕ στο Ηνωμένο Βασίλειο και των Βρετανών πολιτών στην ΕΕ
  • το χρηματικό ποσό που το Ηνωμένο Βασίλειο καλείται να πληρώσει στην ΕΕ (πιστεύεται πως πρόκειται για 39 δισεκατομμύρια λίρες)
  • τον μηχανισμό ασφαλείας για τα ιρλανδικά σύνορα (backstop).

Το πρόβλημα του backstop, η οργή της Μέι και ο καβγάς με τον Γιούνκερ

Η Μέι βρήκε πολλές δυσκολίες στον δρόμο της και ένα από τα βασικά θέματα που υπήρξε διαφωνία με τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το ζήτημα ασφαλείας των ιρλανδικών συνόρων.

Η Τερέζα Μέι έφτασε πολλές φορές στα όριά της καθώς έβρισκε κλειστές πόρτες στην Ευρώπη.

Η Βρετανίδα τότε πρωθυπουργός ήλπιζε να λάβει περισσότερες «νομικά δεσμευτικές» παραχωρήσεις από τους ηγέτες της ΕΕ σε σχέση με το ιρλανδικό σύστημα ασφάλειας των συνόρων στη Σύνοδο Κορυφής στις 13 Δεκεμβρίου 2018 και τελικά κατέληξε να έχει μία έντονη αντιπαράθεση με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Ειδικοί, διαβάζοντας τα χείλη και τη γλώσσα του σώματος, διαπίστωσαν ότι υπήρξε ένταση ανάμεσα στους δύο πολιτικούς, κάτι που παραδέχθηκε αργότερα και η Τερέζα Μέι.

Η απόρριψή της έκκλησης της την εξόργισε και τα… έψαλε στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος ανέφερε ότι τα σχέδιά της ήταν «νεφελώδη και ανακριβή».

Ο Τζόνσον στο τιμόνι - Αποφασισμένος για σκληρό Brexit

Ο τρίτος πρωθυπουργός που ανέλαβε να φέρει εις πέρας το Brexit είναι ο Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 24 Ιουλίου 2019.

Υπέρμαχος του Brexit από την πρώτη στιγμή, κατηγορείται ότι στοχεύει να οδηγήσει τη χώρα του εκτός ΕΕ ακόμη και χωρίς συμφωνία, χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας, χωρίς μελλοντικό σχέδιο για τις σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Παρόλο που αρνείται τις κατηγορίες, είναι ξεκάθαρο ότι ο Μπόρις Τζόνσον στοχεύει σε ένα σκληρό no-deal Brexit, έκλεισε το Κοινοβούλιο και έπεισε τη Βασίλισσα να υπογράψει για τη διακοπή των εργασιών του. Οι κινήσεις του αγχωτικές για τους Βρετανούς, με το αίσθημα της ανασφάλειας να μεγαλώνει συνεχώς, όσο πλησιάζει η 31η Οκτωβρίου.

Οι ημερομηνίες - κλειδιά για το Brexit

Από την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας και μετά η διαδικασία του «διαζυγίου» θα διαρκέσει δύο χρόνια και θα χρειαστεί να περάσει από πολλούς σταθμούς έως ότου ολοκληρωθεί. Η διαδικασία είναι τελικά ακόμη σε εξέλιξη.

  • 29 Μαρτίου 2017: Η πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Τερέζα Μέι επικαλείται το άρθρο 50 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση - ξεκινώντας μια 2ετή αντίστροφη μέτρηση εντός της οποίας το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να εγκαταλείψει την ΕΕ.
  • 19 Ιουνίου 2017: Αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις για την έξοδο.
  • 12 Σεπτεμβρίου 2017: Το νομοσχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Withdrawal) για το… διαζύγιο εγκρίνεται από το Βρετανικό Κοινοβούλιο.
  • 8 Δεκεμβρίου 2017: Το Ηνωμένο Βασίλειο και η ΕΕ εξέδωσαν κοινή έκθεση σχετικά με την κατάσταση των διαπραγματεύσεων της πρώτης φάσης και τη μετάβαση στις διαπραγματεύσεις της δεύτερης φάσης.

Οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις του 2018

  • 8 Φεβρουαρίου 2018: Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δημοσιεύει οδηγίες με τις θέσεις της σχετικά με τις διεθνείς συμφωνίες.
  • Φεβρουάριος - Μάρτιος 2018: Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με την ΕΕ.
  • Τέλος Μαρτίου 2018: Ολοκληρώνονται οι διαπραγματεύσεις της δεύτερης φάσης, οι οποίες θα καθορίσουν τις ρυθμίσεις μετάβασης και εφαρμογής του σχεδίου.
  • Μάιος - Ιούνιος 2018: Το βρετανικό Κοινοβούλιο θα εγκρίνει το νομοσχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αποχώρηση.
  • Νοέμβριος 2018: Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρωπαϊκή Ένωση δημοσιεύουν τη «Συμφωνία Αποχώρησης» και μία πολιτική δήλωση σχετικά με το πλαίσιο της μελλοντικής σχέσης ανάμεσα στα δύο μέρη.
  • 15 Νοεμβρίου 2018: Ο Ντόμινικ Ράαμπ παραιτείται από τη θέση του αρμόδιου υπουργού για το Brexit και την αμέσως επόμενη μέρα ο Στέφεν Μπάρκλεϊ διορίζεται διάδοχός του.
  • 25 Νοεμβρίου 2018: 27 κράτη μέλη της ΕΕ εγκρίνουν τη Συμφωνία Αποχώρησης.

Οι ανατρεπτικές εξελίξεις του 2019

  • 15 Ιανουαρίου: Πραγματοποιείται η πρώτη ουσιαστική ψηφοφορία σχετικά με τη Συμφωνία Αποχώρησης στη Βουλή των Κοινοτήτων της Μεγάλης Βρετανίας. Η κυβέρνηση της Μέι ηττήθηκε με 432 ψήφους έναντι 202.
  • 12 Μαρτίου: Η δεύτερη ψηφοφορία πραγματοποιείται και η Μέι βγαίνει πάλι ηττημένη με 391 ψήφους έναντι 242.
  • 14 Μαρτίου: Η πρόταση της βρετανικής κυβέρνησης για παράταση της περιόδου που ενεργοποιήθηκε με το Άρθρο 50 περνά με 412 ψήφους, έναντι 202.
  • 20 Μαρτίου: Η Τερέζα Μέι ζητά από την ΕΕ να παρατείνει το Άρθρο 50 μέχρι και τις 30 Ιουνίου του τρέχοντος έτους.
  • 21 Μαρτίου: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προτείνει να παραταθεί η περίοδος του άρθρου 50 έως τις 22 Μαΐου 2019, εάν η συμφωνία αποχώρησης εγκριθεί έως τις 29 Μαρτίου 2019, αλλά εάν δεν εγκριθεί τότε το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να αναφέρει μέχρι τις 12 Απριλίου 2019 μια μελλοντική πορεία. Η επέκταση συμφωνείται επίσημα την επομένη.
  • 29 Μαρτίου: Το αρχικό τέλος της περιόδου του άρθρου 50 και η αρχική προγραμματισμένη ημερομηνία για το Brexit. Τρίτη ψηφοφορία για τη Συμφωνία αφού διαχωρίστηκε από την Πολιτική Δήλωση. Η βρετανική κυβέρνηση νίκησε και πάλι με 344 ψήφους έναντι 286.
  • 5 Απριλίου: Η Τερέζα Μέι ζητά για δεύτερη φορά την παράταση της περιόδου εφαρμογής του άρθρου 50 από την ΕΕ έως τις 30 Ιουνίου 2019.
  • 10 Απριλίου: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο παραχωρεί την παράταση της περιόδου του άρθρου 50 έως την 31η Οκτωβρίου 2019 ή την πρώτη ημέρα του μήνα που έπεται εκείνου κατά τον οποίο υπογράφηκε η Συμφωνία Αποχώρησης, όποιο από τα δύο συμβεί πρώτο. Ωστόσο, το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να διεξαγάγει εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2019 (διεξήχθη η διαδικασία), διαφορετικά θα αποχωρήσει την 1η Ιουνίου 2019.
  • 24 Μαΐου: Η Τερέζα Μέι ανακοινώνει ότι θα παραιτηθεί ως ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, παραίτηση που θα τεθεί σε ισχύ στις 7 Ιουνίου, επειδή δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας τα σχέδιά της για το Brexit. Θα παραμείνει πρωθυπουργός, ενώ ένας… αγώνας ηγεσίας για το κόμμα των Συντηρητικών αρχίζει.
  • 18 Ιουλίου: Οι βουλευτές εγκρίνουν με πλειοψηφία των 41, μια τροποποίηση του νόμου 2019 για τη Βόρεια Ιρλανδία (εκτελεστική διαμόρφωση κ.λπ.) που μπλοκάρει την αναστολή του Κοινοβουλίου μεταξύ της 9ης Οκτωβρίου και της 18ης Δεκεμβρίου, εκτός αν σχηματιστεί νέα εκτελεστική εξουσία στη Βόρεια Ιρλανδία .
  • 24 Ιουλίου: Ο Μπόρις Τζόνσον δέχεται την πρόσκληση της Βασίλισσας να σχηματίσει κυβέρνηση και γίνεται πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, ο τρίτος μετά το δημοψήφισμα.
  • 25 Ιουλίου: Και τα δύο Σώματα του Κοινοβουλίου περνούν σε καλοκαιρινή περίοδο από τις 25 Ιουλίου έως και τις 3 Σεπτεμβρίου.
  • 28 Αυγούστου: Ο Μπόρις Τζόνσον ανακοινώνει την πρόθεσή του να τερματίσει την τρέχουσα συνεδρίαση του Κοινοβουλίου τον Σεπτέμβριο. Η βασίλισσα Ελισάβετ θα δώσει ομιλία από τον θρόνο στις 14 Οκτωβρίου για να ξεκινήσει μια νέα συνεδρίαση. Αυτό ήταν αμφιλεγόμενο ωστόσο διότι θα περιόριζε τον χρόνο του Κοινοβουλίου για να ψηφίσει τη νομοθεσία πριν από την προθεσμία της 31ης Οκτωβρίου (σ.σ. λήγει η επέκταση του άρθρου 50). Η βασίλισσα ενέκρινε το χρονοδιάγραμμα.
  • 3 Σεπτεμβρίου: Υπερψηφίστηκε πρόταση για την έγκριση ενός νομοσχεδίου που θα απέκλειε ένα μονομερές Brexit χωρίς συμφωνία. Υπέρ της πρότασης ψήφισαν 328 έναντι 301 βουλευτών. 21 Συντηρητικοί βουλευτές ψήφισαν υπέρ της πρότασης.
  • 4 Σεπτεμβρίου: Οι βουλευτές απέρριψαν την πρόταση του Τζόνσον να ζητήσει γενικές πρόωρες εκλογές τον Οκτώβριο. Οι βουλευτές του Εργατικού Κόμματος απείχαν από την ψηφοφορία.
  • 9 Σεπτεμβρίου: Η κυβέρνηση αποτυγχάνει ξανά να προκηρύξει εκλογές. Ο Τζον Μπέρκοου ανακοινώνει την πρόθεσή του να παραιτηθεί από Πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων στις 31 Οκτωβρίου ή και νωρίτερα. Το νομοσχέδιο που εγκρίθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου λαμβάνει την έγκριση του Παλατιού.
  • 24 Σεπτεμβρίου: Το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου ορίζει ομόφωνα ότι η απόφαση του Μπόρις Τζόνσον να πιέσει τη Βασίλισσα να διαλύσει το Κοινοβούλιο επ’ αόριστον ήταν παράνομη.
  • 2 Οκτωβρίου: Η κυβέρνηση δημοσιεύει ένα σχέδιο με νέες προτάσεις σχετικά με το ζήτημα των συνόρων της Ιρλανδίας και το backstop.
  • 14 Οκτωβρίου: Το Κοινοβούλιο επέστρεψε για την ομιλία της Βασίλισσας.
  • 17-18 Οκτωβρίου: Η κρίσιμη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
  • 19 Οκτωβρίου: Συνεδριάζει το Βρετανικό Κοινοβούλιο.
  • 31 Οκτωβρίου: Ημερομηνία κατά την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο έχει προγραμματιστεί να εγκαταλείψει την ΕΕ, με ή χωρίς συμφωνία αποχώρησης. Η προθεσμία λήγει στις 23:00 (ώρα Ηνωμένου Βασιλείου).

Πηγές: Sky News, The Times, BBC, Independent