«Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως όπου κι αν πηγαίνουν, παίρνουν μαζί τους τις συνήθειές τους, τις μεθόδους και τον πολιτισμό τους. Η ιστορία έχει αποτύχει στο να μας επιδείξει έστω και ένα καταγεγραμμένο παράδειγμα όπου κάποιος έχασε τα παραπάνω. Εάν μπορούσαν να ανυψωθούν στα επίπεδα ενός ελεύθερου Αμερικανού, η υιοθέτηση του αμερικανικού πολιτισμού θα ήταν καλύτερη, αλλά κάτι τέτοιο δεν γίνεται και ούτε πρόκειται να γίνει». Όχι δεν είναι λόγια του Τραμπ για τους μουσουλμάνους. Είναι λόγια του Αμερικανού γερουσιαστή John F. Miller 135 χρόνια πριν για τους Κινέζους μετανάστες!

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Αποτελεί παραδοχή πως η Αμερική δεν ήταν πάντοτε τόσο φιλελεύθερη όσο υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες. Επειδή, όμως, η μόνη σταθερά που έχει η ανθρωπότητα στον διάβα της είναι πως η ιστορία κάνει κύκλους, το αντιμεταναστευτικό διάταγμα του νέου προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δεν αποτελεί μία ξενοφοβική καινοτομία της εναλλακτικής δεξιάς που τον βοήθησε να εκλεγεί στο αξίωμά του.

Η Αμερική είναι μία χώρα χτισμένη από μετανάστες για μετανάστες, όμως, ανά περιόδους περνούσε τις φάσεις εσωστρέφειάς της όπου στρεφόταν ενάντια στους νέους -για τα ιστορικά δεδομένα μετανάστες-. Στο στόχαστρο βρέθηκαν μέχρι και οι Έλληνες τους οποίους αποκαλούσαν «βρωμοέλληνες» και υπήρξε περιορισμός για τον αριθμό που εισερχόταν στην χώρα.

Πριν ακόμα από τους Έλληνες, όμως, οι Αμερικανοί είχαν στοχοποιήσει τους Κινέζους στους οποίους μάλιστα οφείλεται και μέρος της ανάπτυξης της χώρας. Για τους Κινέζους μάλιστα δημιουργήθηκε το πρώτο αντιμεταναστευτικό διάταγμα που στοχοποιούσε συγκεκριμένη εθνικότητα! 

Τι κι αν οι Κινέζοι αναλάμβαναν τις σκληρότερες δουλειές που είχε να προσφέρει η Δύση, όπως ορυχεία, κατασκευές δρόμων, σιδηροδρόμων, κτηρίων και γεφυρών; Τι κι αν τα μεροκάματα ήταν τόσο χαμηλά που ο ακόμα και ο πιο φτωχός Αμερικανός ούτε θα σκεφτόταν να εργαστεί εκεί; Κι όμως Αμερικανοί πολιτικοί το 1882 τους θεωρούσαν τις μικροκοινότητες των Κινέζων επικίνδυνες για τον αμερικανικό πολιτισμό και τους αντιμετώπιζαν όπως τους μαύρους μερικές δεκαετίες πριν.

Σήμερα, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ «παλεύει» με το δικαστιή σύστημα για να περάσει το αντιμεταναστευτικό του νομοσχέδιο, ένας από τους μεγαλύτερους επικριτές του είναι οι New York Times οι οποίοι με καθημερινά editorial αποδομούν την πολιτική του. Ωστόσο όπως είπαμε οι σταθερές του σήμερα δεν είναι και σταθερές του χθες και έτσι στα τέλη του 19ου αιώνα βρίσκουμε τους New York Time στην... αντίπερα όχθη.

Μπορεί ρεπορταζιακά η εφημερίδα, να κάλυψε επιγραμματικά την ομιλία του Miller και να παρέθεσε την ομιλία του γερουσιαστή George Frisbie Hoar ο οποίος παρομοίασε στην στοχοποίηση των Κινέζων με αυτήν των μαύρων, ωστόσο ο editor-in-chief της εποχής (κάτι μεταξύ αρχισυντάκτη και διευθυντή για την εποχή εκείνη), John Foord, στο editorial, διαφωνούσε κάθετα. Εξύψωνε την ρατσιστική ομιλία του Miller και θεωρούσε «ατυχή» την ομιλία του Hoar η οποία προσπαθούσε να εξισώσει τις φυλές.

Σε μία προσπάθεια να εξωραΐσει το νομοσχέδιο ο editor-in-chief των New York Times τόνιζε μάλιστα πως «δεν υπάρχει κανένα λογικοφανές επιχείρημα που να ταυτίζει το ζήτημα της ιθαγένειας των νέγρων με αυτήν των Κινέζων, γιατί το αντιμεταναστευτικό διάταγμα δεν αφαιρεί κανένα δικαίωμα από τους Κινέζους».

Καλλωπισμένο, αλλαγμένο και με πολλές ακόμα μορφές το αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο που περιόριζε την είσοδο των Κινέζων στις ΗΠΑ ίσχυσε μέχρι το 1943 όταν και αντιακατστάθηκε από την Πράξη Magnuson, που πήρε το όνομά της από τον δημοκρατικό βουλευτή της Ουάσινγκτον, Warren G. Magnuson.
 
Δημοσιογραφικά, οι New York Times, γιόρτασαν γράφοντας στο editorial της εποχής πως «μετά από 15 πράξεις που στόχευαν το μυθικό πλάσμα “αλλόθρησκος Κινέζος” τελικά εξαφανίζεται ο περιορισμός από τα νομοθετικά μας βιβλία».

Σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ στοχοποιεί τους μουσουλμάνους, η δικαιοσύνη δεν τον αφήνει να κινηθεί ανεξέλεγκτα, όμως ο νέος πρόεδρος εξακολουθεί να φέρνει τροποποιημένα διατάγματα που όλα έχουν έναν βασικό χαρακτήρα: Αποκλεισμό εισόδου μουσουλμάνων ορισμένων εθνικοτήτων στις ΗΠΑ.

Οι New York Times, συνεχίζουν επίσης ακάθεκτοι. Εναντίον του αυτήν την φορά.

* Στην φωτογραφία απεικονίζονται Κινέζες και Γιαπωνέζες με τα παιδιά τους περιμένοντας να περάσουν τις διαδικασίες για τον εγκλεισμό τους σε στρατώνες συγκέντρωσης την δεκαετία του 1920.