Είναι ο μεγαλύτερος γιος μιας μουσικής οικογένειας με τέσσερις γιους. Ο Albin Lee Meldau ήθελε να ξεφύγει από τη «μοίρα» και να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά όπως παραδέχεται ελλείψει ταλέντου, χρειάστηκε να ενεργοποιήσει το plan b, δηλαδή τη μουσική. Μέσα στα τελευταία τρία χρόνια έχει καταφέρει να βιοπορίζεται από αυτό και κυρίως να ακούγεται η μουσική του εντός και εκτός Σουηδίας, της χώρας από την οποία κατάγεται και τηρεί τις pop παραδόσεις της. Εσχάτως, κατακτά και το ελληνικό ραδιόφωνο με τον φρέσκο του ήχο, τα έχουμε προαναφέρει εδώ. Ευτυχώς, καταφέραμε να τα πούμε και με τον ίδιο από κοντά, λίγο πριν ενώσει τις μουσικές του δυνάμεις του επί σκηνής με την «δική μας» Katerine Duska. Από την κουβέντα μας, μου έμεινε το πόσο πολύ παθιάζεται όταν μιλάει για τη μουσική του, η ευγένειά του και κυρίως... το ύψος του! Γιατί όμως δεν χαμογελάει με τα δικά του τραγούδια; Τελευταία εξέλιξη - το live αναβλήθηκε λόγω καιρικών συνθηκών και μεταφέρθηκε την Κυριακή 23/09.

Είσαι εδώ και 3 χρόνια στη μουσική βιομηχανία. Πιστεύεις πως όλα έγιναν υπερβολικά γρήγορα για σένα;
Υπερβολικά γρήγορα; Δεν το νομίζω, δεν σκέφτομαι έτσι. Παίρνεις την κάθε μέρα ξεχωριστά κάθε φορά και βλέπεις. Απλά προσπαθώ να είμαι ταπεινός και κάθε φορά να τα καταφέρνω καλύτερα. Δε μου φάνηκε ποτέ πως όλα κινούνται γρήγορα, αλλά κάνω πολλά lives, πολλή δουλειά και πρέπει να κινείσαι έστω προς τη σωστή κατεύθυνση.

Έχεις υπάρξει πλανόδιος μoυσικός, τραγουδιστής σε γάμους, κηδείες κλπ. Σε βοήθησε αυτό ώστε να παραμείνεις ταπεινός όπως είπες, συγκεντρωμένος στον στόχο σου και προσγειωμένος όταν η επιτυχία σου χτύπησε την πόρτα;
Ακριβώς και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν πιστεύω πως όλα έγιναν γρήγορα για μένα, ακριβώς επειδή προϋπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια. Είναι όλα μέρος του «ταξιδιού». Αν θέλεις να ασχοληθείς με τη μουσική, είναι καλύτερο να βγεις στον δρόμο και να παίζεις. Γιατί ο κόσμος δεν έχει κανέναν λόγο να σου δώσει λεφτά, αν το κάνει θα είναι επειδή το θέλει. Δεν έχεις όνομα, δεν έχεις κάτι, απλά στέκεσαι εκεί. Οπότε αν τα καταφέρεις στον δρόμο, μπορείς παντού να τα καταφέρεις.

Είναι κάτι σαν crash test δηλαδή.
Είναι απλά ένας σπουδαίος τρόπος να δοκιμάσεις τις ικανότητές σου. Αν βγάλεις χρήματα ως μουσικός στον δρόμο, τότε μπορείς να βγάλεις οπουδήποτε.

Θα ήθελα να περιγράψεις τον ήχο σου σε κάποιον που δεν σε ξέρει πολύ καλά. Είσαι pop; Retro pop, indie pop; Σε ενοχλούν τέτοιου είδους κατηγοριοποιήσεις;
Aσυνήθιστη ερώτηση. Γενικά προσπαθώ να μη μου βάζω ταμπέλες με μοντέρνες ονομασίες. Κατά τη γνώμη μου οι Beatles είναι pop, οι Nirvana επίσης. Γιατί να με περιορίσω σε ένα είδος; Δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα σε μένα. Η μουσική είναι σαν σάλτσα με διαφορετικά μπαχαρικά, αλλά ένα πράγμα. Δε με νοιάζει όπως και να θέλει κάποιος να με αποκαλέσει. Οπότε δεν είναι δικό μου πρόβλημα το να πρέπει να με περιγράψω. Εγώ απλά προσπαθώ να κάνω την «ποίησή» μου και το τραγούδι είναι ο τρόπος για να το πραγματοποιήσω.

Οπότε αν ήσουν ποιητής όντως, ποιος θα ήσουν;
Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ (γέλια). Ο Ιησούς Χριστός (γέλια)… Ο Κερτ Κομπέιν. Όχι εντάξει, απλά προσπαθώ να αφηγηθώ τις ιστορίες μου. Όποιος τρόπος κι αν προκύψει, δεν έχει σημασία για μένα. Οπότε αν είναι indie pop ή pop ή rock, έτσι ένιωθα εκείνη τη στιγμή ότι έπρεπε να κάνω. Είναι τιμή μου που μου κάνεις αυτήν την ερώτηση. Γιατί αυτό σημαίνει ότι μπορώ να κάνω τα πάντα.

Τελικά τι ήταν όλο αυτό το «βάρος» που έφυγε και από το πιο σκοτεινό EP Bloodshot φτάσαμε στο κάπως πιο εύθυμο πρώτο σου άλμπουμ About You;
Αναφέρεσαι στο τραγούδι The Weight Is Gone. Είναι μία ιστορία αγάπης και περιγράφει τη στιγμή που πια δεν αισθάνεσαι όπως παλιά. Το να έχεις σχέση σημαίνει ότι έχεις και κάποιες υποχρεώσεις. Φαντάσου εμένα, έναν συνηθισμένο άντρα να έχω ένα κορίτσι που περπατάει μες τη νύχτα από την στάση του λεωφορείου μέχρι το σπίτι. Θα πάω να τη βρω γιατί δεν θέλω να είναι ολομόναχη. Οπότε το The Weight Is Gone αναφέρεται στην περίπτωση που πια δεν αισθάνομαι έτσι. Όταν πια δεν το κάνω.

Ναι αλλά αυτό σημαίνει ότι μαζί με το βάρος έφυγε και το κορίτσι.
Εντάξει ναι. Αλλά είναι μία ιστορία για μία κατάσταση όχι απαραίτητα για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Κάθε τραγούδι είναι σαν ένα κεφάλαιο βιβλίου. Θέλεις να το διαβάσει ο αναγνώστης και να οδηγεί σε κάτι άλλο. Οπότε αυτό που συμβαίνει είναι να γράφω μία ιστορία με ένα σενάριο, μετά ένα ακολουθεί κάποιο άλλο σενάριο και στο τέλος έχω μία πιο ευτυχισμένη ή αντίστοιχα δυστυχισμένη ζωή. Δεν έχει σημασία η κατάληξη. Δε μπορώ να σου πω τι συνέβη, παρά μόνο ότι κάθε ιστορία πρέπει να ειπωθεί με τον δικό της τρόπο και πως υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για κάθε συναίσθημα.  

Έχεις πει στο παρελθόν ότι η μουσική είναι κάτι σαν το δικό σου ημερολόγιο. Έχεις αισθανθεί ποτέ πως ίσως έχεις εκτεθεί λίγο παραπάνω από ό,τι έπρεπε μέσω των τραγουδιών σου;
Αν θες ένταση, πρέπει να την «αρπάξεις». Δεν υπάρχει «υπερέκθεση». Αν θέλω να είμαι αληθινός και να γράψω μια ιστορία με την οποία θα ταυτιστεί ο κόσμος, τότε χρειάζεται να εκτεθώ. Οπότε δεν πιστεύω ότι θα μπορούσα ποτέ να εκτεθώ υπερβολικά. Είναι σαν ποίηση, σαν θέατρo, είναι αρκετά επιτηδευμένο από μόνο του όλο αυτό. Αλλά η υπερέκθεση δεν είναι κακό πράγμα, είναι καλή. Το να δείξεις συναίσθημα είναι το δύσκολο, όχι το να εκτεθείς.


Με τον Albin Lee Meldau

Οπότε, η χαρά ή η λύπη είναι η καλύτερη πηγή έμπνευσης;
Η λύπη είναι πολύ πιο εύκολη γιατί αισθάνεσαι πως επειγόντως πρέπει να κάνεις κάτι. Η χαρά πιο δύσκολη, γιατί διασκεδάζεις και δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι άλλο. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι, γιατί εγώ δουλεύω κάθε μέρα είτε είμαι χαρούμενος είτε λυπημένος. Είναι αυτό που λέγαμε πριν, όπως ένα ημερολόγιο. Σαφέστατα πάντως, σε αυτό το «βιβλίο» υπάρχουν πιο πολλές στενάχωρες ιστορίες.

Ποιο είναι το πιο περίεργο μέρος, στο οποίο σου ήρθε να γράψεις ένα τραγούδι;
Ξυπνάω κάθε πρωί και κάθομαι και δουλεύω τα τραγούδια μου για μερικές ώρες. Απλά δουλεύω. Δε μου έρχονται τραγούδια εν μέσω κάποιας περίεργης κατάστασης. Δουλεύω όπως κάθε άλλος επαγγελματίας. Μακάρι να υπήρχε κάποια αστεία κατάσταση και κάπως έτσι να προέκυπτε μία σύνθεση, αλλά δεν πάει έτσι.

Άρα αυτό σημαίνει ότι δεν θες να μοιραστείς μαζί μου κάποια ιστορία που κρύβεται πίσω από ένα τραγούδι και που δεν έχεις πει ποτέ μέχρι σήμερα;
Μπορώ να προσπαθήσω. Για παράδειγμα το Same Boat… Συνήθως γράφω τα τραγούδια μου από την αρχή μόνος μου, αλλά αυτό γράφτηκε συνεταιρικά με έναν από τους μουσικούς μου και έχει πολιτικό νόημα. Η ιδέα ήρθε όταν έβλεπα ειδήσεις με παιδάκια να έχουν χάσει την ζωή τους από πνιγμό. Αισθάνθηκα ότι έπρεπε να μετατρέψω μία ιστορία αγάπης (για τις οποίες γράφω γενικά) σε μία πολιτική κατάσταση.

Αν η μουσική δεν είναι «ανταγωνισμός» όπως πάντα τονίζεις, τότε τί είναι για σένα;
Η μουσική είναι ο αέρας που αναπνέω, η ζωή. Έχω την ανάγκη να γράψω την ιστορία μου. Θα μπορούσε να είναι ταινία, θα μπορούσε να είναι ποδόσφαιρο, οτιδήποτε. Η ζωή από μόνη της δεν είναι διαγωνισμός. Δε μπορείς πάντα να κερδίζεις και όλοι θα πεθάνουμε σε κάποια στιγμή, δεν έχει σημασία αν είσαι ο σπουδαιότερος όλων ή ο κανένας. Οπότε αν προσπαθήσεις να ανταγωνιστείς κάποιον άλλον εκτός του εαυτού σου, είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Προσπαθώ να φτιάχνω ιστορίες με τις οποίες ο κόσμος μπορεί να ταυτιστεί. Και αν προσπαθήσεις να κάνεις την καλύτερη ιστορία από όλους, τότε δεν πρόκειται ποτέ να την πεις. Γιατί η ζωή δεν είναι σπουδαία, μπορεί να είναι το οτιδήποτε. Δεν ξέρω ποιος σκέφτηκε αυτήν τη βλακεία, αλλά για παράδειγμα δεν αισθάνομαι άνετα να πάρω βραβείο για τη μουσική μου ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Σα να σου λένε «πάρ’το, είσαι ο καλύτερος τραγουδιστής». Ποιος νοιάζεται γι’ αυτό; Ο κόσμος νοιάζεται για τα συναισθήματα, για τις ιστορίες. Όπως ο Μπομπ Ντίλαν που πήρε Νόμπελ και δεν το παρέλαβε ποτέ.

Εντάξει, είναι ένα είδος αποδοχής…
Η αποδοχή είναι ωραία, αλλά όχι όσο ωραίο όσο είναι το να καταγράφεις τις βαθύτερες σκέψεις σου και να τις βγάζεις από μέσα σου. Αυτό είναι όλο. Δεν γράφω ένα τραγούδι για να βραβευθώ, αλλά γιατί έχω ανάγκη να πω αυτήν την ιστορία. Δεν ξέρω καν αν το κάνω για να το δείξω στον κόσμο, απλά το κάνω. Ο ανταγωνισμός δεν είναι υποκειμενικός, η τέχνη είναι. Δε μπορώ να ζητήσω τον λόγο γιατί δεν σου αρέσει αυτή η μουσική. Με τη μουσική ο καθένας αισθάνεται διαφορετικά.

Ποιος σκηνοθέτης θα ήθελες να σου πει, «έλα να κάνουμε μία ταινία μαζί»; Προφανώς και αναφέρομαι στο soundtrack της.
Ο Κουέντιν Ταραντίνο.

Γιατί;
Έχει δημιουργήσει σπουδαίες ταινίες. Θα είχε πλάκα, θα περνούσαμε τέλεια μαζί.

Και ποιο τραγούδι θα του έδινες;
Έχω ένα τραγούδι έτοιμο, που δεν έχει κυκλοφορήσει. Το κρατάω για εκείνον. Έχω ήδη καταστρώσει το σχέδιό μου. (γέλια) Αυτό είναι κάτι που ονειρεύομαι, συνεπώς αν δεν έχω τραγούδι για εκείνη την περίσταση, δεν πρόκειται να γίνει κιόλας κάποτε. Αν έπρεπε να δώσω κάποιο από αυτά που έχω ήδη βγάλει, αυτό θα ήταν το Persistence, αλλά μάλλον ξέρω τι του αρέσει. Χμμμ δεν ξέρω ποιον άλλο σκηνοθέτη… Ίσως έδινα και σε κάποιον νέο. Ας πούμε θα μου άρεσε πολύ να δουλέψω με τον Σουηδό Ruben Östlund που είναι φαν του σουρεαλισμού.

Πώς ήταν η εμπειρία της περιοδείας με την αγαπημένη μου Jessie Ware;
Υπέροχη γυναίκα, πολύ ωραίος άνθρωπος και πολύ αστεία. Η εμπειρία είναι… δουλειά. 18 εμφανίσεις σε 18 ημέρες σε 18 μέρη, είναι δύσκολο στην πράξη και είναι δύσκολο επίσης να συναντήσεις κάποιον τόσο καλό άνθρωπο όσο εκείνη. Θες να κάνεις την δουλειά σου και να την κάνεις καλά, οπότε δεν έχεις χρόνο για πολλά πράγματα.

2 ακόμη ερωτήσεις θα σου κάνω. Ποιο τραγούδι σε κάνει να χαμογελάς σε δευτερόλεπτα;
Χμμμ…

Ακόμα κι αν είναι δικό σου.
Τα δικά μου τραγούδια δε με κάνουν ποτέ να χαμογελάω. Το How do fools fall in love από Frankie Lymon and the Teenagers, είναι σπουδαίο τραγούδι.

Κι αυτό για αγάπη μιλάει πάντως!
Ναι, αλλά είναι σα να εκπροσωπεί την γέννηση της bebop. Αυτός είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές παγκοσμίως… Ναι νομίζω αυτό είναι.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου στο εξής;
Θέλω απλά να αυξήσω το επίπεδο… της ευτυχίας στη ζωή μου. Θα ήταν πολύ ωραίο να μπορώ να έχω και πάλι έναν σκύλο, να αγοράσω ένα σπίτι… Αυτοί είναι οι στόχοι μου, είμαι ένας απλός άνθρωπος. Γενικά όμως δεν σχεδιάζω πράγματα. Επίσης, θα ήθελα να κυκλοφορήσω ένα καινούργιο άλμπουμ την άνοιξη και να κάνω ωραία lives για τον κόσμο.

Μα την άνοιξη δεν θα έχει κλείσει καν χρόνο το About You!
Ναι, ένα άλμπουμ κάθε χρόνο έχω στο μυαλό μου… Ελπίζω να μπορέσω να το κυκλοφορήσω τόσο γρήγορα, αυτό αφορά στην δουλειά που θα μεσολαβήσει. Ταξιδεύω πολύ, τόσο πολύ που βλέπω μέρη που είναι όλα διαφορετικά, αλλά μοιάζουν εν τέλει ίδια. Χρειάζεται να βρω το μέρος που θα αποκαλώ «σπίτι» μου, όπου θα ζω και θα βρίσκεται ο χώρος μου. Οπότε ναι, χρειάζομαι ένα σπίτι στην εξοχή για να ξεκουράζομαι, το δικό μου «βασίλειο» όπου θα βάλω τα λαχανικά μου, θα έχω τα ζώα μου, το δικό μου στούντιο... Αυτός είναι ο στόχος στο εξής. Δεν ονειρεύομαι αυτοκίνητα και τέτοια, δε με νοιάζουν καν. Θα ήταν ωραίο να έχει θάλασσα κοντά.

Μπορείς να αγοράσεις ένα σπίτι στην Ελλάδα!
Θα ήθελα να είμαι κοντά στην οικογένειά μου, οπότε πρέπει να είναι στη Σουηδία. Το δικό μου βασίλειο στην εξοχή!

Όπως πάνω κάτω έκανε η Sade δηλαδή.
Ε ναι, η Sade ζει το όνειρο! (γέλια) Το «ταξίδι» είναι ο στόχος… Θέλω να δουλέψω για ταινίες, να γίνω ο Τζέιμς Μποντ, ο πρόεδρος των Η.Π.Α, ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς… όλοι έχουν αυτά τα όνειρα. Προσωπικά προτιμώ κάτι ρεαλιστικό.

*O Albin Lee Meldau εμφανίζεται απόψε, μαζί με την Katerine Duska για ένα και μοναδικό live στον Κήπο του Μεγάρου. Περισσότερα, εδώ