Την πέτυχα πάνω στην περιοδεία του Ορέστη του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη) κάπου έξω από την Ολυμπία. Νωρίτερα και για περίπου ένα τρίμηνο, η Νατάσα Εξηνταβελώνη -που είναι περισσότερο γνωστή για τις συμμετοχές της σε τηλεοπτικές σειρές, όπως το Ταμάμ- βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη για τις πρόβες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, καθώς στην εν λόγω παράσταση συμμετέχει στον χορό. Κι επειδή... έξω από τον χορό πολλά τραγούδια μπορεί να πει κανείς, το πιο viral κορίτσι για αυτό το ιδιόμορφο τουλάχιστον καλοκαίρι στην Ελλάδα συζήτησε μεταξύ άλλων μαζί μου με όρεξη, για το πώς κατάφερε τα ολιγόλεπτα βίντεο που ανεβάζει στα σόσιαλ μίντια με μία δασκάλα να λέει τα δικά της να αγγίζουν εκατομμύρια θεάσεις, από το πουθενά. Πόση σχέση έχει άραγε με τον συγκεκριμένο ρόλο η ίδια ως τελειόφοιτη του παιδαγωγικού τμήματος; Και κυρίως, πόσο διάσημος είσαι όταν γίνεσαι viral;

Πώς είναι η εμπειρία της περιοδείας;
Είναι πάρα πολύ όμορφη και με συγκινεί φοβερά το κείμενο. Το θεωρώ απολύτως διαχρονικό και επίκαιρο, ειδικά όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το θέμα της βίας. Είναι καταπληκτικό που παίζουμε σε αρχαία θέατρα και ταξιδεύουμε ανά την Ελλάδα, εύχομαι να το κάνω και τον επόμενο χρόνο αν μου δοθεί η ευκαιρία.

Πες ότι συναντιόμαστε αυτήν τη στιγμή. Πώς θα σε περιέγραφες για να σε γνωρίσω καλύτερα;
Όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνω πως θέλω να βρίσκω τρόπους δημιουργίας. Είμαι ηθοποιός, αγαπώ το θέατρο, παράλληλα μου αρέσει να δοκιμάζομαι και σε άλλα πράγματα. Μου αρέσει να ζωγραφίζω, να τραβάω, αλλά και να ποζάρω σε φωτογραφίες, έχω μία πολύ καλή φίλη και ασχολούμαστε και με αυτό. Επίσης, γράφω πολύ και δημιουργώ χαρακτήρες, να όπως στα κωμικά βίντεο στα σόσιαλ μίντια. Μπορώ να τους επινοώ όλη μέρα, είναι κάτι σαν σπορ μου. Διαβάζω πολύ – σκέψου ότι παίρνω βιβλία κάθε εβδομάδα και τα ολοκληρώνω. Και λατρεύω και τον σκύλο μου, την Ορελί.


Φωτογραφία: Σπύρος Στεργίου

Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να δουλέψεις ως δασκάλα σε περίπτωση που τα βρεις σκούρα με την υποκριτική;
Δεν έχω τελειώσει τη σχολή μου ακόμα, μου μένει μία πρακτική ακόμη. Ήμουν γενικά πολύ καλή φοιτήτρια, παρακολουθούσα συστηματικά και έδινα τα μαθήματα. Τώρα σκέφτομαι φέτος, εν μέσω προβών μήπως τελειώσω την σχολή. Είναι ένα επάγγελμα που αγαπώ πολύ, δεν είναι ότι βρέθηκα τυχαία εκεί και μετά ανακάλυψα την υποκριτική. Όταν ξεκίνησα ήμουν πάρα πολύ ενθουσιασμένη, θεωρώ ότι είναι ένα πάρα πολύ ουσιώδες επάγγελμα.

Άρα δεν το αποκλείεις;
Όχι και το έχω κάνει ήδη αρκετά. Έχω δουλέψει σε φροντιστήρια, έχω διδάξει σε ιδιαίτερα…

Και πώς λοξοδρόμησες τότε;
Ήξερα ότι μου αρέσει πολύ η δουλειά της δασκάλας, αλλά δεν είχα αποφασίσει ότι είναι αυτό που θέλω να κάνω για πάντα. Οπότε μπαίνοντας στο παιδαγωγικό έκανα διάφορα σεμινάρια και η υποκριτική με κέρδισε στην πορεία.

Ποιο είναι πιο δύσκολο σαν κοινό; Τα παιδιά στην τάξη, τα παιδιά στο θέατρο ή οι ενήλικες στο θέατρο;
Κάθε ένα έχει τη δική του δυσκολία, φέτος έπαιξα στην παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου – άρα έχω κάνει και τα τρία. Τα παιδιά είναι ένα κοινό πάρα πολύ ανοιχτό, είναι παρθένο κοινό και για αυτόν τον λόγο είναι σε θέση να κριτικάρουν πολύ. Αν δεν τους αρέσει θα φωνάξουν, θα βγουν έξω, οπότε το feedback είναι άμεσο και σε επηρεάζει πάρα πολύ όταν είσαι στη σκηνή. Όταν κάτι δε λειτουργεί, ακούς φασαρία. Ενώ από τους ενήλικες προσπαθείς να μαντέψεις από το χειροκρότημα κ.α, είναι λίγο πιο σύνθετα τα πράγματα.  

Η σχολική τάξη πρέπει να μοιάζει κάπως με… παράσταση…(;)
Ναι, είναι 100%. Στην πρακτική μου σε ένα δημοτικό σχολείο πριν από 2 χρόνια συνειδητοποίησα ακριβώς αυτό. Ότι και εκεί πρέπει να κατοχυρώσεις την θέση σου, να αποκτήσεις τον σεβασμό του «κοινού» και να κεντρίσεις το ενδιαφέρον. Όπως και στη σκηνή, ο δάσκαλος οφείλει να είναι «φωτεινός», οφείλει να εμπνέει γιατί αλλιώς δεν θα πάει καλά το πράγμα.

Πάντως, το ενδιαφέρον του κοινού στα σόσιαλ μίντια, το κέντρισες και με το παραπάνω μέσω των βίντεο που ανεβάζεις. Το περίμενες;
Όχι βέβαια. Αυτόν τον χαρακτήρα τον έκανα αρχικά με φίλους για πλάκα, κάπως γελούσαν. Κάποια στιγμή στο Instagram ανέβασα κανά δυο βίντεο, τα έβλεπε ο κόσμος αλλά δε γινόταν και κάτι φοβερό, ώσπου μια μέρα το πόσταρα σχεδόν τυχαία σε αυτήν τη σελίδα στο facebook που είχα να τη διαχειριστώ περίπου 3-4 χρόνια. Το δημοσίευσα απόγευμα και την επόμενη ημέρα ξύπνησα και είδα κάποιες πολλές προβολές και σχόλια. Είναι αρκετά σοκαριστικό αν σκεφτείς τι δύναμη έχει το ίντερνετ, όχι απαραίτητα με την αρνητική έννοια.

Άρα δεν έβαλες κάποια χορηγούμενη διαφήμιση;
Όχι, τι χορηγούμενη μου λες; Δεν ξέρω καν πώς γίνεται αυτό (γέλια)!

Στα ρωτάω αυτά, γιατί ξέρω πως κάποιοι το έχουν σκεφτεί.
Είμαι ο άνθρωπος που του λένε οι φίλοι του να κάνει κανάλι στο youtube αφού τα βίντεο τα βλέπει ο κόσμος και απαντάω ότι δεν ξέρω να κάνω. Πραγματικά δεν έχω ιδέα.

Οπότε, μου λες ότι δεν υπήρχε τίποτα προσχεδιασμένο.
Ναι και πιστεύω πως αν έμπαινα στη διαδικασία να το κάνω με συγκεκριμένη μέθοδο, αποσκοπώντας κάπου δεν θα ήταν και αστείο. Το αστείο του χαρακτήρα αυτού έχει να κάνει με τα βασικά του χαρακτηριστικά που επίτηδες είναι κάποια αρνητικά. Δηλαδή επίτηδες για να βγει το χιούμορ η δασκάλα είναι επιπόλαιη ή υστερική ή θίγεται τόσο εύκολα ή δεν παραδέχεται τα λάθη της. Όμως, αν αυτό το οργάνωνα παραπάνω, πιστεύω πως θα το βαριόμουν, ακόμη και από την πλευρά του κοινού αν ήμουν.

Πες μου περισσότερα για την δασκάλα.
Είναι δασκάλα ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι και γυναίκα που έχει τα δικά της. Το λέει κιόλας και γι’ αυτό την έχουν παρεξηγήσει πολύ. (γέλια) Κάποιοι την κατηγορούν για διάφορα και μαζί κατηγορούν και μένα, γιατί κάπως έχει γίνει μία παρανόηση ότι είμαι εγώ αυτή. Κάποιοι δεν αναγνωρίζουν δηλαδή την περσόνα μέσα σε αυτό, δεν καταλαβαίνουν ότι η δασκάλα είναι ένας ρόλος, που κι αυτό από μόνο του ενδιαφέρον είναι. Την κατηγορούν για αλαζονεία, για σκληρότητα όπως διδάσκει την ελληνική γλώσσα…

Τώρα που το λες, νομίζω το βίντεο για την «αύξηση» στα ρήματα έχει λάβει τα περισσότερα αρνητικά σχόλια.
Είναι σοκαριστικό, δεν είναι σχόλια τύπου «ποιο είναι το σωστό», αλλά υβριστικά επειδή το έκανα βίντεο.

Μάλλον «χτύπησες» ευαίσθητες χορδές, ειδικά σε εμάς που είμαστε ψυχαναγκαστικοί με την ορθογραφία, το συντακτικό και την σωστή χρήση της γλώσσας…(γέλια)
Εντωμεταξύ, σα Νατάσα δεν είμαι ψυχαναγκαστική με όλα αυτά. Η αύξηση είναι αλήθεια ότι πάντα μου «κλωτσάει». Και η μαμά μου την κάνει λάθος και την πειράζω… Και έχω και κάποιους φίλους που είναι πιο σωστοί από εμένα που με διορθώνουν κιόλας, δεν είμαι δα κανένα τέρας σωστής διαχείρισης του λόγου! Αλλά ok, είμαι δασκάλα, τι να κάνουμε τώρα; (γέλια)

Μου λες ότι βγήκε αυθόρμητα. Υπήρχε περίπτωση ποτέ να παραδεχτείς το αντίθετο; Δύσκολο μου φαίνεται.
Δε μπορούσα καν να το υποπτευθώ ότι θα γινόταν viral η δασκάλα. Δεν έχω έναν χαρακτήρα μόνο που παίζω για πλάκα, είναι κάτι που κάνω στην καθημερινότητά μου, μου αρέσει. Όταν ήμουν μικρή στο σχολείο έκανα μιμήσεις τον καθηγητών μπροστά στους καθηγητές, όταν ήμουν στη δραματική σχολή του Εθνικού έκανα μιμήσεις των παιδιών μπροστά στα παιδιά, πάντα το έκανα αυτό. Ήξερα λοιπόν, ότι σε μερικούς φίλους μου αρέσει πολύ, οπότε καταλάβαινα ότι θα μπορούσε να αρέσει, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό. Δεν περίμενα να το δει τόσος κόσμος.

Από που εμπνέεσαι τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η δασκάλα;
Λατρεύω να υποδύομαι τη δασκάλα γιατί λατρεύω τα αρνητικά της χαρακτηριστικά. Μετά αρχίζεις και σκέφτεσαι στην καθημερινότητά σου «άραγε τι θα έλεγε πάνω σ’ αυτό το θέμα η δασκάλα;» Και κάπως έτσι γίνεται το επόμενο βίντεο. Προκύπτουν από την καθημερινότητα. Δεν κάνω κάποια ιδιαίτερη «μελέτη» γύρω από το θέμα.

Εμείς όμως μέχρι τώρα από ρόλους στα βιντεάκια έχουμε δει μόνο τη δασκάλα.
Ναι μόνο αυτήν. Και εντάξει, τα άλλα είναι για προσωπική «χρήση», πλάκες με φίλους κλπ. (γέλια)

Η μέχρι τώρα γεύση ποια είναι; Πώς σου φαίνεται οκτώ βίντεο μετά;
Μου φαίνεται ενδιαφέρον. Συνειδητοποιώ ότι το βλέπει ο κόσμος γιατί και τώρα στο ξενοδοχείο μου λένε «δασκάλα κάνε αυτό» κ.α. Τα σχόλια όμως γενικά αποφεύγω να τα λαμβάνω υπόψιν. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να στο περιγράψω χωρίς να ακουστεί παρεξηγήσιμο. Νιώθω πως αυτό που γίνεται με το διαδίκτυο είναι επαναστατικό γιατί ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει π.χ να ανεβάσει ένα βίντεο και να υπάρξει αμέσως διάδραση και από την άλλη επειδή είμαστε όλοι πίσω από την ασφάλεια του πληκτρολογίου μας είναι αρκετά απρόσωπο γιατί δεν ξέρεις ποιος και γιατί σχολιάζει ό,τι σχολιάζει.


Φωτογραφία: Σπύρος Στεργίου

Εννοείς πως είναι κάπως δίκοπο.
Ναι, δεν είναι όπως στο θέατρο που θα έρθεις σε επαφή με τον άλλον, είναι πιο κρύα τα πράγματα. Δεν έχω ακόμη καταλάβει καν αν αρέσει η δασκάλα και αν αυτός είναι ο λόγος που την παρακολουθεί ο κόσμος ή απλά επειδή έχει γίνει «θέμα». Μπορεί και να είναι συγκυριακό, ποιος ξέρει;

Εντάξει, haters gonna hate όπως και να έχει.
Το είπε και η δασκάλα άλλωστε (γέλια).

Ποιο είναι το χειρότερο που είπαν οι haters για σένα;
Έχω δει ακρότητες. Την πρώτη μέρα που είδα τα views συνειδητοποίησα ότι υπάρχει έκθεση. Γενικά δε με άγχωνε ποτέ η έκθεση, δηλαδή σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο το να μη με συμπαθούν όλοι, δε με ένοιαζε πάρα πολύ. Και στο σχολείο είχα συμπάθειες και αντιπάθειες, το ξέρω γιατί έχω ιδιαιτερότητες, οπότε δε με επηρέαζε. Άρα τώρα το να μου πει κάποιος ότι δεν είμαι καλή ηθοποιός ή ότι είμαι άσχημη δε με νοιάζει καθόλου, με την έννοια της αυτοπροστασίας. Δε με νοιάζει γιατί τα βίντεο είναι κωμικά, έχουν αυτοσαρκασμό και καμία αρνητική πρόθεση για να θίξουν τον οποιονδήποτε. Αυτό που με προσγειώνει περισσότερο είναι ότι μάλλον η εποχή είναι τέτοια, πιστεύω η ελευθερία του λόγου είναι απελευθερωτική μεν, ωστόσο χρειάζεται περισσότερη κριτική σκέψη. Σου δίνει ελευθερία, αλλά ταυτόχρονα σε εγκλωβίζει κιόλας, γιατί μερικές φορές αυτός ο διαδικτυακός μικρόκοσμος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ποια στοιχεία του ρόλου της δασκάλας έχει η Νατάσα; Ή είναι εντελώς ξένη από εσένα;
Η ντοπιολαλιά είναι στις προσλαμβάνουσές μου, γιατί είχα μία γιαγιά που μιλούσε έτσι, λίγο βέβαια, δεν το έκανε πάντα. Την αγαπώ γενικά την ντοπιολαλιά σαν χαρακτηριστικό. Επίσης το ότι η δασκάλα τα παίρνει όλα τόσο προσωπικά είναι εκείνο που κάνει εμένα να γελάω έτσι κι αλλιώς. Τώρα, το ότι είναι δασκάλα είναι κομμάτι δικό μου… Δεν ξέρω, την συμπαθώ, ενώ είναι τόσο ξινή και κάπως επηρμένη τη συμπαθώ γιατί έχει πολλά τρωτά σημεία και αυτά προσπαθώ να βρω, να είναι κοντινά μου.

Μετά τα βίντεο που έγιναν viral έχει χτυπήσει περισσότερο το τηλέφωνό σου για δουλειές;
Έχει χτυπήσει παραπάνω κι από φίλους που μου στέλνουν συνεχώς σχόλια, αλλά ακόμα κάποια δουλειά σε σχέση με αυτό δεν είναι σίγουρη για να μπορώ να σου πω κάτι. Δε μπορώ να σου πω αν η δασκάλα θα υπάρχει κάπου συγκεκριμένα τον επόμενο χρόνο, αν αυτό με ρωτάς.

Θα ήθελες όμως να υπάρχει κάπου σαν χαρακτήρας ή θα προτιμούσες κάποια άλλη άσχετη πρόταση;
Σε μία τηλεοπτική σειρά δε νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρχει. Γιατί αυτό θα σήμαινε συγκεκριμένο σενάριο, πλοκή κλπ. Μπορεί να γινόταν ωραίο δεν ξέρω, αλλά δε νομίζω ότι είναι αυτό που κάνω. Από την άλλη, κάτι που θα έχει αυτοτέλεια, θα αφήνει τον χαρακτήρα να αναπνέει όπως είναι… πάλι δεν ξέρω. Γιατί είναι ένας χαρακτήρας που αν πας να παίξεις λίγο παραπάνω μπορεί να μην είναι ούτε τόσο ενδιαφέρων ούτε τόσο αστείος. Πιθανόν να «καεί».


Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Διονά

Πώς σκέφτεσαι να συνεχίσεις; Θα δούμε και κάποιον άλλο ρόλο εκτός της δασκάλας;
Κοίτα, για την ώρα το βλέπω πιο βραχυπρόθεσμα. Το κάνω γιατί το βρίσκω κι εγώ ενδιαφέρον και διασκεδαστικό και χαίρομαι που το κάνω. Όταν σταματήσω να χαίρομαι με αυτό, λογικά θα σβήσει από μόνο του. Δεν το κάνω σαν δουλειά ή σαν κάτι καταναγκαστικό.

Σε ρωτάω περισσότερο γιατί ζούμε στην εποχή των… influencers, με τοποθετήσεις προϊόντων κλπ.
Με ρωτάς αν ο χαρακτήρας θα έκανε κάτι τέτοιο; Δε νομίζω… Το αστείο κρύβεται και λίγο σ’ αυτό το βίντεο κακής ποιότητας, στο στυλ που είναι. Οπότε, κάπως έτσι θα διατηρηθεί. Δε με νοιάζει καθόλου αν θα με πουν άσχημη επειδή δεν βάφομαι. Είναι σα να παραδέχομαι τον φασισμό της ομορφιάς που υπάρχει παντού.

Θες να σου θυμίσω ότι οι μισές celebrities δηλώνουν άβαφες στις σέλφι και μόνο make up artist δεν τις έχει περιποιηθεί στις λήψεις;
Εμένα δε με νοιάζει καθόλου και ίσως συμβαίνει εκ του ασφαλούς. Γιατί ηθοποιοί είμαστε και αλίμονο αν μας ενδιαφέρει να τσαλακωθούμε σε αυτό το επίπεδο. Υποτίθεται ότι μπορούμε να τσαλακωθούμε πολύ πιο «ουσιαστικά» από αυτό κιόλας.

Είναι είδος τέχνης τα βίντεο που κάνεις;
Το ίντερνετ, η ελευθερία λόγου και η πληθώρα των σχολίων μας αποδεικνύουν ότι ο καθένας μπορεί να πει πραγματικά ό,τι θέλει. Οπότε μπορούν να θεωρηθούν προσβολή, όπως κάποιοι έχουν πει, μέχρι πολύ διασκεδαστικά, μέχρι και πραγματική δημιουργία ας πούμε.

Αλλά τέχνη;
Μετά πρέπει να συζητήσουμε τι είναι τέχνη. Για μένα η κωμωδία έχει πραγματικά τους δικούς της όρους και τι είναι κωμικό και τι όχι ορίζεται στην πράξη. Αν ο κόσμος γελάει και είναι αρκετός, εμένα με κάνει να χαίρομαι και να το παραδέχομαι ως κάτι κωμικό. Η κωμωδία ειδικά, όπως και το θέατρο που γίνεται με σκοπό τον θεατή, αποδεικνύεται περισσότερο στην πράξη ως ποιότητα. Εγώ δε νιώθω ότι κάνω δα και κάτι τρομερό ή ότι είναι η επίσημη «θέση» μου για το τι σημαίνει κωμωδία. Ούτε καν! Το άρχισα για προσωπική ευχαρίστηση και μετά το συνέχισα επειδή κι ο κόσμος φαίνεται να ανταποκρίνεται και να το βρίσκει κάπως συμπαθητικό.

Κι από δω και πέρα τι;
Θα τελειώσουμε τον Σεπτέμβριο την περιοδεία με τον Ορέστη του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη και είμαι ήδη σε πρόβες για την παράσταση Περιμένοντας τον Γκοντό σε σκηνοθεσία Έλενας Μαυρίδου στο Θέατρο Χώρος, θα ξεκινήσουμε τον Οκτώβριο τις παραστάσεις. Σε σχέση με τη δασκάλα, η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μία… σκέψη, αλλά δεν είναι κάτι σίγουρο ακόμη για να στο πω.