Έχουμε πολύ καιρό να τους δούμε επί σκηνής -δεν περνούν δα κι απαρατήρητοι- και μας είχαν λείψει. Οι Burger Project έγιναν γνωστοί από τις ευφάνταστες παύλα χιουμοριστικές τους διασκευές, αλλά και από το ανατρεπτικό τους styling που προφανώς κρύβει πολλά περισσότερα από την ανάγκη για προσοχή. Λίγο πριν την εμφάνισή τους αυτήν την Κυριακή για ένα «Τρελό Κοντσέρτο» στο φεστιβάλ Π100 της Τεχνόπολη, ο Αλέξανδρος Ιωάννου μας μιλά για την παιδική διασκέδαση αλλά και για τη νέα, εξίσου «νόστιμη»... εποχή του συγκροτήματος.  

Φωτογραφίες: Nick Zarago

Ποιος από όλους είχε τόση αδυναμία στα burgers και ονομαστήκατε The Burger Project;
Ο τίτλος του συγκροτήματος προέκυψε επειδή κάποιος… παράκουσε. Κι όμως, δεν έχουμε αδυναμία στα burgers, τρώμε αν είναι καλά, αλλά γενικότερα τα αποφεύγουμε! Ο ηχολήπτης μας πριν από πολλά χρόνια είχε μία εμμονή με τα καλά μηχανήματα κι εμείς εκείνη την περίοδο κάναμε πρόβες με μία Behringer κονσόλα που θεωρούσε ευτελή. Τον ρωτήσαμε αν είναι εντάξει με το ότι αυτήν θα χρησιμοποιούσαμε και είπε ότι «καλά εσείς θα έπρεπε να λέγεστε Behringer Project», κάποιος δεν άκουσε καλά και κάπως έτσι βγήκε το Burger Project. (γέλια)

Δεν το ‘χετε ξαναπεί αυτό, έτσι δεν είναι;
Ήρθε η ώρα να πούμε την αλήθεια! (γέλια)

Ποιος επιμελείται το styling σας;
Είναι προσωπικές επιλογές του καθενός από τις γκαρνταρόμπες των αδερφών μας, των γυναικών μας, της μαμάς, της γιαγιάς… Εντάξει, παίρνουμε και κάποια πράγματα, ο καθένας μας επιλέγει και σε κάποιες περιπτώσεις τα συνδυάζουμε λίγο πριν το live αλλά είναι πάντα αυθόρμητο.

…και φαίνεται κιόλας γιατί μεταξύ μας είναι λες και ξυπνήσατε, βιαζόσασταν και βάλατε τα ρούχα που βρήκατε στην καρέκλα μπροστά σας. (γέλια)
Πάρα πολύ καλή περιγραφή! (γέλια)

Γιατί όμως; Πώς σας ήρθε;
Νομίζω ότι έχουμε την ανάγκη να προσφέρουμε κι ένα εικαστικό σχόλιο. Ας πούμε, το εξώφυλλο του πρώτου μας άλμπουμ We live In Athens ήταν ένα κάπως πολιτικό σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Γενικότερα όμως, όταν κάποιος παρακολουθεί μία συναυλία, πιστεύω πως είναι ωραίο να βλέπει μία έκφραση αυτών που συμμετέχουν στο live. Πάντα είχαμε την ανάγκη να δείξουμε κάτι διαφορετικό όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή.

Είναι κάτι σαν επίφαση του «ντυνόμαστε έτσι, αλλά μπορεί και να κρύβεται κάτι πολύ σοβαρό από κάτω»;
Δεν το έχουμε ποτέ σκεφτεί έτσι, αλλά ναι, ωραίο ακούγεται.

…του στυλ μην κρίνεις το βιβλίο από το εξώφυλλό του.
Επειδή και η μουσική μας και οι διασκευές μας είναι χιουμοριστικές, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο εκφραζόμαστε, ναι, το βιβλίο δε μοιάζει πολύ με το εξώφυλλο σίγουρα. Ωστόσο προσφέρουμε το περιτύλιγμα που πιστεύουμε ότι δένει με το στυλ της μουσικής. Δεν παίζουμε hard rock και φοράμε κολάν… Αλλά θα μπορούσαμε κιόλας. Να σου πω κάτι Ραφαέλλα, δεν το συζητήσαμε ποτέ, ήταν αυθόρμητο. Η πρώτη φορά που ντυθήκαμε ήταν τελευταίο live πριν το Πάσχα όταν παίζαμε στο Guru και είπαμε να παρατείνουμε λίγο τις Απόκριες. Ο ένας ντύθηκε αρνί για να καταλάβεις. (γέλια) Και μετά ξεκίνησε ο πειραματισμός. Θέλουμε να έχει πλάκα μωρέ, χωρίς πολλά πολλά.

Το πιο περίεργο σχόλιο που έχετε ακούσει ποιο είναι;
Γενικά εισπράττουμε καλά σχόλια, ότι είναι (θετικά) παράξενο. Έχουμε ακούσει βέβαια και διάφορους να δυσανασχετούν. Τότε στην αρχή που είχαμε λίγο πιο kinky αμφιέσεις και είχαμε κάνει κάποιες εμφανίσεις που παρέπεμπαν στο εξώφυλλο που προανέφερα και είχαμε ντυθεί παπάς, τσολιάς κλπ κάποιος κόσμος είχε «στραβώσει». Σε επαρχίες «τρώγαμε πόρτα» για αυτόν τον λόγο.

Θα είχαν νόημα οι Burger Project χωρίς αυτό το «περιτύλιγμα»;
Βέβαια. Και να μη ντυνόμασταν τόσο ακραία, κάτι έξτρα θα βάζαμε σίγουρα. Αισθάνομαι πως δε μπορώ να βγω με το tshirt και το τζιν στη σκηνή. Θα μπορούσα αν παίζαμε κάτι άλλο, αλλά η συγκεκριμένη μουσική μας προδιαθέτει να είμαστε λίγο αυτοσαρκαστικοί.

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα κομμάτια που διασκευάζετε;
Έχει να κάνει με το αισθητικό κριτήριο του καθενός. Αν έχει κάποιο κομμάτι που έχει διασκευάσει καλά, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό. Έτσι κι αλλιώς, κάθε τραγούδι που πειράζουμε έχει μία «εσωτερική» αξία, μπορεί να είναι οποιουδήποτε στυλ αλλά έχει «κάτι». Ακούμε όλων των ειδών τις μουσικές, οπότε μπορούμε να βρούμε από παραδοσιακό μέχρι rock.

Μιας και αύριο εμφανίζεστε στο παιδικό φεστιβάλ Π100 στην Τεχνόπολη, πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο κενό στην παιδική διασκέδαση; Σήμερα -αν εξαιρέσουμε ότι τα περισσότερα παιδιά είναι με τα tablets στο χέρι- πώς διασκεδάζουν τα παιδιά;
Είμαι νέος πατέρας και όσο συναναστρέφομαι με τα παιδιά συνειδητοποιώ ότι δυστυχώς η εποχή οδηγεί στο tablet και στην οθόνη γενικότερα. Τα παιδιά βλέπουν όλους εμάς που περπατάμε στον δρόμο και κοιτάμε το κινητό. Πρέπει να τους δοθεί η ευκαιρία για να διασκεδάσουν, άμα τους δοθεί, όλα τα παιδιά μπορούν ακόμη και με ένα κουτάκι σπίρτα ας πούμε. Επομένως, εμείς πρέπει να τα οδηγήσουμε σε κάτι διαφορετικό.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχετε ασχοληθεί πολύ με την παιδική διασκέδαση μέσα από θεατρικές παραστάσεις κλπ. Είναι μία νέα εποχή αυτή για τους Burger Project σε σχέση με το πώς σας πρωτογνωρίσαμε;
Μας πετυχαίνεις σε μία συγκυρία κατά την οποία το παιδικό «κομμάτι» είναι ουσιαστικά η συνέχεια των Burger Project και το «ενήλικο» προσπαθεί πια να αναδειχθεί σε κάτι καινούργιο. Προφανώς και γίναμε γνωστοί από το πρώτο μας άλμπουμ, αλλά μετά κάπως προέκυψε η παιδική μας «πλευρά» το οποίο υπερίσχυσε. Ύστερα, αποχώρησαν και δύο από τα τέσσερα αρχικά μας μέλη, οπότε αλλάζει πλέον η σύνθεση και άρα και το αποτέλεσμα που θα βγει προς τα έξω ως προς την «ενήλικη πλευρά» μας. Είμαστε δηλαδή σε φάση διεργασιών, ετοιμάζουμε κάτι καινούργιο, όπως επίσης και δικά μας πρωτότυπο υλικό.


Φωτογραφία: Nick Zarago

Φοβάστε μήπως ταυτιστείτε αποκλειστικά με την «παιδική σας πλευρά»;
Καταρχάς δε φοβόμαστε, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει και δεν θα έχουμε πρόβλημα με αυτό. Οι δημιουργικές μας ανησυχίες πάντα προσπαθούν να συμβαδίσουν και με τον βιοπορισμό. Στην παιδική διασκέδαση σαφέστατα θεωρούμε ότι υπάρχει το κενό που προανέφερες, ειδικά όσον αφορά στη μουσική κατεύθυνση. Στο θέατρο ευτυχώς υπάρχουν πολύ ωραίες παραστάσεις. Δεν έχω ακούσει να γίνεται για παράδειγμα μία παιδική μουσική συναυλία. Αυτό το προσφέρουμε εμείς ως Burger Project, προσαρμοσμένο στα μέτρα μας -άλλωστε έχουμε βγάλει και παιδικούς δίσκους με πρωτότυπο υλικό- παράλληλα με την πορεία μας.

Το ανατρεπτικό σας styling στη σκηνή, θεωρείς ότι είναι ένα καλό παράδειγμα anti-bullying για τα παιδιά; Ότι δηλαδή μπορούμε να κυκλοφορούμε όπως θέλουμε, αρκεί να είμαστε ο εαυτός μας;
Ναι φυσικά. Δεν το έχουμε συζητήσει μεταξύ μας, αλλά προσωπικά το έχω σκεφτεί. Αισθάνομαι πως όντως δίνουμε στα παιδιά αυτήν την οπτική. Ότι «κοίτα είμαι “μεγάλος”, αλλά ντύνομαι “κουλά”, με λένε Μαλαπόλα Καλαμπόκη, παίζω μουσική και τραγουδάω. Κάνω λάθη, τσαλακώνομαι και δεν πειράζει»

Τι θα ακούσουμε λοιπόν στο Π100 στην Τεχνόπολη;
Θα παρακολουθήσετε μία παιχνιδοσυναυλία, «Ένα τρελό κοντσέρτο». Θα παίξουμε κομμάτια από τους παιδικούς μας δίσκους και κυρίως από το δεύτερο μας παιδικό άλμπουμ «Μουσική και Φίλοι» που βγήκε στα δισκοπωλεία πριν από τρεις εβδομάδες με πάρα πολλή διάδραση και παιχνίδι.

*Οι Burger Project -στην παιδική τους σύνθεση (Al Μαλαπόλας Καλαμπόκης: κιθάρα φωνή, Προφέσορ Κόσμικ: πλήκτρα, φωνή, Μιστερ Φίνγκερ: μπάσο, φωνητικά, Έλεν Τρέλεν: τύμπανα, φωνητικά)- εμφανίζονται αυτήν την Κυριακή για ένα «Τρελό Κοντσέρτο» στις 19:30 στο διασκεδαστικότερο παιδικό φεστιβάλ Π100 στην Τεχνόπολη. Από 13 Οκτωβρίου και κάθε Σάββατο στις 12:00 θα παρουσιάζουν για δεύτερη χρονιά τη συναυλιο-παράσταση «Μουσική και Φίλοι στο θέατρο Πόρτα.