Είναι λιγάκι δύσκολο να κυκλοφορείς στη Θεσσαλονίκη και να μην τους ξέρεις. Το πιστό κοινό της indie μουσικής, ακολουθεί τους Liebe και στην Αθήνα όμως. Οι δυο τους γνωρίστηκαν μέσα από τα συγκροτήματα που συμμετείχαν, καθότι ανήσυχα πνεύματα. Ο Γιώργος Μπέγκας ασχολούνταν με τους Five Star Hotel και σήμερα με τους Ta Toy Boy, ο Δήμος Ζαχαριάδης βρισκόταν στους Lovelab και κατέληξαν το 2009 στο στούντιο του δεύτερου να γράφουν μουσικές. Σήμερα, λίγο πριν κλείσουν δεκαετία μαζί, τους πετυχαίνεις στο στούντιο με νέο single και ορεξάτους για νέες μελωδίες. Ή αν μένεις βόρεια στο Coo, το Ypsilon και το De Facto. Ακόμη καλύτερα, τους διαβάζεις στο Reader, με τον Γιώργο Μπέγκα να ανοίγεται μέσα από μία σταράτη, φιλική κουβέντα. 

Νέο single «ανέτειλε» μαθαίνω. Πες μου για αυτό!
Λέγεται Holy Sun. Γράφουμε μερικά τραγούδια με τον Δήμο με αφορμή το καλοκαίρι. Θέλουμε να αλλάξουμε λίγο τον ήχο μας, να πάμε σε πιο slow beats, σε ηλιόλουστες μελωδίες, να κάνουμε μουσική για καλοκαίρι. Η ιδέα αρχικά ήταν να κάνουμε ένα EP, αλλά όπως πάει το πράγμα μας βλέπω για καινούργιο δίσκο. Πιστεύω προς το τέλος του '18, μέχρι τις αρχές του '19, να το κυκλοφορήσουμε. 

Italodisco αλλά... γερμανικό όνομα συγκροτήματος, πώς γίνεται αυτό;
Αυτό ήταν μια ιδέα απλή, δεν έχουμε καμία σχέση με Γερμανία. Μας άρεσε σαν ιδέα και το κρατήσαμε. Αγάπη... για τη μουσική, θέλαμε μία απλή λέξη και είπαμε ok πάμε με αυτό.

Και οι δυο σας ανήκετε σε πολλά μουσικά πρότζεκτ. Το ένα δεν φτάνει; Για ποιο λόγο;
Και οι δυο μας βγάζουμε τραγούδια που πολλές φορές δεν είναι στο ύφος των Liebe. Είναι κακό όμως, να μένουν μέσα στα σπίτια και στα ντουβάρια, είναι για έξω. Οπότε, όταν βρίσκουμε ευκαιρία και μπορούμε, ηχογραφούμε, κάνουμε κάτι άλλο με σκοπό να ακούσει ο κόσμος και μία άλλη μουσική.

Παρόλα αυτά, εσύ προς τα πού κλίνεις περισσότερο;
Στην indie pop.

Το να βγάζετε τόση μουσική και συχνά με διαφορετικές ταυτότητες, δεν φοβηθήκατε μήπως σας στοιχίσει;
Ποτέ δε μπήκαμε στη διαδικασία να φανταστούμε τί σκέφτονται οι άλλοι. Δε μας απασχολεί αυτό, εμείς απλά κάνουμε αυτό που μας αρέσει, όποτε μας αρέσει. Ήδη μέσα σε έξι χρόνια βγάλαμε τέσσερις δίσκους που ήταν λίγο too much. Δε μας πίεσε κανείς, απλά γράφαμε γράφαμε... Είμαστε τώρα και μία φάση που πάλι γράφουμε τραγούδια αλλά σε ένα πιο ήσυχο tempo. 

Θα ήταν άλλη πιστεύεις η εξέλιξή σας αν τραγουδούσατε στα ελληνικά;
Μπορεί να είχε λίγη περισσότερη απήχηση στην Ελλάδα. Μπορεί. Δεν τέθηκε ποτέ όμως σαν ιδέα, να κάνουμε έναν δίσκο στα ελληνικά αν και έχουμε κάνει ένα ελληνικό single, που το κάναμε απλά για να το κάνουμε. Λέγεται «Τα φώτα του κόσμου».

Πάντως, σε εσάς έχουμε ακούσει την καλύτερη αγγλική προφορά, από οποιονδήποτε άλλο εγχώριο καλλιτέχνη.
Thank you very much Rafaella! (γέλια). Ήμουν χρόνια έξω, ζούσα στο Μπέρμινγχαμ.

Μπέρμινγχαμ δηλαδή και στις μουσικές;
Ναι και στις μουσικές, νομίζω ότι το πιο γνωστό συγκρότημα που έβγαλε η πόλη είναι οι Duran Duran.

Μα γι' αυτό στο λέω.
Εννοείται. Από μικρός, πριν ερωτευθώ τους Inspiral Carpets και τους Stone Roses, άκουγα περισσότερο '80s μουσική.

Τι γίνεται με τα '80s; Έκαναν τρελό come back παντού;
Νομίζω ότι έκαναν, πέρασε ο χαμός. Τώρα πια η βαβούρα, το stoner, το rock, αυτό νομίζω ότι επικρατεί. Και βέβαια τα χορευτικά, αυτό το mid tempo techno, που κουνιέται ο κόσμος λίγο. Νομίζω πως έχει χαθεί η μελωδία, για παράδειγμα να τραγουδήσει ο κόσμος ένα τραγούδι που παίζει εκείνη την ώρα ένας dj.

Προσωπικά, τα '80s-90s πιστεύω πως παραμένουν τάση. Λες να είμαστε παρελθοντολάγνοι;
Κοίτα, οι συγκεκριμένες δεκαετίες έχουν αυτήν την ιδιαιτερότητα: Έφεραν τραγούδια που δεν θα ξαναγραφτούν ποτέ και θα ακούγονται για πάντα. Οπότε, πάντα θα είναι αυτά τα τραγούδια, όχι άλλα. Δηλαδή και πιο νεαρές ηλικίες θα ξέρουν το Maria Magdalena, θα το ακούσουν κάπου. Πολλές φορές κιόλας.

Στους Kraftwerk κατεβήκατε;
Όχι δυστυχώς. Τρομερή επιρροή. Όλο αυτό το σκοτεινό electro pop '80s που παίζουν αναλογικά... Μας αρέσει πολύ αυτή η σκηνή.

Και δεν τις κρύψατε και ποτέ τις επιρροές σας. Η μουσική σας μυρίζει από χιλιόμετρα Pet Shop Boys, Human League...
Ειδικά Pet Shop Boys, πάρα πολύ.


Liebe: Γιώργος Μπέγκας, Δήμος Ζαχαριάδης (από αριστερα), Φωτογραφία: Νίκος Ράκκας

Είναι μόνο καλό, πιστεύεις αυτό;
Cover band δεν είμαστε, αφού εκτός από κάτι διασκευές που προσθέτουμε στα lives μας, μόνο τα δικά μας κομμάτια παίζουμε. Τώρα ότι υπάρχει πολλή επιρροή, υπάρχει. Κι αν μας πει κάποιος ότι μοιάζουμε με τους Pet Shop Boys, προσωπικά θα το πάρω σαν ένα πολύ μεγάλο κοπλιμέντο.

Ένα από τα καλύτερα lives που έχω πάει, το δικό τους στο ΠΑΟΚ Sports Arena το 2009.
Τους έχω δει πολλές φορές. Και δυο-τρεις φορές στο Primavera Sound...Φοβερή σκηνοθεσία, είναι δύο άτομα και στη σκηνή πίσω γίνεται χαμός.

Είναι λίγο ρίσκο τα δύο άτομα. Φέρνει αμηχανία;
Πιστεύω ναι. Είναι δύσκολο, ειδικά αν το συγκρότημα δεν χορεύει ή κινείται ιδιαίτερα... Τώρα τελευταία βέβαια, κάνουμε ένα full band σχήμα με τρομπέτα, κιθάρα, ντραμς οπότε είναι πιο ολοκληρωμένο σαν θέαμα.

Μουσική για τις μάζες ή για τους λίγους; Τι είναι καλύτερο; Υπάρχει νόρμα;
Δεν υπάρχει. Τώρα αν ένα κομμάτι αγγίξει πραγματικά τον κόσμο... Και οι Coldplay ήταν κορυφή για τους indie και έχουν γίνει τώρα η νο 1 μπάντα. Έχουν βέβαια αλλάξει και το στυλ τους, έτσι;

Αυτό θα σου έλεγα.
Εμένα δε μου αρέσει. Προτιμώ να είμαι ταυτοποιημένος με το συγκεκριμένο κοινό, παρά να κάνω κάτι άλλο που θα αφορά στα μεγάλα πλήθη.

Άλλοι αυτό μπορεί να το χαρακτηρίσουν ως στασιμότητα.
Κάποιος που κάνει μουσική και εκτίθεται στον κόσμο, πρέπει για μένα να έχει μία ταυτότητα. Να είναι ο εαυτός του, να κάνει αυτό που αγαπάει και πιστεύει, αυτό που είναι σαν άνθρωπος και σαν ιδεολογία. Το να βγάζω τραγούδια στυλ... I'm in love with your body και τέτοια που δεν είναι και δύσκολο να τα γράψεις, προσωπικά δεν το θέλω.

Ποιες κινήσεις είναι οι σωστές για να κάνει κάποιος καριέρα στην Ελλάδα με αγγλόφωνο τραγούδι;
Πολύ δύσκολο. Πρώτοι και τελευταίοι που το έκαναν αυτό ήταν οι Raining Pleasure, οι οποίοι εμφανίστηκαν σε μία περίοδο που το indie ήταν λίγο στα φόρτε του, επίσης τους είχε βοηθήσει πάρα πολύ και το κομμάτι τους που έπαιζε σε μία διαφήμιση, οπότε ο κόσμος τους έμαθε. Και έβγαζαν ωραία τραγούδια. Αλλά εδώ στην Ελλάδα να γίνεις γνωστός ως indie... πόσο γνωστός να γίνεις ως indie; Βλέπουμε ότι το capacity είναι να έχεις το πολύ 500 άτομα στην καλύτερη περίπτωση; Τo Gagarin για παράδειγμα, ίσως το γεμίσουν κάποια συγκροτήματα....

Δηλαδή ως indie είσαι καταδικασμένος;
Καταδικασμένος γιατί; Το να έχεις 500 άτομα είναι πάρα πολύ ωραίο!

Ναι αλλά είναι βιώσιμο; Είναι η κύριά σου δουλειά αυτή;
Όχι δεν είναι. Στην Ελλάδα δε μπορώ να ζήσω με αυτό. Στο εξωτερικό μπορεί και να γινόταν. Γιατί εδώ και οι δισκογραφικές εταιρείες, αυτές που ασχολούνται με τέτοιου είδους συγκροτήματα είναι λίγες και το κάνουν καθαρά από αγάπη. Δεν είναι οι δισκογραφικές που θα πάρουν έναν λαϊκό τραγουδιστή να το παίζουν σε 50 ραδιόφωνα, να τον βγάλουν σε 20 πίστες και στα πρωινάδικα στην τηλεόραση για να τον μάθουν όλοι.

Θα ήταν καλύτερα έτσι;
Σίγουρα. Το να ασχολούνται τα μίντια και με τέτοιους καλλιτέχνες, θα έδινε χώρο και σε αυτήν τη μουσική. 

Τα τραγούδια σας είναι βιωματικά; 
Τα κομμάτια βγαίνουν έτσι, ναι. Από μυθοπλασία, από πράγματα που ακούμε, που μας λένε, που βλέπουμε, που διαβάσαμε ή ακούσαμε σε ένα ραδιόφωνο.

Έχεις κάποια χαρακτηριστική ιστορία να μου πεις που έγινε τραγούδι;
Ας πούμε το θέμα του πρώτου μας τραγουδιού, του Drugs & Models. Ήταν τότε πρώτη είδηση στην τηλεόραση ένα μοντέλο που είχε συλληφθεί για ναρκωτικά. Οι στίχοι από κει βγήκαν.

Κάτι πιο πρόσφατο;
Όχι, γενικά, δεν ασχολούμαστε στιχουργικά με πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα. Ακούω τώρα τελευταία κάτι ελληνικά τραγούδια που μιλάνε για το μνημόνιο, για το ένα, για το άλλο... Εντάξει, δε μπορώ τέτοια πράγματα.

Γιατί;
Το τραγούδι και η τέχνη θέλει μυθοπλασία. Δεν θέλω να ακούω συνέχεια τραγουδιστά αυτά που ακούω στις ειδήσεις.

Η περίοδος του Sex & Drugs & Rock 'n' Roll πιστεύεις πως έχει περάσει ανεπιστρεπτί;
Δε νομίζω ότι πέρασε. Νομίζω πάντα θα υπάρχει.

Ακόμα και σήμερα στην εποχή των social media και του «περνάω καλά, δείτε με»;
Σίγουρα κατά βάθος αυτό υπάρχει. Θέλει ο άλλος αλητεία, λίγο σεξ, λίγο σκληρό ήχο. Νομίζω πως όλοι περνούν μία τέτοια φάση στη ζωή τους. Άσχετα αν τώρα ειδικά οι νεαρές ηλικίες είναι με ένα κινητό στο χέρι, σέλφι, που είμαι, τι πίνω, τι έφαγα και ποιον χαιρέτησα. Δυστυχώς τα χρόνια είναι λυπηρά.

Γίναμε πιο φλώροι;
Όχι φλώροι. Τα σόσιαλ μας έκαναν να βγάλουμε τη μεγαλύτερη αμαρτία που κουβαλάει ένας άνθρωπος. Αυτό είναι το να δείχνεσαι. Στο κάνει τόσο εύκολο, που παρασυρόμαστε. Προς Θεού δε λέω ότι είναι κακά τα social media, ο τρόπος που τα χειριζόμαστε είναι χάλια.


Liebe: Γιώργος Μπέγκας, Δήμος Ζαχαριάδης (από αριστερα), Φωτογραφία: Νίκος Ράκκας

Αθήνα ή Θεσσαλονίκη στη μουσική;
Θεσσαλονίκη. Έχουν βγει τόσο ωραία πράγματα, από παλιά μέχρι σήμερα. Τι να πρωτοπώ. Από τον Παπάζογλου, τις Τρύπες... Έχει πολλή ιστορία.

Και σήμερα πού βρίσκεται;
Βρίσκεται σε φάση που έχει καλλιτέχνες που σαρώνουν εδώ στην Ελλάδα. Αν γυρίσεις λίγο, θα δεις νέες μπάντες που παίζουν stoner, hard rock και έχουν μεγάλη απήχηση και ουσία. 

Την ουσία που τη βρίσκουμε;
Στο να κάνουμε αυτά που πραγματικά μας αρέσουν και να μην παρασυρόμαστε από το τί γίνεται γύρω. Τι επιτάσσει η μόδα, η στιγμή...

*Οι Liebe εμφανίζονται ως headliners στο 2ο C-LOUD FEST αυτό το Σάββατο στο Ρομάντσο