Όσο «λυρικό» κι αν ακούγεται, συναντηθήκαμε ένα καλοκαιρινό μεσημέρι που έβρεχε... μονότονα. Χωρίς ομπρέλα αλλά με απίστευτη όρεξη να συζητήσει και να φωτογραφηθεί ο Παναγιώτης Τσακαλάκος, φρόντισε να μου μιλήσει για όλα: Για εκείνα που «ξεκινούν» τώρα με το καινούργιο του single από την Digital Ray Records, για όσα μεσολάβησαν μετά από τη νίκη του στο Greek Idol 2 και την τετράχρονη δισκογραφική του απουσία, αλλά και για τα πολλά του χιλιόμετρα στις αθηναϊκές σκηνές. Όλα τα παραπάνω στο μεταξύ, μου τα εκμυστηρεύθηκε σα να είμαστε δυο καλοί φίλοι από τα παλιά που βρέθηκαν μετά από καιρό βρέθηκαν. Τόσο οικεία.

Φωτογραφίες: Μίνα Ρήγα

Παναγιώτη, σε ποια φάση σε βρίσκω; Ξέρω πως έχεις καινούργια συνεργασία και τραγούδι.
Είχα περίπου τέσσερα χρόνια να βγάλω καινούργιο τραγούδι, με την παραγωγή μου φτιάξαμε το «Ξεκινάει» με πολύ κόπο και μεράκι, όπως και το βίντεο κλιπ του και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Το σκεπτικό μου ήταν να πάω σε μία λίγο πιο «μικρή» δισκογραφική εταιρεία που θα μπορεί να ασχοληθεί περισσότερο με εμένα, οπότε έτσι προέκυψε και η συνεργασία μου με την Digital Ray Records. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας που έχει τη δισκογραφική πίστεψε στο τραγούδι μου, κάτι πολύ σημαντικό για μένα, οπότε εδώ και περίπου δύο εβδομάδες βγήκε επιτέλους και το single. Οι στίχοι είναι του Χρήστου Ιωαννίδη και περιγράφουν κάτι που όλοι παθαίνουμε σε κάποια στιγμή. Αισθανόμαστε σε κάποια στιγμή ότι πρέπει να ζήσουμε, να πάρουμε το ρίσκο και να σταματήσουμε να βαριόμαστε. Πιστεύω ότι άνετα μπορεί κάποιος να ταυτιστεί.

Στην Ελλάδα ποια είναι η κατάσταση με τις δισκογραφικές εταιρείες; Από τους περισσότερους καλλιτέχνες που μιλάω καταλαβαίνω ότι αφενός μεν έχουν αλλάξει πολύ τα δεδομένα, αφετέρου αρκετοί από εσάς πια κάνετε αναγκαστικά δικές σας παραγωγές…
Δεν θέλω πολύ να επεκταθώ πάνω σ’ αυτό, αλλά όπως και να έχει η δική μου περίπτωση για την οποία θα μιλούσα δεν είναι απαραίτητα και αντιπροσωπευτική για τους υπόλοιπους καλλιτέχνες. Προσωπικά απείχα από τις δισκογραφικές τα τελευταία τέσσερα χρόνια γιατί τα πράγματα δεν ήταν τόσο ωραία… Περίμενα το σωστό timing για να μπορέσω να ξανασυνεργαστώ με μία δισκογραφική εταιρεία. Το πώς ήταν παλιά τα πράγματα με τις δισκογραφικές δεν έχει καμία σχέση με το σήμερα. Αν δεν είσαι τεράστιο όνομα, είναι πολύ διαφορετικές οι συνθήκες που αντιμετωπίζεις.

Και είναι και περισσότερα τα μεμονωμένα singles…
Ισχύει. Ένας ολοκληρωμένος δίσκος είναι πολύ πιο σπάνιος. Έχουν επικεντρωθεί στα digital singles, οι περισσότεροι καλλιτέχνες επενδύουν οι ίδιοι στην παραγωγή, όπως και στο βίντεο κλιπ. Εκείνος ο καιρός που η δισκογραφική πλήρωνε για όλα αυτά έχει περάσει. Το κάνει σε συγκεκριμένους καλλιτέχνες, αλλά όχι με όλους. Προσωπικά ήθελα σιγά σιγά να φτιάξω το τραγούδι όπως μου αρέσει, βρήκα καλούς συνεργάτες και τώρα είναι έτοιμο.

Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν για να βγάλεις το τραγούδι τι έκανες;
Ήμουν ο πιο άτυχος νικητής talent show (γέλια) Από την άποψη του ότι ήταν το τελευταίο πριν την κρίση. Οπότε δεν υπήρχε χρηματικό έπαθλο και είναι πολύ κρίμα γιατί μία φορά στη ζωή σου κερδίζεις σε τέτοιο διαγωνισμό, ούτε αυτοκίνητο ούτε τίποτα, παρά μόνο το συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία που εν τέλει πτώχευσε. Από τη μία άρα ήμουν ευγνώμων που κέρδισα, από την άλλη με λες και άτυχο. Για θέμα επιβίωσης λοιπόν -γιατί δεν μπορείς να περιμένεις από τους άλλους να κάνουν πράγματα για σένα, έφτιαξα με τον συνεργάτη μου τον Σταύρο Μιχαλακάκο μια cover μπάντα που λέγεται Broken Radio. Σταματήσαμε τη συνεργασία, το πρότζεκτ συνεχίστηκε με τη Μυριέλα Κουρεντή και κάνουμε live μαζί. Επειδή στη φύση μου είναι να παράγω έργα, να γράφω μουσική, το Broken Radio με ικανοποιεί ως ένα σημείο, είναι και πιο mainstream και έχει ξένα τραγούδια.

Το ενδεχόμενο να βγάλετε ένα τραγούδι πρωτότυπο ως συγκρότημα το σκέφτηκες;
Επειδή τραγουδάμε ξένο ρεπερτόριο και διασκευές, γι’ αυτό και έβγαλα ένα ελληνικό single μόνος μου. Δεν το αποκλείω βέβαια, πρόσφατα το συζητούσαμε με τη Μυριέλα από cover band μήπως το πάμε δισκογραφικά.

Με τη Μυριέλα γνωριστήκατε στην τηλεοπτική σειρά «Γ4» αν θυμάμαι καλά.
Ναι, όταν μετακόμισα στην Ελλάδα έψαχνα συγκάτοικο, όπως έκανα και στην Αμερική δηλαδή. Έτυχε και η ίδια να ψάχνει στο κέντρο γιατί σπούδαζε και έμενε μακριά, γνωριστήκαμε εκεί, αμέσως γίναμε φίλοι, γνώρισα και τους γονείς της και συγκατοικήσαμε. Ήμασταν συγκάτοικοι για δύο χρόνια και γίναμε πολύ καλοί φίλοι, είναι πια σαν αδερφή μου.

Τελειώνοντας το σχολείο στην Ελλάδα, ξαναπήγες στην Αμερική για σπουδές. Πώς ήταν εκεί τα πράγματα και πώς αποφάσισες να επιστρέψεις στην Ελλάδα;
Τα πρώτα δύο χρόνια σπουδών ήταν δύσκολα γιατί το ελληνικό σχολείο δεν με είχε προετοιμάσει, οπότε τα παράτησα και πήγα να μείνω στο Λος Άντζελες τέσσερα χρόνια. Είχα μία πρωινή δουλειά, είχα την μπάντα μου με την οποία κάναμε live αλλά ήμουν δυστυχισμένος γιατί δεν αποκτούσα γνώσεις, δεν εξελισσόμουν. Οπότε μετά από τέσσερα χρόνια τα παράτησα, επέστρεψα στο Νιου Τζέρσεϊ για να συνεχίσω τις σπουδές μου, έκανα το master μου στη μουσική σύνθεση στη Νέα Υόρκη και με το που τελείωσα είπα ότι πρέπει να μείνω σε μία χώρα.

Εκεί ήσουν εντάξει οικονομικά;
Πάντα περνάς από διάφορες φάσεις. Προφανώς και πέρασα και δύσκολα, όπως όλοι οι άνθρωποι που ζουν περιμένοντας τον επόμενο μισθό, αλλά ήταν και στιγμές που ήμουν ok.

Σε ρωτάω περισσότερο γιατί γενικά η καριέρα στις Η.Π.Α έχει εξιδανικευθεί σε μεγάλο βαθμό.
Πρέπει να μπορείς να χειρίζεσαι τις συνθήκες όπου και να είσαι, τα προβλήματα της μίας πόλης θα σε ακολουθήσουν και στην επόμενη. Αν κάποιος έχει μία σούπερ, έτοιμη δουλειά στην Αμερική, ναι να πάει να το κάνει, αλλά το να πας στα τυφλά χωρίς πλάνο δεν θα το πρότεινα. Εγώ έπρεπε να πάθω για να μάθω. Ήμουν πιο μικρός κιόλας, σκεφτόμουν διαφορετικά… Πρέπει να πας έχοντας τις γνώσεις και να ξέρεις πως τίποτα δεν έρχεται γρήγορα. Είναι πολύ σπάνιο και ίσως καλύτερα είναι να μην έρθει γρήγορα για να μπορείς να το εκτιμήσεις.


Φωτογραφία: Μίνα Ρήγα

Ποια ήταν η χειρότερή σου στιγμή εκεί;
Στο Λος Άντζελες ήμουν ok. Θυμάμαι τη χρονιά μετά, που ήμουν σε ένα χωριό στο Τενεσί, στη μέση του πουθενά με δύο μπαρ και εγώ ήμουν ο ξένος εκεί… ήταν πολύ δύσκολα. Όμως πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να περνάει μία σοβαρή κρίση μοναξιάς και δυστυχίας για να μπορέσει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του όταν βγει από αυτό το πράγμα.

Τώρα που τα έχεις ζήσει όλα, θα επέστρεφες;
Η άμεση απάντηση είναι όχι, διότι υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που μου αρέσει και δε μου αρέσει η Αμερική. Βέβαια, αν μου ερχόταν κάποια πρόταση που θα μου έκανε πολύ καλό θα το σκεφτόμουν σοβαρά, αλλά εφόσον δεν βλέπω κάτι τέτοιο να γίνεται και ούτε το επιδιώκω, η απάντησή μου είναι όχι.

Άρα δεν το μετάνιωσες που επέστρεψες.
Όχι, καθόλου. Ήταν συνειδητή απόφαση, ήθελα να σταθεροποιηθώ σε ένα μέρος γιατί έχω μετακομίσει 100.000 φορές και η χώρα που αγαπάω και θέλω να βάλω τις ρίζες μου είναι η Ελλάδα.

Είχες ποτέ την αίσθηση ότι επειδή μεγάλωσες στο εξωτερικό, είχες διαφορετική αντιμετώπιση από τον κόσμο;
Δεν θεωρώ ότι είμαι ο τυπικός Ελληνοαμερικανός με την αρνητική έννοια. Είμαι απλά ο εαυτός μου. Κάποιοι ίσα ίσα θα μου κάνουν κοπλιμέντο ότι γι΄ αυτόν τον λόγο σκέφτομαι διαφορετικά κλπ. Αλλά δεν θεωρώ ότι έχει σχέση αυτό. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο σαν χειροπιαστό παράδειγμα να σου πω.

«Τιμάς» το όνομά σου; Είσαι «τσακάλι»;
Καταρχάς να σου πω ότι αργά στη ζωή μου έμαθα τι σημαίνει τσακαλάκος, δεν το ήξερα. Και όταν το έμαθα, γούσταρα. Επειδή τίποτα δε θα μου δοθεί από μόνο του, οπότε ό,τι κάνω στη ζωή μου προσπαθώ να το αποκτήσω. Με αυτήν την έννοια ίσως ναι, να το «τιμάω» όπως λες. Από την άλλη, όταν νιώθω ότι πέφτω από τα standards που έχω βάλει εγώ στον εαυτό μου, με στεναχωρεί κα προσπαθώ να το αλλάξω. Από την άλλη, δεν το έχω καθόλου με τις δημόσιες σχέσεις, να «κυνηγάω» ανθρώπους για να εκμεταλλευθώ κάτι, το αποτέλεσμα είναι να κρατάω μία απόσταση γιατί ντρέπομαι να πλησιάσω κάποιον για δουλειά.


Φωτογραφία: Μίνα Ρήγα

Αυτό σου το χαρακτηριστικό πιστεύεις ότι μπορεί να σε έχει πάει πίσω;
Ναι. Συγκεκριμένα θυμάμαι κι από το Idol, μου ΄χε πει η Ρούλα Κορομηλά «Έλα ρε Παναγιώτη τι, την έχεις ψωνίσει και δεν επικοινωνείς;» κι εγώ να ντρέπομαι απλά να της τηλεφωνήσω γιατί δεν θέλω να νομίζει ότι προσπαθώ να πάρω κάτι από αυτήν. Κοίτα πώς μπορεί κάποιος λανθασμένα να παρεξηγήσει κάποιον που δεν θέλει να γίνει ενοχλητικός! Σε τέτοιο επίπεδο, σίγουρα μου έχει κοστίσει. Βέβαια, δε μου αρέσει να εκτίθεμαι καθόλου και δε μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να εκτίθενται συνέχεια σε τηλεόραση και περιοδικά χωρίς να υπάρχει κανένα νόημα. Το σωστό είναι να υπάρχει μία ισορροπία μεταξύ των μίντια και της προσωπικής ζωής.

Έχεις αισθανθεί ποτέ ότι υπερεκτέθηκες;
Μετά το Greek Idol πάρα πολύ και μετά έκανα το ακριβώς αντίθετο που αποσύρθηκα εντελώς από τα μίντια, που ούτε αυτό είναι καλό. Τώρα έχουν μεσολαβήσει τέσσερα χρόνια από την τελευταία μου συνέντευξη -εκτός Broken Radio. Δεν κάνω γιατί θέλω να έχω να δείξω κάποιο έργο, όπως τώρα με το «Ξεκινάει». Αλλά να αρχίσω να καλώ περιοδικά για δήθεν φωτογραφίσεις, όχι δεν θα το έκανα.

Αν υπήρχε ένα τζίνι και σου έλεγε πως ό,τι και να έβγαζες σε τραγούδι θα είχε επιτυχία, πώς θα ήταν αυτό;
Τη μουσική του «Ξεκινάει» την έχω γράψει εγώ, οπότε σε σχέση με τη μουσική δεν θα άλλαζα κάτι. Ο ξένος στίχος γενικά είναι το φόρτε μου και γι’ αυτό θέλω να πάω στη Eurovision.

Φέτος δήλωσες συμμετοχή;
Ήθελα και φέτος, έχω έτοιμο το τραγούδι και ξαφνικά σκάει η είδηση από την ΕΡΤ ότι πρέπει να έχει ελληνικό στίχο. Δεν ήταν πολύ ωραίο να το επιβάλλουν αυτό. Θα προτιμούσα να το επέλεγε ο κόσμος. Οπότε εκεί που είχα το όνειρο να συμμετάσχω φέτος, τουλάχιστον να μπω σε έναν διαγωνισμό, να ακούσει ο κόσμος το τραγούδι και να αποφασίσει αν θέλει να πάω ή όχι, έτσι δε μπορούσε να γίνει.

Πιστεύεις δηλαδή στην επιτυχία της Eurovision; Γιατί τουλάχιστον για τις ελληνικές συμμετοχές λένε ότι υπάρχει ένα είδος… κατάρας, ότι μετά χάνονται.
Ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Εγώ πιστεύω πως αν έχεις ένα γερό τραγούδι όσον αφορά στη σύνθεση, θα έχει επιτυχία. Κάθε φορά που έχει Eurovision αναλύω τα τραγούδια, γιατί σαν συνθέτης μπορώ να καταλάβω, συνήθως παίζω στοίχημα και πέφτω μέσα. Της Φουρέιρα ήταν στο top 5 φέτος. Δεν θα πήγαινα με οποιοδήποτε τραγούδι στη Εurovision, μόνο με κάποιο που θα έχω ασχοληθεί με τη σύνθεσή του. Τότε, μόνο καλό θα μου έκανε.


Φωτογραφία: Μίνα Ρήγα

Είναι κάτι σαν πρόκληση για σένα ή με το σκεπτικό ότι κάπου θα σε οδηγήσει;
Σαν συνθέτης και σαν τραγουδιστής το να ακουστεί ένα τραγούδι μου στην Ευρώπη είναι ένας από τους στόχους μου. Η Eurovision είναι ένας μηχανισμός που θα με βοηθήσει να γίνει αυτό, να ανοίξουν πόρτες και εκτός Ελλάδας. Στη Eurovision ξεχωρίζουν τα τραγούδια που έχουν καλή σύνθεση. Αν η μελωδία και οι συγχορδίες είναι καλές θα αναγνωριστεί. Κάθε χρόνο τα καλύτερα τραγούδια κερδίζουν. Και απλά θα ήθελα να μπορεί να ψηφίσει αρχικά εδώ ο κόσμος στην Ελλάδα. 

Αυτό που έχεις έτοιμο, πώς είναι;
Προσπαθήσαμε να βάλουμε ελληνικό στίχο να σου πω την αλήθεια αλλά δε μας βγήκε, και καλύτερα. Είναι ρυθμικό, μελωδικό και έχει κάποια ελληνικά στοιχεία μέσα και μία γερή μελωδία που θα στεκόταν άνετα στην Ευρώπη. Τώρα αν πάω φέτος, ίσως να είναι με διαφορετικό. Κάποια τραγούδια πιστεύω πως είναι καλύτερο να βγαίνουν στην ώρα τους.   

Ποιοι είναι οι στόχοι σου στο εξής;
Καταρχάς είμαι σε καινούργια «νερά» γιατί πια είμαι σε μία δισκογραφική, τόσα χρόνια τα κάνω όλα μόνος μου. Ο πρώτος στόχος εκπληρώθηκε γιατί το τραγούδι κυκλοφόρησε, ο δεύτερος είναι να πάω διακοπές, στόχος νο3 να αρχίσω να δουλεύω το επόμενό μου τραγούδι και στόχος νο4 όντως να εξετάσω το θέμα της Eurovision -εκτός αν βάλουν πάλι κάποιο κανόνα και δεν επιτρέπεται. Επίσης θέλω να ξαναξεκινήσουμε τα lives με τους Broken Radio.

Μου κάνει εντύπωση που δε μου λες να ξεκινήσεις τα lives σόλο.
Αυτό δουλεύω τώρα και αυτό θα προετοιμάζω και στις διακοπές, το δικό μου πρόγραμμα.