TV - Media
LIVE: ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ

Γιατί δεν χορταίνουμε ποτέ τον Χοακίν Φίνιξ (vids)

Ο επόμενος «Τζόκερ» είναι το καλύτερο κινηματογραφικό δώρο.

Γράφει η Σοφία Γουργουλιάνη

Ο Χοακίν Φίνιξ είναι σαν το καλύτερο σουβλάκι που έχεις δοκιμάσει. Όσο συχνά και αν το τρως δεν το βαριέσαι ποτέ. Κι αν, λοιπόν, φέτος διανύσαμε μια λαμπρή σεζόν κινηματογραφικής υπερφαγίας Χοακίν, οι σινεφιλικοί ουρανίσκοι δεν έχουν καν σκεφτεί να δηλώσουν κορεσμένοι.

Το κινηματογραφικό μενού του 2017-2018, λοιπόν, μας τον σέρβιρε εις διπλούν, αφενός ως άλλο Ιησού σε μια νεωτερική έκδοση της «Μαρίας Μαγδαληνής» και αφετέρου σε ένα αιματηρό κρεσέντο ατέλειωτης βίας στο «Δεν ήσουν ποτέ εδώ» της Λιν Ράμσει. Και η νέα σεζόν που έρχεται με φόρα –πιστή στην προηγούμενη- μας χαρίζει έναν ακόμα Φίνιξ στο «Μην ανησυχείς, δε θα φτάσεις μακριά με τα πόδια» του Γκας Βαν Σαντ. 

Είτε πιστεύετε πως η είσοδος με το δεξί εγγυάται μια καλή χρονιά, είτε ανήκετε στους θαρραλέους που αποδέχονται ευχές του τύπου «Καλό κινηματογραφικό χειμώνα», η αλήθεια είναι πως το δίδυμο Γκας Βαν Σαντ και Χοακίν Φίνξ μπορούν να αποτελέσουν ούριο άνεμο για τα πανιά μιας ολόκληρης σεζόν. Εδώ, λοιπόν, μας συστήνουν την ιστορία του Τζον Κάλαχαν, θύμα σεξουαλικής βίας στα 8 του χρόνια, αλκοολικού από την εφηβεία του και τετραπληγικού από τα 21. Κι αν ο Γκας Βαν Σαντ επιλέγει καθημερινούς ήρωες του περιθωρίου σε απέλπιδες αναζητήσεις διεξόδου από την τάφρο της κοινωνικής καταπίεσης, εδώ ο Κάλαχαν θα αντιμετωπίσει την τραγικότητα «ρίχνοντας» το στην τέχνη. Και εν τέλει θα δικαιώσει την ίδια του την προσπάθεια ανασκευάζοντας τη ζωή του ως αντισυμβατικός καρτούνιστας και λέγοντας οριστικά αντίο στον αδιέξοδο αυτό-οικτιρμό. 

Όπως το σουβλάκι ξαναμπήκε στην επικαιρότητα των γαστριμαργικών μας συνηθειών και των βραδιών με Τσάμπιονς Λιγκ – μετά τους καλοκαιρινούς μεζέδες εν είδει γαύρου τηγανιτού και σαρδελίτσας στα κάρβουνα – έτσι και ο Χοακίν κάνει επανεμφάνιση διαρκείας. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η συνεργασία με τον Βαν Σαντ, αλλά και ο πολυαναμενόμενος «Τζόκερ» του Τοντ Φίλιπς με πρωταγωνιστή τον Φίνιξ που μας αποκάλυψε τις πρώτες του εικόνες. Η ταινία που θα μας σερβιριστεί ως ένα από τα κυρίως πιάτα του κινηματογραφικού χειμώνα μας χάρισε λίαν προσφάτως ένα μικρό ορεκτικό-καλωσόρισμα του κινηματογραφικού σεφ Τοντ Φίλιπς με μια φωτογραφία του Φίνιξ. Ο Τζόκερ, εδώ, δεν μειδιά προσποιητά ούτε χρωματίζει το πρόσωπο του με μπογιές αυτοπεποίθησης, αλλά είναι μια ρεαλιστική, προσγειωμένη φιγούρα ενός σατανικά παρανοϊκού διαβόλου στη γη. Με μισόκλειστα μάτια, σφιγμένα χείλη, μια ουλή στο πάνω χείλος, κάτισχνος και με ένα πουκάμισο ασφυκτικά κουμπωμένο μοιάζει να προετοιμάζει εμάς για κινηματογραφικά εγκεφαλικά και τον εαυτό του για την ευχαριστήρια ομιλία του στα Όσκαρ. 

Βέβαια, είτε ο Φίνιξ επιδοθεί σε εναγκαλισμούς με το χρυσό αγαλματίδιο είτε όχι, το πάρτι αυτό κινηματογραφικής γκλαμουριάς και βράβευσης του «καλύτερου» μοιάζει – τελικά – να ωχριά μπροστά στις ήδη τεράστιες ερμηνείες του. Το μενίρ μεγατόνων, λοιπόν, του κινηματογραφικού ταλέντου που ο Φοίνιξ κουβαλά στην πλάτη του, έχει πολλάκις προσγειωθεί σε οθόνες, αίθουσες και καρδιές σινεφίλ. Και εν τέλει, ως μενίρ και μαγικός ζωμός που χαρίζει ερμηνευτικές υπερδυνάμεις, ταυτόχρονα, καλεί σε μια ακόμα κατάδυση στα άδυτα νερά των μαχών –όχι με αδύναμους Ρωμαίους- αλλά με δυνατές κινηματογραφικές συνειδήσεις.  

Συνειδήσεις που επιβάλλουν αυτοβούλως τη δημιουργία ενός κινηματογραφικού σκίτσου- αφιερώματος ενός σταρ που –σχεδόν- δεν ζήτησε τη δημοσιότητα που κέρδισε με το σπαθί του.

Το πορτρέτο, λοιπόν, ξεκινά με μια παιδική ηλικία σε μια δεμένη οικογένεια με τέσσερα παιδιά, η οποία, όμως, εν τέλει λύνει τα ισχυρά δεσμά της με το διαζύγιο των γονιών και το θάνατο του αδερφού του και πολλά υποσχόμενου ηθοποιού Ρίβερ Φίνιξ από υπερβολική δόση ναρκωτικών το 1993. Ο Χοακίν μετά από μήνες προσωπικής συντριβής θα βρει την καλλιτεχνική ανάνηψη το 1995 στα χέρια του Βαν Σαντ και της ερμηνείας του στην ταινία «Έτοιμη για όλα».  Η άμεση συνέχεια είχε ένα κομμάτι από την κινηματογραφική τούρτα του Τζόελ Σουμάχερ («Οκτώ χιλιοστά»), ένα από αυτή του Όλιβερ Στόουν («Επικίνδυνη Στροφή») και ένα ακόμα από αυτή του Τζέιμς Γκρέι («Σε Επικίνδυνη Τροχιά»).

Το ένδοξο 2000 θα εγκαινιάσει έναν καινούριο αιώνα, αλλά, και την κινηματογραφική καθιέρωση του Φίνιξ με το ρόλο του Κόμμοδου στο έπος του Ρίντλει Σκοτ, «Μονομάχος» και με την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η υποψηφιότητα για το χρυσό αγαλματίδιο και η παράφορη ερμηνευτική γοητεία του θα ρίξουν στα κινηματογραφικά του πόδια, τα επόμενα χρόνια, τους Φίλιπ Κάουφμαν («Η Πένα της Αμαρτίας»), Μ. Νάιτ Σιάμαλαν εις διπλούν («Οιωνός» και «Σκοτεινό Χωριό») και Τόμας Βίτενμπεργκ («It’s all about love»).

Μετά από την οργασμική αυτή κινηματογραφική διαδρομή θα έρθει άλλη μια υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ το 2006, για την ταινία «Walk the Line», βιογραφία του Τζόνι Κας. Εδώ, μετά από προσωπική εισήγηση του Κας δημιούργησε έναν εύθραυστο, σέξΙ και ταυτόχρονα βαθιά συγκινητικό ρόλο. Και – ως άλλος σούπερμαν – ηχογράφησε και το σάουντρακ της ταινίας προσθέτοντας στην τροπαιοθήκη του και ένα βραβείο Γκράμι. Και, φυσικά, από το 2005 έως το 2017, ως άλλος οδηγός συγκρουόμενου σε λούνα παρκ θα συνεχίσει την ξέφρενη πορεία συνεργασιών με Πολ Τόμας Άντερσον, Σπάικ Τζονζι και Γούντι Άλεν. 

Κι αν οι συνεργασίες και οι ερμηνείες αποτελούν το κυρίως κομμάτι του ψηφιδωτού που συνθέτει το κινηματογραφικό πορτρέτο του, η περσόνα του Φίνιξ δεν παύει να προσθέτει διαρκώς ψηφίδες σε ένα αντισυμβατικό σκίτσο. Ως προεξάρχουσα ψηφίδα αυτού που μοιάζει με μια ημίτρελη προσωπικότητα είναι η πλασματική του απόσυρση από την υποκριτική το 2008 για να ακολουθήσει καριέρα ράπερ. Κι ενώ ο κινηματογραφικός κόσμος παρακολουθούσε άφωνος τη φαινομενική κατάρρευση του Φίνιξ, εκείνος «έπαιζε» ζωντανά, αμέριμνος, κομμάτι του ρόλου του στην ταινία «I ‘m still here» του Κέισι Άφλεκ. 

Προσθέτοντας στο σκίτσο μερικές εμφανίσεις σε πρεμιέρες με τη μητέρα του, την αγάπη του για τα σκυλιά, τις σχέσεις του με τις Λιβ Τάιλερ και Ρούνει Μάρα, ανεβάζει μετοχές στο γυναικείο κοινό. Ενώ, η άρνηση του να ενταχθεί στα σόσιαλ μίντια, η απέχθεια του για τις συνεντεύξεις και η εκπεφρασμένη αγάπη του για τη μοναξιά συνθέτουν έναν ιδιοσυγκρασιακά, αυθεντικά, κουλ τύπο που χρησιμοποιεί τις χολιγουντιανές συμβάσεις εν είδει πλαστελίνης και –εν τέλει- τις φέρνει στα μέτρα του. 

Κάθε καινούρια χρονιά θέλει μια ταινία, ένα κουλ τύπο και μερικά ποτήρια κρασί για να ξεκινήσει σωστά. Κατά το προσφιλές, λοιπόν, άσμα που υπαγορεύει πως τα καλοκαίρια θέλουν «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου», κρατήστε για το φθινόπωρο –ως έχει- το κρασί, βάλτε στην εξίσωση το Χοακίν Φινιξ για αγόρι και αντικαταστήστε τη θάλασσα με σκοτεινές αίθουσες. Και τα καλύτερα –ίσως τελικά- να έρθουν.

Google NewsΑκολουθήστε το reader.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.