TV - Media

10 ποιοτικά θρίλερ για τα κρύα βράδια του χειμώνα (vid)

Ταινίες που πάνε την έννοια «αγωνία» σε άλλο επίπεδο!

Γράφει η Σοφία Γουργουλιάνη

Ένα καλό, αγωνιώδες θρίλερ είναι πάντα ευπρόσδεκτο τα κρύα βράδια του χειμώνα. Όμως στο σωρό τέτοιων ταινιών που παράγει μαζικά κάθε χρόνο η κινηματογραφική βιομηχανία, τα πραγματικά καλά θρίλερ είναι κάπως σαν τον ψύλλο στα άχυρα – και άντε να τα βρεις.

Γι αυτό το λόγο, αν τα περισσότερα θρίλερ που βλέπετε έχουν αρχίσει να βαραίνουν τα βλέφαρα σας, οι ανατροπές να σας φαίνονται πιο αναμενόμενες κι από την πτώση της θερμοκρασίας το Νοέμβριο, και τα φινάλε σας εκπλήσσουν περίπου όσο η κάθε σας μέρα στο γραφείο, τότε αναλαμβάνουμε – υπεύθυνα – να αναστήσουμε την πίστη σας στο είδος, με μερικά «διαμάντια» που αξίζει να ανακαλύψετε.

10
Μετά τα Μεσάνυχτα (Don't Look Now, 1973)

Άλλο ένα θρίλερ, αυτή τη φορά δια χειρός Νίκολας Ρεγκ, που έχει πλέον παραδοθεί στην αδιαμφισβήτητη γοητεία του καλτ.

Οι Τζούλι Κρίστι και Ντόναλντ Σάδερλαντ βρίσκουν τους πλέον γοητευτικούς πλην θλιμμένους εαυτούς τους στους ρόλους ενός ζεύγους που πενθεί το χαμό της κόρης του. Λίγους μήνες μετά το ατυχές περιστατικό, το ζευγάρι βρίσκεται στη Βενετία, όπου ο σύζυγος έχει αναλάβει να αναστηλώσει μια εκκλησία. Το κατανυκτικό κλίμα της εκκλησίας θα λάβει γρήγορα διαστάσεις τρόμου, όταν δύο ηλικιωμένες γυναίκες ισχυρίζονται πως μπορούν να επικοινωνήσουν με την αδικοχαμένη κόρη. Όταν, ο σύζυγος θα αρχίσει να βλέπει μπροστά στα έκπληκτα μάτια του, το κόκκινο παλτό της κόρης να περιφέρεται στους δρόμους της Βενετίας, ο αυτοέλεγχος θα πάει περίπατο και η πολυπόθητη ανάρρωση του ζεύγους θα χάσει τη μάχη με το πένθος.

Ο ανατρεπτικός άρχοντας της στιλιζαρισμένης κινηματογραφικής ημί-παράνοιας δημιουργεί εδώ ένα από τα πλέον προσβάσιμα κινηματογραφικά του σύμπαντα και μια ταινία που μιλάει ανοιχτά για τα βήματα εμπρός που πρέπει να γίνονται, ακόμα και όταν τα εμβατήρια ηχούν πένθιμα. 

Προηγούμενο
Επόμενο
9
Το ψωνιστήρι (Cruising, 1980)

Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν επανέρχεται το 1980 στο αγαπημένο του είδος, υπογράφοντας ένα ακόμη αγωνιώδες θρίλερ.

Ο Αλ Πατσίνο στο ρόλο του αστυνομικού Στιβ Μπερνς σηκώνει στις ερμηνευτικές του πλάτες την ιστορία του κυνηγητού ενός σίριαλ κίλερ ομοφυλόφιλων ανδρών. Ο Στιβ Μπερνς καλείται να αφήσει στην άκρη τη στολή και τα αστυνομικά του παράσημα για να χωθεί εν είδει ποντικού στην ομοφυλοφιλική κοινότητα της Νέας Υόρκης ώστε να ανακαλύψει τη γάτα- σίριαλ κίλερ.

Ένα υποτιμημένο θρίλερ, μια ένεση αδρεναλίνης και μια σινεφιλική μεταφορά για τους εαυτούς που θάβουμε εκουσίως μέσα μας.

Προηγούμενο
Επόμενο
8
Το Καταραμένο Σκιάχτρο (The Wicker Man, 1973)

Το 1973 ο Ρόμπιν Χάρντι ανέλαβε να σκηνοθετήσει ένα σενάριο του Άντονι Σάφερ και χάρισε στο άναυδο (μάλλον) κοινό της εποχής ένα απρόσμενα προκλητικό ονειρικό θρίλερ.

Η  ιστορία ξεκινά με την εξαφάνιση μιας έφηβης από το έδαφος ενός νησιού στη Βόρεια Σκωτία. Κι αν οι ιστορίες εξαφανισμένων αντιδραστικών εφήβων σας ακούγονται πολυφορεμένες όσο τα παλτά τα κρύα χειμωνιάτικα πρωινά, υποδεχτείτε μια ταινία που, εν έτει 1973, τόλμησε να συναντήσει το κοινό της ολόγυμνη. Η εξαφάνιση, εδώ, είναι μόνο το πρόσχημα για την κατάδυση σε ένα κόσμο ανθρωποθυσίων και αλληγορικού παγανισμού.

Μια από τις πλέον ιδιαίτερες ταινίες τρόμου, που το πέρασμα 45 χρόνων, της έχει προσφέρει αφειδώς την αχλή του καλτ.

Προηγούμενο
Επόμενο
7
Πριν ο Διάβολος Καταλάβει ότι Πέθανες (Before the Devil Knows You're Dead, 2007)

Στο κύκνειο άσμα του, ο 83χρονος Σίντνει Λιούμετ, βρέθηκε ,αισίως, σε δαιμονισμένη σκηνοθετική φόρμα υπογράφοντας το καλύτερο –ίσως- δραματικό θρίλερ της τελευταίας 20ετίας.

Τα αδέρφια Άντι (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) και Χανκ (Ίθαν Χοκ) βρίσκουν διέξοδο στα οικονομικά τους προβλήματα όταν αποφασίζουν μια ζοφερή πρωία να ληστέψουν το κοσμηματοπωλείο των γονιών τους. Ο Μέρφι και ο νόμος του θα βάλουν ,πάλι, το μαγικό πλην γρουσούζικο χεράκι τους. Και ένα κρεσέντο παρεξηγήσεων θα καταλήξει εμφατικά στην απόλυτη προδοσία των οικογενειακών δεσμών.

Ένα αριστούργημα για την ψευδαίσθηση της πίστης σε μια οικογένεια που βουλιάζει και για τους δεσμούς που τσουλάνε με χαλασμένα φρένα.

Προηγούμενο
Επόμενο
6
Safe (1995)

Ο Τοντ Χέινς, το 1995, με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, παρέδωσε την – ίσως – καλύτερη ταινία της ανατρεπτικής φιλμογραφίας του. Και ένα απόλυτο κινηματογραφικό αριστούργημα που, για ανεξήγητους λόγους, έχει αφεθεί να σκουριάσει στο χρονοντούλαπο της 7ης τέχνης.

Μία – ακόμα – συγκλονιστική Τζουλιάν Μουρ πρωταγωνιστεί ως η Κάρολ, μια ανέμελη εύπορη αστή που βλέπει το εύκρατο κλίμα του συζυγικού και καθημερινού της βίου να κηλιδώνεται όταν αρχίζει να αναπτύσσει ανεξήγητες αλλεργίες. Ο Χέινς εδώ χτίζει με αργούς και κλειστοφοβικούς ρυθμούς ένα κόσμο φυλακή και μια πρωταγωνίστρια που ψάχνει τα δικά της σίδερα για να αποσυρθεί από τη φαινομενική της ευτυχία. Και – τελικά – βρίσκει πατρίδα σε ένα κόσμο πλασματικό με μοναδική διέξοδο τον εαυτό της. 

Μια έξοχη παραβολή για την αντίδραση και την αντίσταση στα πάσης φύσεως κατεστημένα και ένα αριστούργημα που δεν πρέπει να χάσετε.

Προηγούμενο
Επόμενο
5
Έξαψη (Body Heat, 1981)

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Λόρενς Κάσνταν, υπέγραψε ένα από τα πλέον σεξουαλικά ερωτικά θρίλερ στην ιστορία της 7ης τέχνης.

Ο δικηγόρος μιας μικρής επαρχιακής πόλης Νεντ Ρασίν (Γουίλιαμ Χαρτ) ξεκινά μια παθιασμένη ερωτική σχέση με την γοητευτική πλην παντρεμένη Μάτι Γουόκερ (Καθλίν Τέρνερ). Οι ερωτικές βραδιές γρήγορα θα μετατραπούν σε όρκους αφοσίωσης. Και ο θάνατος του εύπορου συζύγου της Μάτι, θα μοιάσει ξαφνικά με τη μοναδική διέξοδο στο ερωτικό τούνελ του «παράνομου» δεσμού. Επειδή, όμως, ο νόμος του Μέρφι θρέφεται από γυναίκες αράχνες κι από άντρες αφελείς, θύτες και θύματα θα αναλάβουν –ακουσίως- ρόλους σε ένα πλάνο που θα ανατραπεί ολοσχερώς. 

Μια ταινία για τα παράνομα πάθη, για όσα κάναμε στη ζούλα της πραγματικότητας μας και για τους φύλακες αγγέλους που τελικά μας εγκαταλείπουν πάντα το πιο κρίσιμο δευτερόλεπτο. 

Προηγούμενο
Επόμενο
4
Ο Άνθρωπος-Αντίγραφο (Enemy, 2013)

Ο Ντενί Βιλνέβ, εν έτει 2013, πήρε στα σκηνοθετικά του χέρια ένα βιβλίο του Ζοζέ Σαραμάγκου και υπέγραψε μια ονειρική παραβολή για την ταυτότητα, που δίχασε το απανταχού κινηματογραφικό κοινό.

Ένας καθηγητής ιστορίας (Τζέικ Τζίλενχαλ) σε μια δίνη πληκτικής καθημερινότητας μοιάζει να δίνει νόημα στην ύπαρξη του όταν θα ανακαλύψει πως στην ίδια πόλη ζει ένας ηθοποιός ο οποίος είναι ακριβώς ίδιος με εκείνον. Οι δυο τους θα συναντηθούν μόνο και μόνο για να ξεκινήσει ένα αινιγματικό ανθρωποκυνηγητό με εξιλαστήρια θύματα την ίδια τους την (διπλή) ταυτότητα. Με συνοπτικές διαδικασίες το παιχνίδι θα περιλάβει και τις εκατέρωθεν συντρόφους, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει πως η ταυτότητα είναι –τελικά- επιβολή και ο εαυτός πολύγωνο από αντιθέσεις. 

Ο Βιλνέβ, εδώ, μετά το αριστουργηματικό «Μέσα από τις φλόγες» υπογράφει μια από τις πλέον ιδιαίτερες ταινίες των τελευταίων. Ένα ιδιοσυγκρασιακό, κινηματογραφικό όνειρο που προσφέρεται για πολλές αναγνώσεις. 

Προηγούμενο
Επόμενο
3
Η Χαμένη Λεωφόρος (Lost Highway, 1997)

Ο Ντέιβιντ Λιντς ανοίγει, εδώ, τις φιλόξενες ονειρικές του αγκαλιές και υποδέχεται τους Μπιλ Πουλμαν και Πατρίσια Αρκέτ σε ένα ερωτικό φιλμ νουάρ που ξέρει πώς να παίζει στα δάχτυλα τους κινηματογραφικούς κανόνες.

Ο σαξοφωνίστας Φρεντ (Μπιλ Πουλμαν) βρίσκεται με τη συζύγο του Ρενέ (Πατρίσια Αρκέτ) σε ένα πάρτυ, όπου συναντά έναν άντρα ο οποίος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται στο σπίτι του Φρεντ. Η αινιγματική, αυτή, συνάντηση θα οπλίσει, αυτομάτως, τη δίνη των γεγονότων και της φαντασίας του Λιντς. Η δίνη θα συνεχίσει με αμείωτους ρυθμούς και ο Φρεντ θα βρεθεί ,σύντομα, φυλακισμένος για το φόνο της πολυαγαπημένης του συζύγου. 

Αν η πλοκή, σας ακούγεται ορθόδοξη, ο Λιντς χαμογελά σαρδόνια από το σκηνοθετικό του θρόνο και υπόσχεται – και εδώ – μια αινιγματική Ιθάκη και ένα αριστουργηματικό ταξίδι που αξίζει κάθε της ερωτικό (και μη) λεπτό.

Προηγούμενο
Επόμενο
2
Ο Ένοικος (The Tenant, 1976)

Δύο χρόνια μετά το Τσάιναταουν και τις 11 οσκαρικές υποψηφιότητες, ο Πολάνσκι αποφάσισε να επιστρέψει με ένα ιδιοσυγκρασιακό πλην (πλέον) καλτ θρίλερ για έναν άντρα που νοικιάζει το διαμέρισμα μιας γυναίκας που νοσηλεύεται μετά από απόπειρα αυτοκτονίας.

Η γυναίκα θα αποβιώσει και ο Τρελκόβσκι (Ρομάν Πολάνσκι) θα βρει μόνιμη κατοικία στο διαμέρισμα της και παρηγοριά στην αγκαλιά της φίλης της αποθανούσας, Στέλλα (Ιζαμπέλ Ατζανί). Το διαμέρισμα ,όμως, θα αποδειχτεί φυλακή και οι τέσσερις τοίχοι ασφυξία, όταν οι γείτονες θα επιδοθούν σε έναν ιδιόμορφο βομβαρδισμό επιπλήξεων και επισκέψεων στο σπίτι του νέου ενοικιαστή. Ο Τρελκόβσκι με αργούς πλην εντελώς σταθερούς ρυθμούς θα αγκαλιάσει την παράνοια όταν η λογική του θα υπαγορεύσει  πως οι γείτονες προσπαθούν να τον οδηγήσουν στην αυτοκτονία.

Ο  Πολάνσκι γυρίζει, εδώ, στην αγαπημένη του τραμπάλα, χαρίζοντας εναλλάξ την ανιούσα σε εγκλεισμό και παράνοια. Και χαρίζει στην κινηματογραφική ιστορία μια ταινία που, ίσως δεν εντάσσεται στα αδιαφιλονίκητα αριστουργήματα του, αλλά αποτελεί ένα καλτ εθιστικό σινεφιλικό δίωρο.

Προηγούμενο
Επόμενο
1
Tesis (1996)

Στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, ο Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, προσφέρει στην 7η τέχνη μια ιστορία γεμάτη βία, σκληρές εικόνες και ανατροπές.

Μία νεαρή φοιτήτρια κινηματογράφου ξεκινά τη διπλωματική της με θέμα τη βία στον κινηματογράφο. Κι αν οι πάσης φύσεως ακαδημαϊκές εργασίες, στα μάτια σας συνορεύουν με μυωπικά βράδια μπροστά σε υπολογιστές, η Άνχελα (Άνα Τορεντ) αψηφά τους νόμους της ορθόδοξης έρευνας και μετατρέπει τη διπλωματική της σε ριψοκίνδυνο κυνήγι σίριαλ κίλερ.

Ένα κύκλωμα παραγωγής snuff movies και ένας νεανικός έρωτας ισορροπούν ανάμεσα στην αθωότητα και την καχυποψία για να παραδώσουν μια ταινία που μιλάει, τελικά, για όλα εκείνα τα ένοχα αποφάγια μιας κοινωνίας που – κάνουμε πως – δεν βλέπουμε. 

Προηγούμενο