TV - Media

50 χρόνια Χαβιέρ Μπαρδέμ, 10 μεγάλοι ρόλοι (vids)

Ο Ισπανός ηθοποιός που γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1969 έχει χτίσει μια καριέρα γεμάτη... τυπάρες.

Γράφει η Σοφία Γουργουλιάνη

Είναι ο πρώτος Ισπανός ηθοποιός που κέρδισε βραβείο Όσκαρ. Είναι από τους ελάχιστους που τολμούν να υπερασπίζονται τον Γούντι Άλεν. Δηλώνει πως δεν πιστεύει στον Θεό, αλλά στον Αλ Πατσίνο. Και κάνει μια καταπληκτική μίμηση του Μικ Τζάγκερ όταν μεθάει.

Σήμερα, 1η Μαρτίου, ο Χαβιέρ Μπαρδέμ γίνεται 50 ετών. Και εκτός από καταπληκτικός ηθοποιός, είναι και ο τύπος που όλοι θα ήθελαν να έκαναν παρέα μαζί του. Για το δεύτερο δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι (και να είχαμε το τηλέφωνό του δεν θα σας το δίναμε), αλλά για το πρώτο, μπορούμε να θυμηθούμε τους 10 καλύτερους ρόλους του και να θαυμάσουμε το ευρύτατο φάσμα χαρακτήρων που έχει ζωντανέψει στη μεγάλη οθόνη.

10
Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους (Νο country for old men, 2007)

Η συνεργασία του με τους αδελφούς Κοέν και ο ρόλος του στυγνού και αμετανόητου δολοφόνου, χάρισε δικαίως στον Μπαρδέμ το Όσκαρ στην τελετή απονομής του 2008. 

Το μοντέρνο γουέστερν των Κοέν βρήκε, εδώ, τον ιδανικό αντιήρωα του στο πρόσωπο του Μπαρδέμ. Κι εκείνος κατάφερε να μας χαρίσει έναν από τους πλέον ανατριχιαστικούς δολοφόνους στην ιστορία του κινηματογράφου. Με βλέμμα και όπλο που πετάνε αδιακρίτως σφαίρες στο βωμό της ανακάλυψης του «χρήματος», ο Μπαρδέμ απεκδύθηκε κάθε προηγούμενο ρόλο του και εφηύρε μια πέρα για πέρα σατανική προσωπικότητα.

Προηγούμενο
Επόμενο
9
Skyfall (2012)

Ένας «κακός» σε ταινία Τζέιμς Μποντ με ξανθά μαλλιά, ιδιαίτερες ενδυματολογικές επιλογές και χαρακτηριστική θηλυπρέπεια. Και ένας Χαβιέρ Μπαρδέμ απόλυτα απολαυστικός στο ρόλο του. 

Ούτε γοητευτικός, ούτε αρρενωπός, αλλά σχεδόν κωμικοτραγικά αστείος, ο Μπαρδέμ πλάθει έναν από τους επικότερους κακούς στην ιστορία του Τζέιμς Μποντ και αφήνει ένα ακόμα ηχηρό ερμηνευτικό στίγμα. 

Προηγούμενο
Επόμενο
8
Δευτέρες με λιακάδα (Los Lunes al Sol, 2002)

Τα έργα και οι ημέρες μιας παρέας 40άρηδων ανέργων στη σύγχρονη Ισπανία γίνονται στα χέρια του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα μια γλυκόπικρη ιστορία για τη ζωή στα χρόνια της ανεργίας και την προσπάθεια να αποτινάξουμε ένα ένδοξο χθες.

Ο Μπαρδέμ εδώ, ως ένας εκ των μελών της συντροφιάς ονόματι Σάντα, ονειρεύεται να εγκαταλείψει την Ισπανία για άλλες πατρίδες στο βωμό μιας νέας ζωής. Μένει, όμως, μόνος σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα όπου απολαμβάνει κρυφά τον έρωτα διαφόρων γυναικών και περνάει τις μέρες του σε ηλιόλουστα βράχια και σε μπαρ. Ξεφεύγοντας πλήρως από το στερεότυπο του γόη, ο Μπαρδέμ αποδεικνύει πως και ο ρόλος του παραιτημένου σαραντάρη φτιάχτηκε γι’ αυτόν.

Προηγούμενο
Επόμενο
7
Τα χρυσά καρύδια (Huevos de Oro, 1993)

Ένα χρόνο μετά το «Jamon Jamon», ο Μπίγκας Λούνα ανανέωσε τους όρκους ερμηνευτικής πίστης του στον Χαβιέρ Μπαρδέμ χαρίζοντας του το ρόλο του γόη και επιπόλαια πολυγαμικού Μπενίτο Γκονζάλεζ. Αποφασισμένος να χρηματοδοτήσει τα μεγαλόπνοα κατασκευαστικά του σχέδια ενδίδει σε ένα γάμο από συμφέρον. Ενώ, συνεχίζει να «βουτάει» χωρίς διακοπή σε νέες και περασμένες αγάπες.

Ο ειδήμων των κωμικοτραγικών weird ερωτικών ιστοριών, Λούνα, ποντάρει στη γοητεία του Μπαρδέμ και εκείνος δεν τον απογοητεύει υιοθετώντας με άνεση την περσόνα του αριβίστα, ερωτιάρη πλην ευθυνόφοβου Γκονζάλεζ. 

Προηγούμενο
Επόμενο
6
Πριν πέσει η νύχτα (Before Night Falls, 2000)

Ο μετρ των βιογραφιών Τζούλιαν Σνάμπελ έπιασε στα σκηνοθετικά του χέρια τη ζωή του Κουβανού συγγραφέα Ρεινάλντο Αρένας και παραχώρησε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον Χαβιέ Μπαρδέμ.

Ο Μπαρδέμ προορισμένος να ερμηνεύσει έναν ήρωα καταραμένο και –τελικά- διωγμένο απ’ όποια γωνία δεχόταν να τον φιλοξενήσει αποδέχτηκε την πρό(σ)κληση και έπλασε έναν Αρένας απόλυτα εύθραυστο και ποτέ συμβιβασμένο. Φεύγοντας από τα γνώριμα μονοπάτια των Ισπανών σκηνοθετών, ο Μπαρδέμ, συστήθηκε στον Αμερικανό Τζούλιαν Σνάμπελ και απέδειξε περίτρανα πως το μέλλον του ανήκει. 

Προηγούμενο
Επόμενο
5
Vicky Cristina Barcelona (2008)

Τον πιο γοητευτικό Χαβιέρ Μπαρδέμ που έχουμε απολαύσει στη μεγάλη οθόνη, μας τον χάρισε η ταινία του Γούντι Άλεν, που αφηγείται – με ατού τους Πενέλοπε Κρουζ, Χαβιέρ Μπαρδέμ και Σκάρλετ Τζοχάνσον – την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου.

Με ιδανικό ειδυλλιακό σκηνικό την Καταλονία και με την ηλεκτροφόρα χημεία των Μπαρδέμ- Κρουζ, ο Άλεν δημιούργησε μία από τις πλέον ερωτικές ταινίες του 21ου αιώνα, με τον Ισπανό σταρ ιδανικό μήλο της έριδος ανάμεσα σε δύο πανέμορφες γυναίκες.

Προηγούμενο
Επόμενο
4
Biutiful (2010)

O Uxbal (Χαβιέρ Μπαρδέμ) έχει ακόμη λίγους μήνες ζωής, δύο παιδιά τα οποία μεγαλώνει μόνος, και μια δουλειά γεμάτη πάρε-δώσε με τον υπόκοσμο της Βαρκελώνης. 

Ο Μεξικανός Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου αντιμετωπίζει εδώ κατά μέτωπο το θάνατο σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μιλήσει για την ομορφιά της ζωής. Και καταλήγει, τελικά, σε ένα (ακόμα) από τα αριστουργήματα του να αποδείξει περίτρανα πως τελικά η αγριάδα εκεί έξω μπορεί να μετουσιωθεί σε ομορφιά.

Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, στην ίσως καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, είναι ένας ακόμα άνθρωπος που παλεύει για ένα κομμάτι αξιοπρέπεια. Είναι η προσωποποίηση της μάχης υπέρ του αύριο. Και με το ένα πόδι στο σύμπαν του υποκόσμου και το άλλο σε αυτό της οικογένειας καταφέρνει να δημιουργήσει έναν ήρωα της άσχημης – πλην όμορφης – καθημερινότητας. 

Προηγούμενο
Επόμενο
3
Η θάλασσα μέσα μου (Mar Adentro, 2004)

Ένας ακόμα Ισπανός, ο Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, χαρίζει στον Μπαρδέμ το ρόλο του τετραπληγικού πρώην ναυτικού, Ραμόν Σαμπέδρο, ο οποίος έδωσε μάχη για το δικαίωμα του στην ευθανασία. Και ο Μπαρδέμ κατάφερε, με μία από τις καλύτερες ερμηνείες του, να σηκώσει το βάρος ενός ρόλου-πρόκληση και μιας ολόκληρης  – εξαιρετικής – ταινίας.

Ο Αμεναμπάρ μας χαρίζει, εδώ, μια πικρή παραβολή για την αξία της ανθρώπινης ζωής, για τα ματαιωμένα όνειρα που ποτέ δε σβήνονται οριστικά και για τα ταξίδια που κάποτε τελειώνουν. Και βρίσκει την ιδανική της ενσάρκωση σε έναν Μπαρδέμ που καταφέρνει με κινήσεις μηδαμινές να ξορκίσει την απόλυτη σκληράδα του σεναρίου και να ερμηνεύσει ένα ήρωα-άνθρωπο που μάχεται για ένα απτό και απλό του πιστεύω.

Προηγούμενο
Επόμενο
2
Καυτή σάρκα (Carne Tremula, 1997)

Μία γυναίκα περνάει τη νύχτα με έναν άντρα ύστερα από ένα βράδυ γεμάτο καταχρήσεις. Και όταν το επόμενο πρωί εκείνος την επισκέπτεται αποφασισμένος πως θα είναι αιώνια δικός της, εκείνη καλεί την αστυνομία. Εκείνος πυροβολεί έναν εκ των αστυνομικών, ο οποίος μένει παράλυτος. Και ο αιώνια ερωτευμένος καταλήγει στη φυλακή. Όταν θα αποφυλακιστεί, το αντικείμενο του πόθου θα είναι παντρεμένο με τον παράλυτο αστυνομικό και νυν παίκτη μπάσκετ ομάδας με αναπηρικά καροτσάκια.

Ο Μπαρδέμ εδώ παίρνει, δια χειρός Πέδρο Αλμοδοβάρ, το ρόλο του πρώην αστυνομικού και νυν ταλαντούχου μπασκετμπολίστα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Και μακριά από κλισέ και μελοδραματισμούς φτιάχνει έναν ήρωα κωμικοτραγικό πλην εντελώς αξιοπρεπή. Έναν άντρα ερωτευμένο, έτοιμο να πέσει στα πόδια του έρωτα, ακριβώς όπως όλοι μας.

Προηγούμενο
Επόμενο
1
Χαμόν, Χαμόν (Jamon Jamon, 1992)

Ο Μπίγκας Λούνα αφηγείται την ιστορία του πλούσιου γαμπρού που ερωτεύεται τη φτωχή πλην τίμια και πανέμορφη κοπέλα (Πενέλοπε Κρουζ). Όταν η σχέση σοβαρεύει, η σατανική μητέρα πετάει σαν δόλωμα στην φτωχή πανέμορφη τον νεαρό γόη Χαβιέρ Μπαρδέμ.

Ο 23χρονος Μπαρδέμ εδώ αναλαμβάνει το ρόλο της αρσενικής σεξοβόμβας και του κακού παιδιού, που – κατά το γνωστό κλισέ – πάντα ερωτεύονται τα κορίτσια. Και καταφέρνει με όχημα τη φωνή, τα νιάτα και τις ενδυματολογικές επιλογές – σήμα κατατεθέν του «αλήτη» – να αναδειχτεί όχι μόνο σε ερωτικό φετίχ σε γυναικεία μάτια, αλλά σε έναν από τους πλέον πολλά υποσχόμενους νεαρούς ηθοποιούς.

Προηγούμενο