Μετανάστευση, Τραμπ και Πλεύρης: Το ευρωπαϊκό Black Mirror επεισόδιο που κανείς δεν ήθελε να δει

Αν μπορούμε, με μία γρήγορη σκέψη, να σημειώσουμε τις δύο «μεγάλες επιτυχίες» της χώρας για το 2026, σε σχέση με τη διεθνή επικαιρότητα, θα αναφέραμε πρώτον τα λεγόμενα του Κυριάκου Μητσοτάκη αναφορικά με τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο στις αρχές του έτους. Ενώ ο πρωθυπουργός αρέσκεται γενικά να επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, σε αυτή την περίπτωση αποφάσισε να κλείσει τα μάτια.

Η δεύτερη όμως «μεγάλη επιτυχία» θα λέγαμε ότι είναι η αναδημοσίευση του άρθρου του Πλεύρη από το Breitbart News, γνωστό αμερικανικό ιστότοπο που ευθυγραμμίζεται πλήρως με την alt-right δεξιά και «σκληρές» ακροδεξιές απόψεις. Κύρια θεματολογία της ιστοσελίδας είναι η μετανάστευση, τα θέματα εθνικής ταυτότητας και η εθνικιστική ρητορική.

Σημειώνεται πως στο παρελθόν, η ιστοσελίδα έχει κατηγορηθεί για το ρατσιστικό της περιεχόμενο, ενώ κατά την διάρκεια των προεδρικών εκλογών η πλατφόρμα χαρακτηρίστηκε ως «Trumpbart» καθώς έγινε βασικό προπαγανδιστικό όργανο της γραμμής του Τραμπ. Το συγκεκριμένο μέσο συσπειρώνει από τραμπικούς εώς και νεοναζί και έχει δεχθεί πολλαπλές επικρίσεις. 

Εγείρονται δύο ζητήματα και ένα ερώτημα αναφορικά και με το συγκεκριμένο μέσο αλλά και τον Θάνο Πλεύρη, ωστόσο τίποτα από τα παραπάνω δεν προκαλεί έκπληξη.

Διαβάστε επίσης: Ο Τραμπ αναδημοσιεύει συνέντευξη Πλεύρη: «Άλλαξε το μεταναστευτικό σε ΗΠΑ και Ευρώπη»

Από την μια πλευρά, έχει συμβεί κάτι πολύ λάθος διότι ένα μέσο που διαδίδει fake news και οριακά αποτελεί κρατικό όργανο καθώς ευθυγραμμίζεται πλήρως με τον Τραμπισμό και ότι συνεπάγεται αυτό, έχει τέτοια απήχηση και διαμορφώνει πολιτική στις ΗΠΑ. Και όλοι ξέρουμε πως οι ΗΠΑ προς το παρόν είνα το κέντρο των πολιτικών εξελίξεων σε επίπεδο παραγωγής πολιτικής και ιδεολογίας, τηρουμένων των αναλογιών.

Από την άλλη πλευρά, πάλι δεν προκαλεί καμία έκπληξη πως ο Πλεύρης, δίνει συνέντευξη σε μια τέτοια ιστοσελίδα. Πλέκει το εγκώμιο του Τραμπ λέγοντας «η επανεκλογή Τραμπ άλλαξε την μεταναστευτική πολιτική», και πως «το μήνυμα των πολιτών είναι ''αρκετά''». Τα δύο αυτά ζητήματα δείχνουν ένα συλλογικό τέλμα στο οποίο έχουμε φτάσει και πως πλέον τα αναχώματα σε αυτή τη ρητορική είναι πιο αναγκαία από ποτέ.

Η μετανάστευση στην υπηρεσία της ακροδεξιάς

Ενδιαφέρον έχει βέβαια γιατί η μετανάστευση αποτελεί ένα θέμα που είναι πάντα εύκαιρο στην φαρέτρα τέτοιων πολιτικών. Θα πει κάποιος ότι η μετανάστευση είναι το χαρτοφυλάκιο του Πλεύρη, κάτι που είναι αλήθεια. Ωστόσο διαχρονικά η μετανάστευση και πως το κράτος θα δείξει το πιο σκληρό του πρόσωπο ιεραρχείται ψηλά και ως γεγονός έχει πολύ συγκεκριμένο σκόπο, το οποίο κανείς δεν επιχειρεί να αποδομήσει ή τουλάχιστον δεν το κάνει επιτυχημένα.

Είναι πολύ εύκολο να στρέψει κάποιος τα βλέμματα στον «Άλλον», τον αδύναμο, τον κατατρεγμένο, τον διωγμένο από τον πόλεμο. Αυτός ο «Άλλος», ως εισβολέας έρχεται και αλλάζει τον ρου της ιστορίας όπως τον ξέραμε, κατά τους πολιτικούς του δεξιού μπλοκ. Γι' αυτό πρέπει να αναλάβει ρόλο η Frontex, πρέπει να γίνει το κράτος αμείλικτο και να δημιουργήσει σκληρά μέτρα. Το ζήτημα από οικονομικό και κοινωνικό μετατρέπεται σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας, μετατρέποντας αυτούς τους ανθρώπους σε σύμβολο απειλής για την εθνική ταυτότητα, την ασφάλεια και την οικονομία.

Αυτό πλέον έχει κατοχυρωθεί από την ακροδεξιά και έχει δημιουργήσει και συνειδησιακές μεταβολές στην κοινωνία. 

Όμως, η πραγματικότητα γύρω από την μετανάστευση είναι μια και πολύ συγκεκριμένη: Δεδομένα του World Migration Report για το 2024, δείχνουν πως οι διεθνείς μετανάστες αντιστοιχούν σε 3,7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα δεδομένα ως αντικείμενο ερμηνείας αποτυπώνουν με σαφή τρόπο πως οι μεταναστευτικές ροές παγκόσμια ούτε αυξήθηκαν ούτε μειώθηκαν, αλλά παραμένουν σταθερές.

Άρα η δημιουργία ενός κλίματος πως βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και ότι οι μεταναστευτικές ροές είναι αδιανόητες, όπως επιχειρεί το ακροδεξιό μπλοκ να παρουσιάσει πέφτει στο κενό, και δείχνει το αποτέλεσμα της πολιτικής βούλησης της ακροδεξιάς.

Η μετανάστευση δεν είναι ένα φαινόμενο που γεννήθηκε τον 20ο αιώνα. Είναι ένα φαινόμενο στο οποίο οφείλουμε την ύπαρξη μας και λαμβάνει χώρα από την απαρχή, αν και ξέρουμε ότι αυτή η αντίληψη δεν πρόκειται να κάνει το αυτί κανενός ακροδεξιού να ιδρώσει, αλλά η ιστορία δεν μπορεί να επιδέχεται απλουστεύσεων προκειμένου να βολευτούν συγκεκριμένα ιστορικά αφηγήματα.

Το ερώτημα που αναφέρθηκε στην αρχή είναι το εξής: Τι κάνουμε; Διότι η επέλαση της ακροδεξιάς ρητορικής είναι εδώ και παίρνει σάρκα και οστά μέρα με την μέρα. Η ακροδεξιά απειλή είναι όντως εδώ και πετυχαίνει να δημιουργήσει έναν ηθικό πανικό γύρω από τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και όποιον δεν χωράει στο κυριάρχο αφήγημα.

Η αδυναμία συγκρότησης ενός συγκρουσιακού λόγου, ίσως και να αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής. Διότι η φοβικότητα που διαμορφώνεται γύρω από τον αιχμηρό λόγο, δείχνει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική απένατι στο μοντέλο πολιτικού λόγου και βούλησης που διαμορφώνεται. 

Τα αυτονόητα πλέον δεν ακούγονται και πρέπει άμεσα να ειπωθούν, διότι η μαύρη διεθνής εξαπλώνεται πάνω από την Ευρώπη στο εδώ και στο τώρα, όχι στο αύριο, γιατί αλλιώς θα ζήσουμε Black Mirror επεισόδιο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.