Διανύουμε αισίως τις Απόκριες του 2026 και, χωρίς να είμαι λάτρης τους, δεν περίμενα ποτέ ότι θα βρεθώ να τις υπερασπίζομαι με τέτοιο πάθος. Κι όμως, συνέβη.
Μια Τρίτη, λίγο πριν το τριήμερο, όσο σκρόλαρα αμέριμνη στο TikTok. Ξαφνικά, βρέθηκα στη λάθος πλευρά της πλατφόρμας.
Δεν ξέρω πώς εμφανίστηκε στο κινητό μου μια μανούλα να εξηγεί με στόμφο πόσο κακό κάνουν οι Απόκριες στην ψυχή μας, πόσο «παγίδες» είναι, και πώς «σε μια αμιγώς χριστιανική ορθόδοξη κοινωνία, είναι αδιανόητο να συνεχίζονται τέτοιοι εορτασμοί».
Μέχρι εκεί, δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα. Είπα: «Εντάξει, δεν συμβαδίζει με τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις. Ας μην συμμετέχει. Ας κάνει μόνο την νηστεία που έπεται.»
Το καμπανάκι
Το καμπανάκι χτύπησε όταν άρχισε να μιλά για τα παιδιά της και το σχολείο. Ότι «σαν οικογένεια δεν θέλουν τις Απόκριες λόγω χριστιανισμού», ότι είναι απαράδεκτο που οι σύλλογοι γονέων οργανώνουν πάρτι, ότι «τα παιδιά αναγκάζονται».
Εκεί σκέφτηκα: «Μα, άστα τα παιδιά να χαρούν.» Μετά σκέφτηκα: «Είναι η μαμά τους, φροντίζει για τη διαπαιδαγώγησή τους.»
Μετά σκέφτηκα το τρίτο και πιο ανησυχητικό: «Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η μαμά, αλλά η ανάγνωση της θρησκείας που κάνει;»
Μια μικρή έρευνα και ένα μεγάλο σοκ
Έχοντας πάει μία (1!) φορά κατηχητικό στη ζωή μου, δεν ήξερα ακριβώς τι λέει η εκκλησία μας για τις Απόκριες. Οπότε είπα να ψάξω. Να μην γενικεύω.
Και τότε… «έσβησε το φως» της κοινωνίας μας. Βρήκα «παραβολές» όπου το παιδάκι θέλει να πάει στις Απόκριες, η μαμά το απαγορεύει, έχει δίκιο, και η πραγματική ηρεμία έρχεται μόνο όταν το παιδί αγκαλιάζει το κομποσκοίνι.
Μετά έπεσα στο ekklisia.online και μόλις διάβασα την παρακάτω παράγραφο, βγήκα τρέχοντας: «Η επικράτηση του Χριστιανισμού είχε σαν αποτέλεσμα την απαγόρευση στους πιστούς να συμμετέχουν σε κάθε είδους γιορτές στις οποίες οι άνθρωποι μεθούσαν, χόρευαν άσεμνους χορούς και επιδίδονταν σε ερωτικής … το σώμα πρέπει να διατηρείται αγνό…ένας Χριστιανός οφείλει να βιώνει την περίοδο του Τριωδίου ως μίας περίοδο προπαρασκευής για τη μεγάλη εορτή του Πάσχα και όχι ως μία περίοδο με παγανιστικά έθιμα, μέσα από τα οποία ο άνθρωπος απομακρύνεται από το Θεό και καθίσταται αντί για Πρόσωπο, προσωπείο».
Κάπου εκεί κατάλαβα ότι η υποψία μου για τη συγκεκριμένη κυρία δεν ήταν μεμονωμένη περίπτωση. Ήταν ευρύτερη γνώση - απλώς εγώ ζούσα σε άλλη γειτονιά του διαδικτύου.
Και τότε ήρθε το ερώτημα:«Ναι, αλλά τα παιδάκια; Θα είναι εντάξει με αυτό;». Ακολούθησε άμεση κρούση στην αδερφή μου, την πιο έμπιστη ψυχολόγο. Της εξηγώ τι είδα, τι με ενόχλησε, και τη ρωτώ αν -από τη δική της οπτική- τα παιδιά θα είναι καλά με το να μένουν εκτός ή να θεωρούν κάτι τόσο χαρούμενο «κακό».
Κράτησα δύο πράγματα από όσα μου είπε:
1. Όταν η οικογένεια απορρίπτει κάτι που στο σχολείο θεωρείται φυσιολογικό και επιθυμητό, το παιδί μπαίνει σε σύγχυση. Τι «ισχύει»; Τι «επιτρέπεται»; Αυτό μπορεί να επηρεάσει την αυτοαντίληψη, τις αξίες, τη συναισθηματική ασφάλεια.
2. Στο σχολείο, το παιχνίδι, η συμμετοχή, η αποδοχή από τους συνομηλίκους είναι κεντρικοί αναπτυξιακοί άξονες. Το χειρότερο που σκέφτηκα - ότι το παιδί θα νιώσει μόνο του - μου το επιβεβαίωσε και η επιστήμη.
Δεν θα φοβηθώ τις απόκριες
Η πίστη δεν είναι ποτέ κακή. Η ανάγνωση της θρησκείας, όμως, μπορεί να γίνει πολύ κακή. Η χαρά, το κέφι, η μεταμφίεση, η παιδικότητα δεν είναι «ακολασία».
Μια περούκα, ένας Σπάιντερμαν ή μια Σπανιόλα δεν μπορούν να εναντιωθούν σε καμία βαθιά πίστη.
Αν η πίστη σου κλονίζεται από μια μάσκα, τότε μάλλον δεν φταίει η μάσκα. Ας κοιτάξει ο καθένας τους δικούς του δαίμονες και ας μην τους δημιουργεί στις σερπαντίνες για να τους «πολεμήσει».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
