Για τον λόγο που ο Αύγουστος έχει 31 ημέρες, υπάρχει ένας μύθος που λέει πως ο Οκταβιανός, ο αυτοκράτορας που έδωσε το όνομά του στον μήνα, άρπαξε μία μέρα από τον Φλεβάρη και την έβαλε στον μήνα του προκειμένου, κατά κάποιον τρόπο, να μη νιώθει μειονεκτικά απέναντι στον προκάτοχό του, Ιούλιο (μήνα αφιερωμένο στον Καίσαρα), που είχε επίσης 31 ημέρες.
Αυτή η θεωρία έχει καλοκαιράκι, έχει πολλή ίντριγκα, έχει και προνομιούχους άντρες που μετράνε ποιος έχει περισσότερες μέρες στον μήνα του. Όπως όμως συμβαίνει με τα περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα στη ζωή, έτσι και αυτό είναι μάλλον αναληθές. Ο λόγος που ο τελευταίος καλοκαιρινός μήνας έχει 31 ημέρες είναι διαφορετικός και σίγουρα πολύ πιο βαρετός.
Πάντως, είτε με 30 είτε με 31 ημέρες, ο Αύγουστος ήταν μία περίοδος του χρόνου που θεωρούνταν σχεδόν ευλογημένη. Κάποτε επειδή είναι ο μήνας που προσέφερε τα πάντα σε αφθονία, «ο μήνας που ταΐζει τους άλλους 11».
Αύγουστος, ο μήνας που τον ταϊζουν οι άλλοι 11
Σε μία εντυπωσιακή αντιστροφή των πραγμάτων, ο Αύγουστος για εμάς έχει γίνει ο μήνας που ταΐζεται από τους υπόλοιπους 11. Με απλά λόγια, τρώμε 11 μήνες έντασης, άγχους, κίνησης, καυσαερίου και οποιουδήποτε άλλο πράγματος συνδέεται με τη σύγχρονη ζωή στην πόλη, φτιάχνουμε ένα μικρό μπάτζετ και πάμε και το σπαταλάμε στο αυστηρό πλαίσιο ενός 10ημέρου, άντε δεκαπενθήμερου.
*Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν κληρονομήσει από ένα ξενοδοχείο και πάνω από τον μπαμπά τους
Αυτή η συνθήκη από μόνη της είναι πραγματικά πολύ αγχωτική. Αφενός γιατί, σε αντίθεση με τους φίλους μας που έχουν κληρονομήσει ένα ξενοδοχείο από τον μπαμπά τους, οι μισθοί αυξάνονται με εντυπωσιακά πιο αργούς ρυθμούς εν συγκρίσει με τα ακτοπλοϊκά, τα δωμάτια των ξενοδοχείων, τις ξαπλώστρες και τα κλαμπ σάντουιτς δίπλα από τις ξαπλώστρες.
Πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο δεδομένο πια ότι οι θυσίες του 11μηνου αρκούν για τις διακοπές μας. Ας πούμε όμως ότι το κάνουν. Ας πούμε ότι κάποιος μισθολογικά είναι σε καλύτερη φάση, πήρε και το δώρο του Ιουλίου, δεν έκανε ταξίδι στο εξωτερικό ή τέλος πάντων ζει από μία δουλειά που τον πληρώνει αρκετά καλά για να πάει διακοπές κι ας στέλνει μέιλ από την παραλία.
Ακόμα και έτσι, δεν είανι ότι έχει βγάλει το κασέρι και φεύγει αέρα να το φλεξάρει στα κυκλαδονήσια. Πρέπει να αρχίσει τις συνεννοήσεις από τον Μάρτιο. Βασικά, ποιον Μάρτιο; Έχω δει ανθρώπους να τσακώνονται για τις ημερομηνίες που θα πάνε διακοπές στη Φολέγανδρο φορώντας μπουφάν κάτω από σόμπα καφετέριας. Το μισό πρόσωπο που κοιτάει προς τη σόμπα 43άρι στη Λάρισα, το άλλο μισό Φλεβάρης στο Κιλκίς. Poetic cinema.
Όπως καταλαβαίνει εύκολα κανείς, για να πας διακοπές τον Αύγουστο πρέπει να έχεις: α) λεφτά, β) άδεια, γ) φίλους/σύντροφο, δ) φίλους που έχουν λεφτά, ε) φίλους που έχουν άδεια και φυσικά να μη συμβεί τίποτα έκτακτο που θα τα διαλύσει όλα στη ζωή τη δική σου ή της παρέας σου (χωρισμοί, τσακωμοί, οικονομικά θέματα ή θέματα υγείας). Αρκετά περίπλοκη συνθήκη για να τη χαρακτηρίσεις χαλαρωτική.
Το μαρτύριο που λέγεται Αύγουστος στην Αθήνα
Ειδικά από τη στιγμή που το να μείνεις («ξεμείνεις» βασικά) στην Αθήνα τον Αύγουστο εκλαμβάνεται ως αποτυχία. Για ένα διάστημα, στη βαθιά κρίση, προσπαθήσαμε κάπως να διακοσμήσουμε τη φτώχεια μας, να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η Αθήνα τον Αύγουστο είναι ωραία.
Γιατί; Βασικά γιατί δεν έχει κίνηση και επειδή “Φτηνά Τσιγάρα”. Κάπου στη μέση, τα παρατήσαμε. Για να πείσεις τον απέναντι πρέπει συνήθως να έχεις πείσει και τον εαυτό σου και η αλλή είναι ότι αυτή η πόλη μας προσφέρει όλο και πιο πενιχρά μέσα στον πόλεμο που κάνουμε με τον εαυτό μας να τη δούμε όμορφη.
Κατά μία έννοια, λοιπόν, πετρέλαιο όλης αυτής της οικονομίας του Αυγούστου είναι ο υπαρξιακός φόβος να μην ξεμείνεις στην Αθήνα τον Αύγουστο και σου πεταχτεί από καμία γωνία το μουστάκι του Ρένου Χαραλαμπίδη κατεβαίνοντας τη Σταδίου. Ίσως τελικά τα "Φτηνά Τσιγάρα" να ευθύνονται για την υπερκοστολόγηση κοτετσιών στην Ανάφη.
Πάντως, στη βάση όλου αυτού του οικοδομήματος, ο Αύγουστος αποτελείται από μία πολύ αγχωτική περίοδο 2-3 εβδομάδων στην οποία όλα πρέπει να πάνε καλά γιατί, αν δεν πάνε, έρχεσαι αντιμέτωπος με τους 11 μήνες που προηγήθηκαν.
Αυτά βέβαια δεν αφορούν τους πάντες. Υπάρχει ο φίλος μας που έχει κληρονομήσει ένα ξενοδοχείο από τον μπαμπά του ή ο άλλος που έγινε CEO στην εταιρεία του θείου του.
Αυτοί θα κάτσουν στο σκάφους του νονού τους, θα ατενίσουν το Αιγαίο επαναλαμβάνοντας πόσο πολύ απεχθάνονται τις Κυκλάδες τον Αύγουστο. Τους μυρίζει φτώχεια και δεν την μπορούν. Ξέρετε τι γλείψιμο έχουν ρίξει σε θείους και ανθυποθείους για να μην την υποστούν;
Γιατί αυτή είναι μία ακόμα εκδοχή του Αυγούστου. Ίσως η πιο σημαντική. Ο Αύγουστος είναι ο πιο βαθιά ταξικός μήνας και αυτό ήταν το βασικό του πρόβλημα. Τώρα το πώς ξεκίνησα να γράφω για τον Οκταβιανό Αύγουστο και κατέληξα να γράφω για τον καπιταλισμό, κανείς δεν το ξέρει. Αν είχε ο μπαμπάς μου ξενοδοχείο θα ήταν όλα ευκολότερα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
