Όταν επέστρεψε από τις σπουδές του στη Γερμανία, ο Δημήτρης Βούλγαρης, σύστησε το άθλημα του υποβρύχιου ράγκμπυ στους φίλους του στην Ελλάδα. Όλα ξεκίνησαν από τον πυρήνα μιας παρέας, η οποία άρχισε να παίζει υποβρύχιο ράγκμπυ στη χώρα και, σιγά-σιγά αυτό εξαπλώθηκε. Κάπως έτσι, το 2012, συστήνεται η πρώτη και μοναδική ομάδα υποβρύχιου ράγκμπυ στη χώρα, η «Φυσαλίς».
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο άθλημα που δεν είναι τόσο διαδεδομένο, καθώς πέρα από τη Γερμανία, η οποία αποτελεί τη μήτρα μέσα στην οποία γεννήθηκε και πλέον μετρά 20 ομάδες, οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έχουν από τρεις ως πέντε ομάδες. «Είμαστε η μοναδική ελληνική ομάδα υποβρυχίου ράγκμπυ. Είχαμε κάνει πριν από χρόνια προσπάθειες για να φτιάξουμε άλλη μια ομάδα στην Πάτρα, αλλά δυστυχώς δεν απέφερε καρπούς», λέει στο reader ο Κωστής, coach της ομάδας Φυσαλίς.
Τι ακριβώς είναι το υποβρύχιο ράγκμπυ;
Περιγράφοντας το άθλημα, ο ίδιος επισημαίνει πως «δεν έχει πολλές ομοιότητες με το ράγκμπυ ξηράς, μοναδική ίσως ομοιότητα είναι η ύπαρξη σωματικής επαφής μεταξύ των παικτών στην διεκδίκηση της μπάλας. Νομίζω ότι και γι' αυτό το λόγο ονομάστηκε υποβρύχιο ράγκμπυ, επειδή μπορείς να έχεις σωματική επαφή με τον αθλητή που έχει την μπάλα.
Γενικά το άθλημα έχει στοιχεία από πάρα πολλά αθλήματα, π.χ. η μπάλα μοιάζει με την μπάλα του handball σε μέγεθος, η μπάλα πρέπει να μπει σε καλάθια που μοιάζουνε με τα καλάθια του μπάσκετ απλά είναι καρφωμένα στον πάτο της πισίνας, το κολύμπι και η άπνοια θυμίζει αρκετά κολύμβηση και τεχνική κολύμβηση ενώ υπάρχει και το στοιχείο του rugby όταν έρχεσαι σε επαφή με παίκτες οι οποίοι έχουνε την μπάλα».
Το πιο δύσκολο κομμάτι, «είναι ότι ενώ παίζεις σε ένα ομαδικό άθλημα, πρέπει ταυτόχρονα να κρατάς την ανάσα σου, δηλαδή να κάνεις άπνοια. Είναι κάτι το οποίο μπορεί να σε αποσυντονίσει πάρα πολύ εύκολα. Άλλη μία δυσκολία που υπάρχει, είναι ότι πρέπει να συνηθίσεις τον εξοπλισμό που φοράς - βατραχοπέδιλα μάσκα και αναπνευστήρα. Γενικά σαν άθλημα χρειάζεται αρκετά καλή φυσική κατάσταση αλλά θεωρώ ότι νούμερο ένα είναι να είσαι πολύ συγκεντρωμένος και να έχεις καθαρό μυαλό».
Βασική προϋπόθεση για να ξεκινήσει κάποιος υποβρύχιο ράγκμπυ, είναι να έχει σχέση με το νερό - είτε αυτό λέγεται κολύμβηση, τεχνική κολύμβηση, polo και γενικά αθλήματα του νερού.
«Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις άνετα μέσα στο νερό, γιατί έχεις πολύ πιο γρήγορη εξέλιξη. Ένα ακόμα σημαντικό πράγμα που βοηθά πολύ να ενσωματωθεί κάποιος πολύ πιο γρήγορα στην ομάδα, είναι να ξέρει να χρησιμοποιεί τον εξοπλισμό μάσκα, βατραχοπέδιλα και αναπνευστήρα- σωστά. Θεωρώ ότι πιο έτοιμοι αθλητές για το υποβρύχιο ράγκμπυ είναι οι αθλητές οι οποίοι κάνουν τεχνική κολύμβηση μιας και έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τον εξοπλισμό και έχουν εξοικείωση με την άπνοια».
«Αγωνιστικά, η καλύτερη στιγμή μας ήταν η πρωτιά στο περσινό Open League»
Η ομάδα έχει συνολικά περίπου 70 εγγεγραμμένους αθλητές, ωστόσο οι ενεργοί αθλητές - εκείνοι δηλαδή που έρχονται στα τουρνουά και στις προπονήσεις- είναι περίπου 25. Τα τμήματα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, είναι συνήθως μικτά.
«Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί παίκτες και επειδή είναι ένα άθλημα στο οποίο και οι άντρες και οι γυναίκες μπορούνε να είναι εξίσου καλοί κάτω από το νερό. Γιατί παίζουν ρόλο πάρα πολλοί παράγοντες όπως είναι η άπνοια, η κίνηση κάτω από το νερό, η δυνατότητα να διαβάζεις το γήπεδο. Είναι το μοναδικό άθλημα το οποίο είναι τρισδιάστατο, δηλαδή μπορείς να κινηθείς προς όλες τις κατευθύνσεις του γηπέδου. Βέβαια, στο κορυφαίο επίπεδο οι ομάδες χωρίζονται σε άντρες και γυναίκες καθώς είναι πολύ σημαντικός και ο παράγοντας τις δύναμης», εξηγεί ο Κωστής.
Όπως περιγράφει, μια τυπική προπόνηση θα ξεκινήσει με το ζέσταμα – με ασκήσεις είτε κολύμβησης, είτε άπνοιας, ώστε να ζεσταθεί το σώμα και να ανοίξουν τα πνευμόνια. Αμέσως μετά θα κάνουμε κάποιες ασκήσεις για την βελτίωση της τεχνικής κατάρτισης (έλεγχος μπάλας, ταχύτητα, αντίληψη του χώρου και των φάσεων), στη συνέχεια κάποιες ασκήσεις τακτικής (αντεπίθεσης, σκοράρισμα με σύστημα και πάσες, μετάβαση σε αμυντικό τρανσίσιον) και στο τέλος θα χωριστούμε σε ομάδες και θα παίξουμε κάποια ματς.
Επειδή δεν υπάρχουν άλλες ομάδες και πρωταθλήματα εντός συνόρων, η Φυσαλίς συμμετέχει σε αρκετά τουρνουά στο εξωτερικό. «Κυρίως στην Open league, στην οποία υπάρχουν δύο σκέλη και συμμετέχουν περίπου 10 ομάδες. Στο τελευταίο σκέλος για το 2023, καταφέραμε να βγούμε πρώτοι, είναι το σκέλος που διοργανώσαμε στην Αθήνα, στην πισίνα της Γκράβας.
Για το 2024 πήγαμε στο Γέζι της Ιταλίας και στο πρώτο σκέλος και καταφέραμε να βγούμε δεύτεροι. Και τώρα τον Σεπτέμβριο θα παίξουμε το δεύτερο σκέλος στο Μπορντό της Γαλλίας, στο οποίο ελπίζουμε να βγούμε πρώτοι για να μπορέσουμε στην συνολική κατάταξη να είμαστε πρώτοι. Εκτός από αυτό το πρωτάθλημα, προσπαθούμε να πηγαίνουμε και σε άλλα μέσα στο χρόνο, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί να ακολουθήσει όλη η ομάδα γιατί είναι πάρα πολλά τα έξοδα μετακίνησης διαμονής και τα λοιπά», λέει ο Κωστής.
«Γενικά με την ομάδα έχουμε ζήσει πάρα πολλές στιγμές μαζί, όμως αγωνιστικά, η καλύτερη στιγμή ήταν όταν βγήκαμε πρώτοι εδώ στην Αθήνα γιατί ήταν κάτι το οποίο το θέλαμε πάρα πολύ και ήρθε η ανταμοιβή μετά από πάρα πολλές θυσίες και κόπο».
Αν μπορούσε να ζητήσει κάτι από την Πολιτεία για τη στήριξη του αθλήματος, θα ήταν να υπάρχουν διαθέσιμες εγκαταστάσεις για το κοινό και για τους ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις πισίνες. «Κάθε χρόνο παλεύουμε για μία πισίνα που δεν είναι σίγουρο ότι θα την έχουμε. Η πολιτεία θα έπρεπε να στηρίξει παραπάνω της ομοσπονδίες που ασχολούνται με όχι τόσο κοινά αθλήματα, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη και σε αυτά».
«Το υποβρύχιο ράγμπυ λειτουργεί ως ψυχαναλυτικό εργαλείο»
«Ασχολιόμουν χρόνια με την κολύμβηση και ο Φysalis πραγματοποίησε παρουσίαση του αθλήματος στην ομάδα που κολυμπούσα. Κάπως έτσι λοιπόν, εγώ και ενας φίλος, αν και ήμασταν πνιγμένοι στο διάβασμα λόγω πανελληνίων, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε και υποβρύχιο ράγκμπι παράλληλα με την κολύμβηση. Με ενθουσίασε σαν σπορ και τα άτομα του συλλόγου (που πλέον είμαστε μια παρέα) ήταν αρκετα φιλικά, συνεπώς "κόλλησα" κι εγώ με αυτό το ασυνήθιστο άθλημα!», λέει στο reader ο 22χρονος Γιώργος Λύκος, ένας από τους αθλητές της ομάδας, ο οποίος συμμετέχει ενεργά παράλληλα με τις σπουδές και τη δουλειά του στη Φαρμακευτική.
Όπως λέει, «οι δυσκολίες του αθλήματος είναι αρκετές, από πολλές απόψεις. Πρόκειται για ένα αρκετά απαιτητικό άθλημα από άποψη φυσικής κατάστασης, διότι οι αναπνοές ειναι μετρημένες συνδυάζοντας καλές δεξιότητες κολύμβησης, ομαδικότητα και μια γενικότερη αντίληψη του χώρου, αφού το γήπεδο είναι τρισδιάστατο.
Αυτές επεκτείνονται και σε οικονομικά θέματα, αφού η συμμετοχή σε αγώνες κυρίως γίνεται με την χρηματοδότηση του κάθε αθλητή. Μέσα σε αυτά, υπάρχει και έλλειψη αναγνωρισιμότητας του αθληματος, που προκαλεί διάφορα γραφειοκρατικά προβλήματα.
Ωστόσο, ανεξαρτήτως αυτών, είναι ένα υπέροχο άθλημα και η μεγαλύτερη πρόκληση των ενεργών μελών είναι να μάθουν να ζουν χωρις αυτό. Όλοι έρχονται στις προπονήσεις στη συχνότητα που μπορόυν και όσοι δεν μπορούν για κάποιο χρονικό διάστημα, τους λείπει αρκετά».
Δε θα ξεχάσει ποτέ την πρώτη του προπόνηση, που αποτέλεσε το εισιτήριο για το ταξίδι του στο υποβρύχιο ράγκμπυ αλλά και τους πρώτους αγώνες που συμμετείχε ως μέλος της βασικής 12άδας στην Ιταλία. «Ήταν οι μεγαλύτερες εμπειρίες που έχω βιώσει! Η ομάδα μας ειναι μια μεγάλη παρέα. Είμαι δεμένος με όλους τους συμπαίκτες μου και μου αρέσει η ύπαρξη σεβασμού, κατανοήσης και αλληλοϋποστήριξης από όλα προς όλα τα μέλη της ομάδας».
Οι αγώνες που συμμετέχει η ομάδα είναι κάθε άνοιξη και φθνόπωρο, που είναι το πρωτάθλημα της open league, αφού δεν υπάρχουν άλλες ελληνικές ομάδες και πανελλήνια πρωταθλήματα. «Η μόνη ευκαρία για συμμετόχη σε αγώνες είναι στο εξωτερικό και σπάνια στην Ελλάδα οταν αναλαμβάνουμε την διοργάνωση ευρωπαϊκών (εως τώρα) πρωταθλημάτων», εξηγεί ο Γιώργος.
Βλέπει πως, για την πολιτεία, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός είναι ψιλά γράμματα και παραγκωνίζεται. «Βέβαια, μιλάμε για μια χώρα η οποία δυσκολεύεται να υποστηρίξει αθλητές που παίρνουν πρόκριση για τους ολυμπιακούς αγώνες, συνεπώς είναι δυστυχώς λογικό ο ερασιτεχνικός αθλητισμός να βρίσκεται στο περιθώριο. Θα έπρεπε να δοθεί η έμφαση που αρμόζει γενικότερα στον αθλητισμό.
Το θεωρώ αδιανόητο να μιλάμε για τις αξίες του αθλητισμού στην υγεία, την παιδεία και ευρύτερα στην κοινωνία και εν τέλει να φτάνουμε στις παρατήμενες εγκαταστάσεις που καλλιεργείται το εκάστοτε άθλημα. Οι λύσεις που ψάχνει η πολιτεία για τα σύγχρονα προβλήματα δεν βρίσκονται εκεί που τις ψάχνει, βρίσκονται στην δημιουργία αξιών στις νέες γενιές, όπως αυτή του αθλητισμού».
Για εκείνον, ο αθλητισμός διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ζωή του, αφού είναι στη ζωή του από πολύ μικρή ηλικία. «Η ψυχολογία μου εξαρτάται από τον αθλητισμό. Κολυμπώντας ή παιζοντας υποβρύχίο ράγκμπυ, έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τις περισσότερες δύσκολες και πιεστικές καταστάσεις που έχω βιώσει. Θα έλεγα λειτουργεί ως ένα ψυχαναλυτικό εργαλείο», καταλήγει ο Γιώργος.
«Από αυτό το άθλημα έχω τις ομορφότερες αναμνήσεις της ζωής μου»
Από την πλευρά της, η 28χρονη Στεφανία, που είναι επίσης αθλήτρια της ομάδας, από το 2016 που γνώρισε το υποβρύχιο ράγκμπυ σε μια επίδειξη που είχε κάνει ο σύλλογος στην Πάτρα, το δοκίμασε και έκτοτε ξεκίνησε να παίζει με πολύ αγάπη και πάθος. Πλέον μετρά 8 χρόνια στην ομάδα. Η ίδια είναι απόφοιτη του ΤΕΦΑΑ Αθήνας και ασχολείται επαγγελματικά με το pilates. Η κολύμβηση ήταν το πρώτο άθλημα με το οποίο ήρθε σε επαφή, όμως τελικά ασχολήθηκε με το στίβο μέχρι τα 18 της.
«Τότε μου δάνεισαν εξοπλισμό για να το δοκιμάσω την ίδια μέρα και φεύγοντας, αφού γνώρισα την ομάδα και την συμπάθησα εξ αρχής, τους είπα “ Αθήνα σπουδάζω, έψαχνα ένα άθλημα γιατί βαρέθηκα το γυμναστήριο οπότε θα ξεκινήσω”. Έτσι και έγινε!», μου λέει περιγράφοντας την πρώτη της επαφή με το υποβρύχιο ράγμπυ.
Πρόκειται για ένα άθλημα με πολλές προκλήσεις, «κυρίως στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης. Βασικό του χαρακτηριστικό είναι η δυναμική άπνοια, διότι κρατάμε την αναπνοή μας και μετακινούμαστε με δελφινισμό κάτω από την επιφάνεια του νερού για να παίξουμε. Χρειάζεται να εξισώνουμε την πίεση του νερού στα αυτιά μας καθώς η πισίνα που παίζουμε είναι βαθιά – 3,50-5μ και να εξοικειωθούμε με τον εξοπλισμό. Χρειάζεται δύναμη και ταχύτητα, διότι είναι άθλημα επαφής και σίγουρα πολλή εξάσκηση σε τεχνικά κομμάτια αλλά και καλή αντίληψη του παιχνιδιού-ομαδικότητα.
Μια ακόμη δυσκολία έγκειται στα έξοδα που πρέπει να καλύπτουμε εμείς. Δεν υπάρχει στήριξη από την ομοσπονδία (ΕΟΥΔΑ) αν και έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να ανήκουμε στο αθλητικό μητρώο, υπάρχουν γραφειοκρατικά θέματα που προσπαθούμε οι ίδιοι να διαχειριστούμε», λέει η Στεφανία.
Εκείνη παίζει συνήθως 3 φορές το χρόνο αγώνες -δύο στην Open League- και αναλόγως τα οικονομικά της, μπορεί να κάνει και ένα ή δύο έξτρα ταξίδια για να παίζει σε άλλες ομάδες. «Επειδή οι γυναίκες δεν είμαστε αρκετές στην Ελλάδα παίζουμε γυναικείο σε συνεργασία με την Ιταλία τα τελευταία χρόνια», επισημαινει. «Όμως, με αυτή την ομάδα και αυτό το άθλημα, έχω τις ομορφότερες αναμνήσεις της ζωής μου έως τώρα γι'αυτό και υπάρχει τόση αγάπη. Κυρίως οι άνθρωποι που απαρτίζουν τον Φυσαλίς, είναι ξεχωριστοί και λειτουργούν συναισθηματικά σαν οικογένεια. Είμαστε διαφορετικοί αλλά δεμένοι μεταξύ μας και εκτός προπονήσεων. Τα ταξίδια στο εξωτερικό για να παίξουμε αγώνες – 2 με 3 φορές το χρόνο, αναλόγως τα οικονομικά μας- είναι αξέχαστες εμπειρίες, ενώ το κλίμα που υπάρχει μεταξύ των ομάδων και των παικτών από διάφορα μέρη της γης είναι τόσο μοναδικό και δεν περιγράφεται».
Θεωρεί ότι τόσο ο επαγγελματικός όσο και ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, χαροπαλεύουν στη χώρα μας. «Ο αθλητισμός δεν προάγεται όπως του αρμόζει στα σχολεία, στους δήμους, στα στάδια, στα γήπεδα. Υπάρχει συνειδητή παρακμή. Βλέπουμε να γίνονται αλλαγές που απομακρύνουν τα παιδιά από τον αθλητισμό, τους φοιτητές από την ουσιαστική γνώση, τους ενήλικες από την άσκηση, οι ηλικιωμένοι δεν έχουν καμία πρόσβαση, ενώ είναι μία ανάγκη που πρέπει να ενισχυθεί και στην παιδική ηλικία για την υγιή ανάπτυξη (σωματική - νοητική και συναισθηματική) των παιδιών και αργότερα για τη διατήρηση της υγείας. Έτσι θα βοηθηθεί και το σύστημα υγείας, αλλά έτσι όπως έχει καταλήξει, ίσως να βολεύει το υψηλό κόστος της υγείας των ανθρώπων αφού τα πιο πολλά τα πληρώνουν από τη τσέπη τους. Επιχειρηματικές είναι πλέον οι σχέσεις και εκεί».
«Αν θα έβαζα έναν τίτλο για το πώς λειτουργεί στη ζωή μου ο αθλητισμός θα ήταν σίγουρα αντικαταθλιπτικά! Είναι αυτό που μου προσφέρει χαρά στην ρουτίνα και στη καθημερινότητα, με κάνει να νιώθω καλά με το σώμα μου αλλά και συναισθηματικά. Είναι αυτό που περιμένω μέσα στην ημέρα πολλές φορές», λέει κλείνοντας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
