Η ιστορία μου με τη Manchester United δεν είναι και τόσο ρομαντική. Ξεκίνησε την ιστορική χρονιά του treble όταν σε ηλικία 9 ετών έβλεπα την ομάδα του David Beckham, του Ryan Giggs και του Roy Keane να κατατροπώνει τον έναν μετά τον άλλο στο λεγόμενο «Θέατρο των Ονείρων», έκφραση που είχα ακούσει από κάποιον Έλληνα σπίκερ και μου είχε φανεί μαγική.
Τότε η ομάδα του Sir Alex Ferguson ήταν η απόλυτη κυρίαρχος της Premier League με την Arsenal του Wenger να την ακολουθεί κατά πόδας. Ήταν πολύ συχνό για παιδιά της γενιάς μου που υποστήριζαν τον Παναθηναϊκό να πέσουν στη Manchester United ή στη Real, διψασμένοι για να βρουν μία σταθερότητα σε διακρίσεις από το εξωτερικό.
Αντιθέτως, οι Ολυμπιακοί ήταν πιο εύκολο να πάνε προς τη Liverpool. Κάτι το κοινό χρώμα, κάτι το λιμάνι, κάτι που ήταν χορτασμένοι από πρωταθλήματα και μπορούσαν να εκτιμήσουν αυτή την υφή που έχει η Liverpool. Μπορεί να μην έπαιρνε πρωταθλήματα αλλά μία στο τόσο θα σου πρόσφερε απίστευτες συγκινήσεις με αποκορύφωμα την Κωνσταντινούπολη του 2005.
Στα παιδικά μου μάτια, λοιπόν, εκείνη η ανατροπή του τελικού του 1999 ήταν σαν βγαλμένη από ποδοσφαιρικό graphic novel. Η ομάδα μου δεν έπαιζε καλά, έχανε μέχρι το τελευταίο λεπτό και τελικά έβαλε με δύο στραβοκλωτσιές δύο γκολ στις καθυστερήσεις κάνοντας τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του Champions League (οκ, μαζί με αυτή της Liverpool).
Ο αποκλεισμός από ομάδα Δ' Κατηγορίας
Χθες, οι άνθρωποι που φοράνε την ίδια φανέλα έπαιζαν για τον πρώτο γύρο του Carabao Cup. Έπαιζε με την Grimsby Town, μία άσημη ομάδα της League Two (aka της Δ’ κατηγορίας) την οποία ομολογώ δεν γνώριζα, πράγμα δύσκολο για ομάδες της Αγγλίας, τουλάχιστον για κάποιον που έχει μία τυπική σχέση με το Στοίχημα και τα Football Manager.
Αυτό ήταν το τελευταίο επεισόδιο μίας ασύλληπτης κατάρρευσης του άλλοτε μεγαλύτερου διεθνώς ποδοσφαιρικού brand. Η τελευταία φορά που η United πήρε το πρωτάθλημα ήταν το μακρινό 2013. Ήταν και η τελευταία χρονιά του Sir Alex Ferguson, του ανθρώπου που κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με την επιτυχία ακόμα περισσότερο αφότου έφυγε.
Έκτοτε, η Manchester United βυθίστηκε σε μία συνεχιζόμενη αποτυχία και συνεπαγωγικά σε μία εσωστρέφεια που άλλαξε όλο τον αέρα της ομάδας. Από εκεί που είχε 101 τρόπους να νικάει, πλέον έχει 102 τρόπους να χάνει. Διόλου τυχαία, ο Ζοσέ Μουρίνιο, με τα τόσα πρωταθλήματα και ευρωπαϊκά, είχε συμπεριλάβει ανάμεσα στις μεγαλύτερες επιτυχίες του το γεγονός ότι βγήκε 2ος με τη United.
Πράγματι, σε αυτή την περίοδο ανομβρίας η Manchester United έχει να επιδείξει δύο δεύτερες θέσεις, ένα Europa League και δύο κύπελλα όλα κι όλα. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αντί τα πράγματα να βελτιώνονται, χειροτερεύουν όλο και περισσότερο. Πέρσι τερμάτισε 15η, με παθητικό -10 και μόλις 11 νίκες σε 38 παιχνίδια. To 2013, οι νίκες ήταν 28 και η διαφορά γκολ στο +43.
H Manchester και οι 102 τρόποι να αποτύχεις
Πάνω στην αποτυχία της Manchester United έχει κάνει κυριολεκτικά οτιδήποτε ζητάει ένας οπαδός όταν η ομάδα του δεν πηγαίνει καλά. Πρώτα από όλα οι προπονητές που άλλαζαν ο ένας με τον άλλον και μάλιστα ο καθένας εκπροσωπώντας και μία διαφορετική λογική ως προς την επιλογή τους.
Ήρθαν επιτυχημένοι προπονητές μικρότερων ομάδων της Premier League που όμως ήθελαν το step up (Moyes), ήρθαν τεράστια ονόματα της αγοράς (Mourinho, van Gaal), ήρθαν άνθρωποι που θεωρήθηκαν το next big thing της προπονητικής (Ten Hag, Amorim), παιδιά από την καρδιά της ομάδας (Solskjaer, Giggs, Nistelrooy). Κανείς δεν τα κατάφερε. Κοιτώντας πίσω θα πεις απλά ότι τελικά ο Mourinho και ο Solskjaer δεν τα πήγαν και τόσο άσχημα.
Μετά ήρθαν οι μεταγραφές. Γιατί δεν μπορείς να πεις ότι η Manchester United δεν ξόδεψε χρήματα αυτή την περίοδο. Από τον Pogba που ήρθε με προοπτικές ακόμα και να πάρει Χρυσή Μπάλα μέχρι την επιστροφή του Cristiano Ronaldo. Aπό εκεί στις πανάκριβες μεταγραφές του Antony, του Maguire, του Sancho και οι φετινές του Mbeumo, του Cunha και του Sesko. Δεν έπιασε τίποτα.
Και αφού δεν έπιαναν ούτε οι μεταγραφές ούτε οι προπονητές πήγαμε στη διοίκηση. Οι (δικαιολογημένα) μισητοί Glazers σταμάτησαν να έχουν τον πλήρη έλεγχο της ομάδας, η ποδοσφαιρική λειτουργία της οποίας δόθηκε στον 72χρονο δισεκατομμυριούχο Jim Ratcliffe, έναν από τους πλουσιότερους Βρετανούς στον κόσμο που αγόρασε περίπου 28% των μετοχών της ομάδας και ανέλαβε μεγάλο μέρος της διαχείρισής της.
Θεωρητικά, λοιπόν, μέσα σε αυτά τα 12 χρόνια της μετά τον Ferguson εποχής, η ομάδα έχει κάνει τα πάντα για να πετύχει. Οτιδήποτε από αυτά τα πρώτα πράγματα που μας έρχονται στο μυαλό (ποδοσφαιριστές, προπονητές, επιτελεία, διοίκηση) έχουν αλλάξει και έχουν ξαναλλάξει.
Το αποτέλεσμα είναι ο Mbeumo που κοστίζει 20 φορές όσο όλη η ομάδα της Grimsby να στέλνει την μπάλα στο δοκάρι και η ομάδα του να φεύγει από το πρώτο ματς του League Cup. Η πίκρα έγινε απογοήτευση και η απογοήτευση αγνό γέλιο.
Η μαγεία της αποτυχίας που κρατάει ζωντανό το ποδόσφαιρο
Σε ένα από τα τελευταία επεισόδια του Succession, ένας millennial δισεκατομμυριούχος μίλαγε με τον γόνο της δυσλειτουργικής οικογένειας που ήλεγχε για δεκαετίες ένα από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά δίκτυα των ΗΠΑ. Στην κουβέντα του τόνιζε ότι έχει κουραστεί από τις επιτυχίες. Η επιτυχία για τον επιχειρηματία, έλεγε, ήταν μία απλή εξίσωση «ανάλυση+κεφάλαιο=επιτυχία». Αυτό που τον μάγευε ήταν η αποτυχία.
Για τη Manchester United, η αποτυχία είναι κάτι βαρύ αλλά πράγματι μαγικό. Ιδίως την περίοδο που οι αναλύσεις για το ποδόσφαιρο εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου αποκτούν μεθοδολογία επιστημονικών μεθόδων για τα πάντα. Από τα συστήματα μέχρι τα εργομετρικά και τα οικονομικά των συλλόγων.
Κάπου εκεί, λοιπόν, υπάρχει η πλούσια αλλά υπερχρεωμένη United η οποία παλεύει με τα τέρατά της και αποτυγχάνει ξανά και ξανά έχοντας γίνει πια -ίσως μαζί με τη Μίλαν- ένα παγκόσμιο παράδειγμα του πώς στο ποδόσφαιρο η επιτυχία δεν είναι τόσο απλή και, ακόμα και σήμερα, δεν είναι ζήτημα αλγορίθμων.
Προφανώς και πρέπει να τα έχεις όλα στην εντέλεια πλέον για να πετύχεις αλλά λείπει και ένας παράγοντας Χ, κάτι μυστικό που ποτίζει φανέλες και ψυχοσυνθέσεις.
Αν μη τι άλλο είναι πράγματι μαγικό μία εταιρεία που κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ και έχει δυνητικά εκατομμύρια πελάτες να μην μπορεί να συνέλθει από τότε που ένας δύστροπος Σκωτσέζος αποφάσισε ότι ήταν ώρα να αφήσει τα πάντα και να πάει να περάσει χρόνο με τα εγγονάκια του.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
