Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός λαού που δύσκολα ξεχνιούνται. Πολλώ δε μάλλον όταν μεταδίδονται ζωντανά στις τηλεοράσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, όλοι γίνονται μάρτυρες αυτού που συμβαίνει. Στις 8 Ιουλίου του 2014 ήταν μια τέτοια στιγμή για τη Βραζιλία, ήταν το τέλος ενός μύθου που διαλύθηκε στο στάδιο Μινεϊράο του Μπέλο Οριζόντε.
«Η Γερμανία κλώτσησε το στέμμα από το κεφάλι της Βραζιλίας»
Αυτός ήταν ο τίτλος που είχε η Guardian την επόμενη μέρα. Ο ανταποκριτής της ήταν εξίσου παραστατικός. «Έμπαιναν τόσο γρήγορα τα γκολ που δεν προλάβαινα να κρατήσω σημειώσεις» είπε λίγο μετά. Αυτό που συνέβη στο Μινεϊράο συνεχίζει να στοιχειώνει μέχρι και σήμερα τη ζωή της Βραζιλίας. Οι παίκτες μπήκαν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ έχοντας μια στέρεη αυτοπεποίθηση. Τα ρεκόρ ήταν μαζί τους.
Η Βραζιλία δεν είχε χάσει ημιτελικό για περίπου 76 χρόνια. Δεν είχε ηττηθεί σε δικό της γήπεδο για 39 χρόνια. Και τα δύο ρεκόρ διαλύθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Η απουσία του Νεϊμάρ και του αρχηγού της «Σελεσάο», Τιάγκο Σίλβα, επηρέασε καθοριστικά τους υπόλοιπους παίκτες. Σε επίπεδο τακτικής, αυτά ήταν τα δύο βασικά προβλήματα. Ο θρυλικός προπονητής της Εθνικής Βραζιλίας, Λουίς Φελίπε Σκολάρι, είχε φτιάξει ένα πλάνο που δεν σήκωνε αυτές τις απουσίες, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα μέσα στο γήπεδο.
Η Βραζιλία ως οικοδέσποινα του Μουντιάλ είχε τον αέρα του νικητή. Κάθε φορά που έπαιζαν οι παίκτες της, το γήπεδο αντηχούσε με τις φωνές των Βραζιλιάνων, αντηχούσε με την πάνδημη κραυγή του εθνικού ύμνου της χώρας. Το ποδόσφαιρο εκεί είναι εθνική υπόθεση. Στις 8 Ιουλίου, έγινε εθνική ταπείνωση. Μέσα σε περίπου 18 λεπτά, από το ενδέκατο λεπτό του αγώνα μέχρι το εικοστό ένατο, η Βραζιλία δέχθηκε πέντε γκολ. Ο ενθουσιασμός των Βραζιλιάνων στις κερκίδες μετατράπηκε σε θρήνο, σε δάκρυα, σε σπαραγμό.
Οι παίκτες της Εθνικής Γερμανίας ήταν οι αδίστακτοι εκτελεστές. Με σεβασμό όμως. Καταλάβαιναν πολύ καλά πως αυτό που συνέβαινε ήταν κάτι το εξωπραγματικό και ο προπονητής τους, ο Γιόακιμ Λεβ, τους συμβούλεψε να είναι σεμνοί και να μην προκαλούν. Άλλωστε, όπως είπε ο ίδιος, οι Βραζιλιάνοι τους φέρονταν με πολύ σεβασμό και δεν υπήρχε λόγος να τους ταπεινώσουν.
Με το σφύριγμα της λήξης, οι αποδοκιμασίες που ξέσπασαν δεν είχαν προηγούμενο. Ανάμεσα στους δακρυσμένους παίκτες, υπήρχαν εκείνοι που προσεύχονταν γονατιστοί. Ο μύθος της ιστορικά κορυφαίας ομάδας του Μουντιάλ είχε μόλις τελειώσει.
Τι ακολούθησε μετά
Ακόμη και σήμερα, στην καθημερινότητά τους, οι Βραζιλιάνοι χρησιμοποιούν το 7-1 για να περιγράψουν μια θλιβερή ή απελπιστικά κακή κατάσταση. Ο αγώνας με τη Γερμανία έγινε συνώνυμο της ταπείνωσης. «Η μεγαλύτερη ντροπή στην Ιστορία» έγραφαν οι αθλητικές εφημερίδες της Βραζιλίας την επόμενη μέρα ενώ μετά τη λήξη, ξέσπασαν ταραχές στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο. Εξαγριωμένοι πολίτες έκαψαν στους δρόμους τη σημαία της χώρας.
Ο Σκολάρι παραιτήθηκε ταπεινωμένος και αρκετοί παίκτες αποσύρθηκαν από την εθνική ομάδα. Ο ίδιος είπε μετά πως ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής του. «Όλα ήταν ήρεμα μέχρι το πρώτο γκολ και ύστερα επικράτησε πανικός. Θα με θυμούνται πάντα ως τον άνθρωπο που στα χέρια του η Βραζιλία ηττήθηκε με 7-1».
Ο τραυματισμένος Νεϊμάρ βρισκόταν στο σπίτι του και παρακολουθούσε τον αγώνα. Μετά τα απανωτά γκολ, αποφάσισε να κλείσει την τηλεόραση και να παίξει πόκερ με την παρέα του. Ο ζωντανός θρύλος του ποδοσφαίρου που άκουγε στο όνομα Πελέ, αρκετά ψύχραιμος, σχολίασε την επόμενη μέρα: «Πάντα έλεγα ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν ένα κουτί γεμάτο εκπλήξεις. Συγχαρητήρια στη Γερμανία».
Για τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους το σοκ ήταν εξίσου μεγάλο. Ο Αλμίρ, ένας 55χρονος καθηγητής Ιστορίας, παρακολούθησε τον αγώνα με την κόρη του στην παραλία της Κοπακαμπάνα. Μετά τη λήξη, αδυνατούσε να συλλάβει αυτό που είχε συμβεί. «Ίσως αισθανθώ κάτι αύριο αλλά για την ώρα νιώθω μουδιασμένος» είχε πει στους New York Times.
Αυτό που ακολούθησε στη Βραζιλία ήταν μια αίσθηση γενικότερης παρακμής. Έτσι κι αλλιώς, πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, η χώρα συγκλονιζόταν από μαζικές διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς. Οι Βραζιλιάνοι ήταν θυμωμένοι γιατί το σύστημα εξουσίας χρηματοδοτούσε υποδομές για το Μουντιάλ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 αλλά όχι την παιδεία ή την υγεία. Την ίδια στιγμή που υπήρχε σκληρή φτώχεια, η κυβέρνηση της χώρας έριχνε χρήμα σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο.
Αυτό το σύνολο συναισθημάτων ήταν που καπηλεύτηκε η ακροδεξιά του Μπολσονάρου λίγα χρόνια μετά. Επένδυσε σε μια ρητορική που μιλούσε για τάξη και αξιοπρέπεια και κατάφερε να κλέψει τα σύμβολα της «Σελεσάο» (κυρίως την κίτρινη φανέλα). Η φανέλα της εθνικής ομάδας πέρασε στα χέρια των οπαδών της ακροδεξιάς. Η συντριβή στο Μινεϊράο καθρεφτίζει την κατάρρευση και τους φόβους μιας κοινωνίας, ακριβώς αυτά που εκμεταλλεύτηκε ο Μπολσονάρου και εκτοξεύτηκε στην προεδρία της χώρας. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι αρκετοί παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές της Βραζιλίας έγιναν στελέχη ή και βουλευτές της ακροδεξιάς.
Σήμερα, αυτή η πληγή παραμένει ανοιχτή και η ακροδεξιά βρίσκεται πανταχού παρούσα. Η Βραζιλία προσπαθεί να ξορκίσει το φάντασμα της 8ης Ιουλίου αλλά συνεχώς αποτυγχάνει. Και όπως φάνηκε και από το φετινό Μουντιάλ, η ιστορικά κορυφαία ομάδα της διοργάνωσης ψάχνει ακόμη τον εαυτό της στη σκιά του Μινεϊράο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
