Αυτές τις μέρες οι αθλητικές ειδήσεις είναι γεμάτες με μεταγραφές. Οι ελληνικές ομάδες προσπαθούν έστω και στο φινάλε της περιόδου προετοιμασίας, να αποκτήσουν τους ιδανικούς ποδοσφαιριστές, συνήθως από το εξωτερικό. Λατίνοι με έφεση σε «ζογκλερικά» κόλπα με την μπάλα, παίκτες-εργάτες που υπόσχονται ότι με την εμπειρία τους ή με τη δίψα τους για καθιέρωση θα ανεβάσουν επίπεδο τις ομάδες της Σούπερ Λίγκ. Από την άλλη, ονόματα παικτών όπως ο Ρασίντ Γεκινί, γινονται αφορμή για ανεκδοτα και αφήγηση ιστοριών στα όρια του μύθου.
Για πολλούς ήταν ο ορισμός του «παλτού», του παίκτη που δεν πείθει ιδιαίτερα με τις εμφανίσεις του στο τερέν και μένει εκτός ομάδας,για να παραχωρηθεί με μεταγραφή τον Γενάρη.
Στην πραγματικότητα ο παίκτης από τη Νιγηρία ήταν πολλα περισσότερα. Ήταν ένας σούπερσταρ του αφρικάνικου ποδοσφαίρου, που ήρθε στην Ελλάδα, ύστερα από σπουδαίες εμφανίσεις στο Μουντάλ του 1994.
Η εικόνα του να «τρυπάει τα δίχτυα» της Βουλγαρίας, έχοντας σκοράρει με τα χρώματα της χώρας του, θεωρείται μέχρι σήμερα μια εκ των κορυφαίων εικόνων στην ιστορία του Μουντιάλ. Στην Ελλάδα έφτασε να ακούγεται το όνομα του ακόμα και στις εκπομπές του Βασιλη Λεβέντη.
Eκείνη την εποχή ο Κλέμενς Βέστερχοφ, ο Ολλανδός προπονητής της Νιγηρίας, είχε δηλώσει «Δεν έχουμε δει ακόμη τον πραγματικό Ρασίντ Γεκίνι». «Έρχεται».
Δεν «ήρθε» ποτέ.
Ο Γεκινί πέρασε από την Ελλάδα και δεν ακούμπησε, ενώ η μετέπειτα πορεία του ήταν «χλωμή», μέτρια, παρά το λαμπρό βιογραφικό που είχε δημιουργήσει ως το Μουντιάλ του 1994.
Προσπαθούμε παρακάτω να αποκρυπτογραφήσουμε τι συνέβη με τον Ρασίντ Γεκινί, έναν παίκτη-σούπερσταρ που εξελίχθηκε σε «σκιά» και αίνιγμα που δεν λύθηκε ποτέ.
«Το μέλλον της οικογένειας μου»
Μάλλον δεν είχε χρόνο να παρακολουθήσει τον Σιδέρη και τον Δεληκάρη εκεί στην Καντούνα της Νιγηρίας, δεν ήταν Ολυμπιακός «από κούνια», όπως προσπάθησαν να πείσουν άλλοι φαντεζί παίκτες που ήρθαν στον πειραιά.
Χρειαζόταν όμως τα λεφτά του Ολυμπιακού και το δήλωνε με θάρρος.
Γι' αυτό ήρθε στον Ολυμπιακό της σεζόν 1994-95, με προπονητή τον Νίκο Αλέφαντο και συμπαίκτες όπως οι Ίλια Ίβιτς, Αλέκος Αλεξανδρής, Νίκος Τσιαντάκης, Φώτης Στρακόσια και αγνόησε προτάσεις από τη Λανς και τη Μονακό.
Tι ακολούθησε; Ο Ολυμπιακός έχασε εντός έδρας από την Μαρσέϊγ, ενώ είχαν προηγηθεί θριαμβολογίες και υποτιμητικές δηλώσεις για το ποδοσφαιρικό σύνολο των Γάλλων.
Ο Γεκινί έπαιξε ως αλλαγή, εκδήλωσε γκρίνια, μάλλον «χάθηκε στην μετάφραση» με τον ΝίκοςΑλέφαντο, που λίγο αργότερα απολύθηκε από τον πάγκο του Ολυμπιακού.
Ο Νιγηριανός παίκτης μέτρησε άλλες τρείς επίσημες εμφανίσεις (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδος) και ύστερα ζήτησε άδεια από τη διοίκηση για προσωπικό ζήτημα, ώστε να μεταβεί στην πατρίδα του.
Δημιουργήθηκαν ένα σωρό φήμες και ψίθυροι, ότι ο παίκτης είχε γίνει «κόκκινο πανί» για συμπαίκτες και προπονητή. Ο ίδιος δια μέσω του εκπροσώπου του, επιβεβαίωσε εν μέρει πως δεν είχε περάσει καλά στην Ελλάδα, λέγοντας ότι «λόγω προσωπικών προβλημάτων έχασε την ψυχική του ηρεμία».
Ο παίκτης αποχώρησε από τον Ολυμπιακό ύστερα από 59 ημέρες, καλύπτοντας και μέρος του συμβολαιου του (86 εκατομμύρια δραχμές, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής).
Και ύστερα η κατηφόρα συνεχίστηκε
Δημοσίευμα της Guardian ανέφερε ότι ο Σάντεϊ Ολίσε γνώριζε πως ο Γεκινί «είχε κάποια προβλήματα» με ορισμένους συμπαίκτες του, οι οποίοι «ζήλευαν αρρωστημένα, σε βαθμό ψυχικής εμμονής» την επιτυχία του, που του είχε ήδη εξασφαλίσει συμβόλαιο 100.000 δολαρίων τον μήνα στον Ολυμπιακό. Για τους απλούς οπαδούς της εθνικής Νιγηρίας,ο Γεκινί ήταν «ο πατέρας των γκολ» όπως τον φώναζαν τότε, ένας στράϊκερ που έδινε και την ψυχή για να βάλει γκολ και να τους φέρει χαρά.
Η χαρά είχε εξαφανιστεί από τη ζωή του, αν εμπιστευτούμε τα δημοσιεύματα της εποχής, που απέδιδαν την κακή ψυχολογία του Ρασίντ στον γάμο του, που είχε διαλυθεί από τον μήνα του μέλιτος (!) και όταν φόρεσε τα ερυθρόλευκα, προετοίμαζε παράλληλα και το διαζύγιο του. Ήταν άραγε μόνο αυτό;
Στη συνέχεια ο Γεκινί φόρεσε τα ερυθρόλευκα της ισπανικής Σπόρτινγκ Χιχόν και μεταξύ άλλων, πανηγύρισε και μια νίκη κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης του Φάμπιο Καπέλο, (ξανά) φόρεσε τα πράσινα της πορτογαλικής Σετουμπάλ, έφτασε και στη Ζυρίχη η φήμη του. Το 1998, ενώ η εθνική Νιγηρίας έδινε το παρόν στο Μουντιάλ της Γαλλίας, το άστρο του έδυε.
Αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 39 ετών κι έπειτα, εξαφανίστηκε.
«Τα χρήματα δεν αγοράζουν την ψυχική γαλήνη»
Δεν έδινε συνεντεύξεις, δεν μιλούσε σε κανέναν. Δεν ήθελε καμία σχέση όχι μόνο με το ποδόσφαιρο ή την κοινωνία γενικότερα, αλλά ακόμη και με την οικογένειά του. Θα μπορούσε να γίνει προπονητής, σχολιαστής ποδοσφαίρου, ό,τι ήθελε.
Ο Γεκινί επέλεξε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Στα ξεκινήματα της νέας δεκαετίας, ο Γεκινί ζούσε σε ένα μεγάλο, περιφραγμένο συγκρότημα κατοικιών στο Ολουγιόλε-Ιμπαντάν, το οποίο του ανήκε. Σταδιακά έδιωξε τους ενοίκους του, μέχρι που έμεινε μόνος. Μεγάλο μέρος των χρημάτων του το χάρισε ή το δάνεισε στους ελάχιστους φίλους που είχε. Συνέχισε να προπονείται μόνος του στο στάδιο Αβολόουο, αλλά όταν, το 2010, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Νιγηρίας τού πρότεινε να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο ως πρεσβευτής, αρνήθηκε.
Σε μια από τις σπάνιες δηλώσεις του από εκείνη την εποχή, φαινόταν πως είχε μετατραπεί σε ένα σύγχρονο ασκητή. ή έστω αναζητούσε λίγη ηρεμία: «Τα χρήματα δεν είναι ποτέ η πρώτη μου προτεραιότητα. Είναι μεγάλη χαρά να βρίσκομαι ξανά στην πατρίδα μου, επομένως το να σκέφτομαι τα χρήματα δεν σημαίνει τίποτα. Εκτιμώ την ευτυχία περισσότερο από τα χρήματα. Τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν την ψυχική γαλήνη».
Ο Ρασίντ Γεκινί του 2012 ήταν ένας άνθρωπος που δεν ήθελε κανείς να ξέρει για εκείνον αν ζεί ή αν πέθανε. Ιστορίες νοσηρές, γεμάτες τρομακτικές πληροφορίες εμφανίζονταν γύρω από τη σωματική, ψυχική και οικονομική του κατάσταση. Κάποιοι είχαν υποστηρίξει ότι τον είχαν δει δεμένο και αιμόφυρτο καθώς κάποιοι άγνωστοι τον έβγαζαν με τη βία από το σπίτι του. Κάποιοι μίλησαν για απαγωγή, άλλοι για μια παρέμβαση ανθρώπων που ανησυχούσαν πραγματικά για την κατάστασή του.
Δυό εβδομάδες αργότερα, ο Ρασίντ Γεκινί ήταν νεκρός
Ο Σάντεϊ Ολίσε, συμπαίκτης του Γεκινί είχε γράψει τότε στο blog του: «...ήταν ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος. Δεν χάσαμε μόνο έναν αδελφό, φίλο, άνθρωπο, θρύλο και συμπατριώτη, αλλά και μια μεγάλη ευκαιρία να ανακαλύψουμε το μοναδικό του μυστικό για το πώς κατάφερνε να σκοράρει τόσο εύκολα, ένα μυστικό που μόνο εκείνος γνώριζε».
Μια ακόμα πιο σημαντική αναγνώριση για τον Γεκινί, που προσπάθησε να ξεπεράσει τα όρια της αφρικάνικης ηπείρου και να καθιερωθεί στην Ευρώπη, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο έμοιαζε με άθλο, είναι οι σελίδες των νιγηριανών οπαδών, που τον υμνούν με φωτογραφίες, βίντεο και αποκαλώντας τον με το όνομα που τον καθιέρωσε. Ο Πατέρας των Γκολ.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
