Ξύπνημα 06.30, κρύο νερό στο πρόσωπο και αναχώρηση με τη μοτοσικλέτα, για τα μαθήματα που αρχίζουν αυστηρά στις 08:00. Φτάνοντας, μας υποδέχονται και μας περιγράφουν το πλάνο. Μπαίνουμε ομαδικά στην τάξη, έχοντας μπροστά μας ένα οκτάωρο, το μισό από αυτό σε δύο ρόδες.
Πάνε αρκετά χρόνια από τότε που ένιωσα ότι φεύγω «για το σχολείο», πόσο μάλλον για ένα αντικείμενο που στη χώρα μας θεωρείται περισσότερο κοσμητικό.
Στο ταιριαστά βαφτισμένο «Riding School» όμως, την ακαδημία εμπνεύσεως και ιδρύσεως του Θανάση Χούντρα, η οδήγηση της μοτοσικλέτας αντιμετωπίζεται με τη δέουσα σοβαρότητα.
Ο χώρος λειτουργεί και εξελίσσεται διαρκώς εδώ και 20 χρόνια, από το 1998. Το 2013 απέκτησε πλήρη αυτονομία στην έκταση 46 στρεμμάτων στο Πολυδένδρι. Η σχολή δέχεται οδηγούς που θέλουν απλά να κάνουν λιγότερο αγχωτική την καθημερινή τους μετακίνηση, έως ημι-επαγγελματίες που θέλουν να εξελιχθούν αθλητικά.
Ας «συλλαβίσουμε» τη μοτοσικλέτα
Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως. Μας είχαν πει ότι στις αίθουσες της εγκατάστασης στο 32ο χλμ της Αθηνών-Λαμίας, θα μαθαίναμε τα «μέσα και τα έξω» του δικύκλου.
Αλλά όταν τελικά βρήκαμε τις θέσεις μας στην τάξη, ο καθηγητής μάς συστήθηκε, και προσπερνώντας τα μέρη του κινητήρα και τη σήμανση, άρχισε να μας κάνει μάθημα...νευροβιολογίας.
Ορίστε ο νευρώνας, ορίστε το περιφερικό και κεντρικό νευρικό σύστημα, ορίστε οι λοβοί του εγκεφάλου, σε παρουσίαση με slides, νοσταλγικά τυπωμένα σε ένα τεράστιο ντοσιέ, και με τα ιμπρεσιονιστικά σκίτσα του δασκάλου στον πίνακα.
Γιατί σε «ζαλίζουν» όμως με αυτά τα «επιστημονικά»; Όπως εξηγεί και ο Θανάσης Χούντρας, η οδήγηση της μοτοσικλέτας ξεκινά στον εγκέφαλό μας ως ένα πλέγμα από input και output, από επί μέρους προβλήματα που ζητούν λύση, και μπαίνοντας στη σειρά δημιουργούν μία διαδρομή, είτε αυτή είναι από το σπίτι έως το σούπερ μάρκετ, ή από εκεί μέχρι τον Έβρο.
''Η οδήγηση μοτοσυκλέτας δεν είναι παρά μια νοητική διεργασία. Ο εγκέφαλος του οδηγού αποφασίζει για τα πάντα, κάθε στιγμή. Τροφοδοτείται με δεδομένα, τα επεξεργάζεται και αποφασίζει τις επόμενες κινήσεις. Βάσει του προγράμματος οδήγησης που έχει αναπτύξει ο οδηγός''.
Για τους περισσότερους μηχανόβιους, είτε έχουμε έναν μήνα, είτε μία ζωή πάνω στο δίκυκλο, ο τρόπος που μάθαμε να καβαλάμε έχει παγιώσει στον εγκέφαλό μας επικίνδυνες, έως και θανάσιμες συνήθειες. Είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, αφού απουσία ενός καταρτισμένου εκπαιδευτικού προγράμματος για τους οδηγούς, τη διαπαιδαγώγησή τους στο δρόμο αναλαμβάνουν «κακοί δάσκαλοι» όπως ο φόβος και η έπαρση.
Μπορεί η «λύση» σε ένα γλίστρημα να είναι το κλείσιμο του γκαζιού, και εσύ να το πατάς, μπορεί η «λύση» σε μία κακή γραμμή σε στροφή να είναι το γκάζι, και εσύ να φρενάρεις.
Αντιδράσεις που μπορεί να σου τσακίσουν τα μούτρα, αλλά επειδή δεν έχουν καταλήξει σε μώλωπες ή χειρότερα στο παρελθόν, τις θεωρείς «φίλους» σου. Αυτά είναι τα προβληματικά «προγράμματα» που θέλει, μέσα από μία σειρά από Επίπεδα που αντιστοιχούν σε ημερίδες, να διαλύσει και να αναπλάσει η σχολή, με κοινό παρονομαστή πάντα την ασφαλή οδήγηση.
Η ημέρα κυλά σε μία σειρά από εναλλάξ sessions θεωρίας και πρακτικής εφαρμογής στην πίστα. Το πρόγραμμα καλωσορίζει μαθητές από πολλαπλά επίπεδα εμπειρίας, ενώ το μόνο προαπαιτούμενο είναι να έχεις δίπλωμα, και το όχημά σου.
Στην πίστα παρατάσσονται από παπάκια και scooter μέχρι 1000άρια supersport, αφού το αντικείμενο δεν είναι απλά να μάθεις σωστά, αλλά να εξοικειωθείς με το δικό σου «εργαλείο».
Μπαίνουμε σε στοίχους, και ενώ ζεσταίνουν οι κινητήρες, οι εκπαιδευτές περνούν δίπλα μας και...καλύπτουν με κάλτσες (φρεσκοπλυμένες πάντα) τους καθρέφτες. Θα μας είχε πιάσει εξ απήνης, αν βέβαια δεν μας είχαν προειδοποιήσει εξ' αρχής.
Στον δρόμο, έχουμε μάθει να ανησυχούμε για πολλά πράγματα μαζί. Αλλά η εκμάθηση από το μηδέν θέλει απόλυτη συγκέντρωση, πλήρη προσήλωση στην πίστα και συντονισμό, οπότε το να τσεκάρεις από συνήθεια τους καθρέφτες σου αφαιρείται τελείως ως μεταβλητή.
Τα μαθήματα είναι ένα «συντελεστικό LEGO». Η πρώτη έξοδος στην πίστα περιορίζεται σε λίγο σλάλομ, αργά-αργά, για να γνωριστούμε με το σικέιν. Σβήνουμε και ξαναμπαίνουμε μέσα για σεμινάριο στις στροφές. Τώρα έρχεται η δράση. Ο πιο σημαντικός κανόνας εδώ, είναι να κοιτάς εκεί που θες να πας.
Το ανθρώπινο σώμα είναι ρυθμισμένο, πες το έτσι, με τέτοιον τρόπο, ώστε όλη σου η ισορροπία ακολουθεί την όρασή σου. Στη μηχανή, χαράζεις την πορεία σου με το μάτι πριν καν μπει στην εξίσωση το τιμόνι, και πρέπει να στοχεύεις στον ορίζοντα, και την έξοδο της στροφής.
Για κάποιον -ο αγαπητός συντάκτης- που οδηγά εκείνη την περίοδο, για περίπου έναν μήνα και έχει στην πλάτη του 15 χρόνια πεζός, στην αρχή κάτι τέτοιο φαντάζει αδιανόητο. Μία πορεία δεκαετιών στο βομβαρδισμένο τοπίο της ελληνικής πεζοδρόμησης, μου είχε μάθει πως ο κίνδυνος είναι πάντα κάτω από τη μύτη σου.
Το ακατανίκητο ένστικτο να «τσεκάρω» για την τρικλοποδιά, το στραβό καπάκι της ΕΥΔΑΠ, το πλακάκι που προεξέχει, ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο που είχα να αντιμετωπίσω.
Την αξία αυτών των απλοϊκών ενεργειών, που οικοδομούν σιγά-σιγά κάτι μεγαλύτερο, την κατανοείς όταν δοκιμάσεις τα όριά σου. Στην «καταραμμένη» δεξιά στροφή, όπως τη λένε εκεί, των 90 μοιρών, η στραβή γραμμή και ο δισταγμός μίας στιγμής με έβγαλαν εκτός πίστας.
Κάτι που μπορεί να συμβεί σε πολλούς νέους οδηγούς, οι οποίοι όμως στο απευχόμενο δεν θα έχουν για έξοδο το μαλακό γρασίδι, αλλά κάποια μπαριέρα, κάποιο όχημα, ή έναν απροστάτευτο γκρεμό στη χειρότερη.
Οι εκπαιδευτές στοχεύουν κάθε προβληματικό μενταλιτέ, με γνώμονα το ρητό «πήγαινε αργά, για να πας γρήγορα». Οι μαθητές προτρέπονται να οδηγούν ακόμα πιο συντηρητικά απ' ό,τι έχουν συνηθίσει, για να υπάρχει ένα «μαξιλαράκι» άνεσης, όσο κατανοείς τη συμπεριφορά της πρόσφυσης, της ροπής, της κλίσης και του γυροσκόπιου.
Αν δουν ότι δυσκολεύεσαι, ο εκπαιδευτής θα μπει στο σιρκουί και θα σε βγάλει «time out» για ανασούλες. Βγαίνει κατόπιν στην πίστα μπροστά σου, δίνοντας οδηγίες και σωστή γραμμή, κάτι που κάνει θαύματα για να χτίσεις αυτοπεποίθηση, αφού το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αντιγράψεις αυτό που βλέπεις.
Το μάθημα προχωρά από τη γνωριμία με την πίστα, στη σωστή τοποθέτηση στη στροφή, τη σωστή έξοδο, επιτάχυνση και φρενάρισμα, όλα με διαλείμματα για θεωρία, κολατσιό και αστείρετο καφέ.
Στην τελευταία έξοδο, εκπαιδευτής και μαθητής κάνουν μία βόλτα «ανασκόπησης» και οι ρόλοι...αντιστρέφονται. Σε βάζει στον «ρόλο» του, ζητώντας σου να παρατηρήσεις την οδήγησή του, και να κρατήσεις για το τέλος ποια από τα συνήθη λάθη τον είδες να κάνει.
Φυσικά τα υπερβάλλει στον κύβο, εξ' άλλου δεν τεστάρεται η όρασή σου, αλλά περισσότερο σου δίνεται μία ευκαιρία για επανάληψη.
Η ημέρα κλείνει με ευχαριστήρια από την ομάδα του Riding School, και μία ακόμα αναμνηστική φωτό για τον τοίχο.
Και τώρα...το πραγματικό μάθημα
Τώρα θα πει κανείς, τι πρόγραμμα είναι αυτό; Έτσι που μας τα λες, εκεί θέλουν να σε κάνουν οδηγό αγώνων.
Έτσι μου φάνηκε και εμένα στην αρχή, μέχρι που κατάλαβα ότι στην Ελλάδα, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την απόσταση μέχρι τη βασική προστασία, την τεχνική και τον σεβασμό στον ΚΟΚ, ως την απόσταση ανάμεσα σε έναν καθημερινό οδηγό και έναν «επαγγελματία».
Έχουμε τραγικά λησμονήσει όμως, ότι τα παραπάνω δεν είναι παρά τα βασικά της ασφάλειας, η εργαλειοθήκη που διασφαλίζει ότι θα γυρίσουμε αρτιμελείς στο σπίτι μας στο τέλος κάθε ημέρας.
Είπαμε και στην αρχή, πως αυτή είναι πάνω απ' όλα η λογική των μαθημάτων στο Riding School, ακόμα και στα μετέπειτα επίπεδα, όπου εκπαιδεύεσαι σε τεχνικές οδήγησης υπό αντίξοες συνθήκες, ακόμα και ελαχιστοποίησης του τραυματισμού σε ατύχημα.
Ούτε ο αθλητισμός, ούτε η επίδειξη, αλλά η συνήθεια να κρατάμε τον εαυτό μας υπόλογο, και να μην σταματήσουμε ποτέ να είμαστε μαθητές.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
