Ένα μικρό, άγνωστο σε πολλούς, νησί στο Νότιο Πήλιο αλλάζει πρόσωπα στις εποχές του χρόνου. Πρόκειται για το μοναδικό κατοικημένο νησί του Παγασητικού κόλπου, που τον χειμώνα μετρά τους κατοίκους του, ενώ το καλοκαίρι, γίνεται προορισμός για τους ταξιδιώτες που αναζητούν κάποιον μικρό επίγειο παράδεισο για να παραθερίσουν.
Είναι το Παλαιό Τρίκερι, το πετράδι του Παγασητικού. Για το νησί υπάρχει ένας και μοναδικός τρόπος πρόσβασης. Λίγο πριν φτάσετε στο Τρίκερι, το χωριό του νομού Μαγνησίας, θα δείτε μια πινακίδα που γράφει Αλογόπορος. Στην ομώνυμη παραλία, θα παρκάρετε το αμάξι σας και θα επιβιβαστείτε σε καϊκι για να περάσετε απένατι, στο νησάκι και στο λιμάνι του Αγίου Ιωάννη.
Το νησί είναι μικρό. Τόσο μικρό, που μέσα σε 2-3 ώρες πεζοπορίας, ανάμεσα στους ελαιώνες και τους θάμνους, το έχεις γυρίσει ολόκληρο. Στο νησί δεν κυκλοφορούν καθόλου αυτοκίνητα. Είναι επίσης, εντελώς επίπεδο. Δεν έχει ανηφόρες ή κατηφόρες και η ψηλότερη κορυφή του είναι 129 μέτρα, εκεί όπου βρίσκεται το Μοναστήρι της Ευαγγελίστριας.
Στο Παλαιό Τρίκερι υπάρχουν λίγα καταλύματα και ξενώνες για τους επισκέπτες και παραδοσιακά ταβερνάκια όπου μαζεύονται οι θαμώνες όταν πέφτει ο ήλιος. Την υπόλοιπη ημέρα, απολαμβάνουν τα κρυστάλλινα νερά, στις αμμουδερές παραλίες του νησιού.
Ένας τόπος με ιστορία
Το νησί ήταν γνωστό ήδη από την αρχαιότητα, ορισμένοι μάλιστα λένε ότι εκεί βρισκόταν η Κικύνηθος που αναφέρει ο Όμηρος, πράγμα που σημαίνει ότι το νησί ήταν κατοικημένο ήδη από τα μυκηναϊκά χρόνια. Οι ανασκαφές έχουν επιβεβαιώσει ότι εκείνη την εποχή υπήρχε πράγματι κάτι σαν εμπορικός σταθμός.
Το Παλαιό Τρίκερι συνέχισε πάντως να υφίσταται ως οικισμός μέχρι και τα μέσα περίπου του 17ου αιώνα, όταν ο πληθυσμός του αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει λόγω επιδρομών από Αλγερινούς και Βέρβερους πειρατές, μετοικώντας στα ηπειρωτικά της Μαγνησίας.
Το Παλαιό Τρίκερι περιήλθε στο ελληνικό κράτος το 1881. Η ήρεμη ζωή του διαταράχθηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, καθώς ήδη από το 1948 επιλέχθηκε από τις αρχές ως τόπος εξορίας γυναικών με αριστερές πολιτικές πεποιθήσεις.
Αυτό, μέχρι το 1953. Από τότε, κάθε χρόνο στα μέσα Ιουνίου, όσες από τις παλιές εξόριστες ήταν εν ζωή, επέστρεφαν στο Παλαιό Τρίκερι και κατέθεταν στεφάνι σε αναμνηστική πλάκα που είχε στηθεί στον οικισμό.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
