Η Αθήνα δεν είναι πόλη για ρομαντικούς, φερ' ειπείν, για όσους διασκεδάζουν την ιδέα της οικολογικής μεταφοράς. Το να στηρίζεις τα ΜΜΜ και τις εναλλακτικές μορφές μετακίνησης είναι μία έννοια διαζευγμένη από την καθημερινότητά τους.
Για πολλά χρόνια ήμουν «αρνητής» της οδήγησης, μένοντας στο πλέον διασυνδεδεμένο κέντρο της Ελλάδας, τις περισσότερες ανάγκες μου κάλυπτε το μετρό και τα λεωφορεία.
Οι αραιές φορές που χρειαζόμουν να κάνω περισσότερα χιλιόμετρα, δεν δικαιολογούσαν ούτε τα χρήματα, ούτε τα πάγια έξοδα για να δεινοπαθείς κάθε μέρα στους κεντρικούς δρόμους.
Ως ύστατη λύση για πιο άνετο «πήγαινε-έλα», κατέληξα τελικά στο ηλεκτρικό πατίνι, το νέο αγαπημένο μαραφέτι του «διαβόλου» της TV, με την τρέλα των σκεϊτάδων να ανήκει σε άλλες εποχές, και τους αδικοχαμένους μοτοσυκλετιστές να έχουν γίνει τετριμμένη επικαιρότητα.
Και είχα τη χαρά να ανακαλύψω ένα φρέσκο δεμάτι από προβλήματα.
Από μηχανής...νόμος
Την αντιφατική πραγματικότητα του «πατινάζ» στην Αθήνα υπογράφει ο πολυδιαφημισμένος νέος ΚΟΚ που, αναγνωρίζει μεν τη μικροκινητικότητα, αποδίδει δικαιώματα και υποχρεώσεις στους χρήστες της, αλλά αδιαφορεί για το πόσο πραγματικά εκτεθειμένοι είναι.
Το μεγαλύτερο ατόπημα του θεσμικού πλαισίου, είναι περισσότερο ότι δίνει την εντύπωση στους χρήστες αυτούς ότι ανήκουν στον δρόμο, όσο οι υπόλοιποι οδηγοί.
Στην πραγματικότητα «καταδικάζει» όσους κινούνται με εναλλακτικά οχήματα σε ταχύτητες επικίνδυνα χαμηλές για τις περισσότερες οδούς που αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσουν.
Με τα περισσότερα να έχουν «κόφτη» για να περιορίζονται στο νέο νόμιμο όριο των 25 χλμ/ώρα, ακόμα και σε δρόμους των 30 χλμ/ώρα, όπου ισχύει το εθιμοτυπικό «συν-πλην 15», απλά καταλήγουν έρμαια του αποσβολωμένου συρφετού που λέγεται «Έλληνες οδηγοί».
Από την άλλη, τους «ξαμολά» σε μία πόλη έρημη ποδηλατοδρόμων, για τους οποίους προορίζονται, και παντελώς χωρίς ειδικές λωρίδες για τη χρήση τους, σε μία άσφαλτο που, αν είναι «θανάσιμη παγίδα» για ένα μηχανάκι, για μία ρόδα των 6 ιντσών είναι «δρομολόγιο εξπρές» για τον Άγιο Πέτρο.
Πάνω - κάτω
Το πιο άμεσο πρόβλημα που αντιμετωπίζει το πατίνι είναι αυτές οι ανωμαλίες του δρόμου. Με «ελάχιστες» αναρτήσεις, ακόμα και όταν διαθέτουν και στους δύο τροχούς, η βόλτα τους είναι τόσο μικρή ώστε το παραμικρό ταρακούνημα μεταφέρεται «αυτούσιο» στoν οδηγό, και πρώτα στα πέλματα και στα γόνατα.
Για να αποφύγει χρόνια καταπόνηση ο χρήστης πρέπει να οδηγεί με λογική «χωματοδρόμου», χρησιμοποιώντας τις αρθρώσεις του ως «αποσβεστήρες», καθώς σε σημεία που είναι αναπόφευκτες οι απανωτές δονήσεις, υπάρχει ακόμα και κίνδυνος ελαφράς διάσεισης.
Αυτά το οχήματα προορίζονται ως χαμηλού βεληνεκούς και δυνατοτήτων αστικά εργαλεία, που υπακούν σε μία εγγενώς διαφορετική λογική από αυτή μεγαλύτερων μηχανοκίνητων. Μικρές προδιαγραφές, μικρές απαιτήσεις, μικρό ρίσκο.
Το πρόβλημα φυσικά προκύπτει όταν οι προδιαγραφές του δικτύου δεν διευκολύνουν με κανέναν τρόπο έναν τέτοιο τρόπο μετακίνησης.
Οι αναταράξεις που βιώνει ένα ηλεκτρικό πατίνι μειώνουν γρήγορα το προσδόκιμο ζωής του, και ακόμα πιο σημαντικά, τη δομική του ακεραιότητα, με τη συναρμογή του λαιμού στο deck να σπάει πρώτα στα περισσότερα.
Ναρκοθετημένοι δρόμοι
Συνδυαστικά με το νομικό πλαίσιο, δεν μπορώ παρά να φτάσω στην αναγκαία εκτίμηση ότι οι αρμόδιοι που επιτρέπουν, υπό τις παρούσες συνθήκες, την κυκλοφορία πατινιών, μονόκυκλων, e-bikes και λοιπών στον αστικό ιστό, φέρουν εγκληματικές ευθύνες για όσα συμβάντα έχουμε δει και θα δούμε.
Το Αθηναϊκό οδόστρωμα, βιώνει κατά κανόνα βίαιες καθιζήσεις, κρύβει απότομες λακκούβες ακόμα και σε λεωφόρους που θα έπρεπε να είναι «γυαλί», φωτίζεται ανεπαρκώς τη νύχτα, και ανά τμήματα είναι τόσο διαβρωμένο που συμπεριφέρεται σαν στατικό «χαλίκι» παρά ως άσφαλτος.
Αλλά και οι δήμοι δεν βοηθούν παίρνοντας ενίοτε απονενοημένες πρωτοβουλίες, με πλακοστρώσεις δρόμων ξεκάθαρα συγκοινωνιακών, χρήση ολισθηρών υλικών, με «αυτοκτονικά» σαμαράκια και μηδενική επιτήρηση σε έργα που αφήνουν πίσω ένα ναρκοθετημένο από μπαλώματα τοπίο.
Τελευταίος τροχός
Η αυστηρώς «ακατάλληλη» οδηγική συμπεριφορά του μέσου Έλληνα έρχεται ως κερασάκι. Το μέσο πατίνι, με τα όρια ταχύτητας που τού έχουν επιβληθεί, είναι πιο αργό και από ποδηλάτες, καταλήγοντας ο νέος «τελευταίος τροχός της αμάξης» στην κίνηση.
Εκείνο το αόρατο, ακόμα και στο μικροσκόπιο, «μικρόβιο» που κάνει τους οδηγούς να σε προσπερνούν εντός λωρίδας, από αριστερά, από δεξιά, να σε κλείνουν χωρίς φλας και να οδηγούν στο «καπάκι» θυμωμένοι επειδή δεν μπορείς, εκ των πραγμάτων, να παραβιάσεις τα όρια ταχύτητας, συνεχίζει να προσβάλλει τους συμπολίτες μας.
Ακόλουθα, η αναγκαστική κίνηση του πατινιού στην άκρη της δεξιάς λωρίδας ή του μονόδρομου, σημαίνει ότι έρχεται και αντιμέτωπο με τις κακοτεχνίες που συγκεντρώνονται δυσανάλογα στις άκρες τους.
Τι σημαίνουν αυτά; Ένα όχημα που δεν διαθέτει πρωτοβουλία στην κίνηση, με μηδενική ενεργητική ασφάλεια, με τη χαμηλότερη ευστάθεια και τη χαμηλότερη ορατότητα.
Δεν υπάρχει μέρα που ο μέσος «πατινέρ» δεν εισπράττει βλέμματα ενόχλησης και λοιδορίας από περαστικούς στο μετρό, στα φανάρια, και προκλητικές κόρνες στον δρόμο, τη στιγμή που ο ίδιος είναι ο πλέον εκτεθειμένος μέσα σε μία κοίτη παράβλεψης του ΚΟΚ.
Τι μπορεί να γίνει για αυτό; Εεεεε, βασικά εγώ ήρθα εδώ για να γκρινιάξω, ρωτήστε τον Κυρανάκη...
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
