Εάν θεωρητικά μπορούσαμε να ρωτήσουμε κάθε κάτοικο της Αθήνας τι είναι αυτό που μετατρέπει αυτή την πόλη σε πνιγηρή και μη βιώσιμη, σίγουρα η πιο κοινή απάντηση θα περιστρεφόταν γύρω από την ανυπόφορη κίνηση και το καθημερινό μποτιλιάρισμα σε όλες τις κεντρικές -και μη- οδικές αρτηρίες της.
Ακόμα και μέσα από τους δικούς μας κοινωνικούς κύκλους, συνήθως ακούμε πως, κατά μέσο όρο, ο κάθε ένας από εμάς, περνά τουλάχιστον δύο ώρες τη μέρα κολλημένος στους δρόμους και εγκλωβισμένος μέσα σε ένα αυτοκίνητο -ή οποιοδήποτε άλλο μέσο μεταφοράς- για τη διαδρομή από και προς τη δουλειά του.
Η κίνηση και το στρες που έρχεται ως απόρροια αυτής έχει επιπτώσεις ακόμα και στην ψυχική μας υγεία. «Οι άνθρωποι εκνευρίζονται όταν δεν μπορούν να φτάσουν στη δουλειά τους ή στο σπίτι τους. Δεν μπορούν να φτάσουν σε ήρεμη κατάσταση για να ανταποκριθούν στα καθήκοντα που έχουν. Η ανυπομονησία αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην αναμονή».
«Ο ύπνος ελαττώνεται, ενώ είναι απαραίτητος για να λειτουργήσουμε μέσα στη μέρα. Γυρνάνε στο σπίτι τους καθυστερημένα, εκνευρισμένοι, δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, την οικογένειά τους. Είναι ένα ψυχοτραυματικό γεγονός», έλεγε πριν από μερικούς μήνες η νευρολόγος – ψυχίατρος Μάγδα Τσολάκη σε τηλεοπτικό σταθμό.
Καθημερινά, το πρώτο πράγμα που θα τσεκάρουμε προτού βάλουμε μπρος το αυτοκίνητο, είναι το google maps για να δούμε που έχει περισσότερη κίνηση, πώς μπορούμε να την αποφύγουμε και ποια είναι η συντομότερη διαδρομή που δεν αποτυπώνεται με αυτό το «βαθύ κόκκινο», που σημαίνει αργό και βασανιστικό μποτιλιάρισμα.
Συνήθως όλοι οι κεντρικοί δρόμοι -από τον Κηφισό, μέχρι την Κηφισίας και τη Μεσογείων, την Ακαδημίας, τη Σταδίου, τη Βασιλίσσης Σοφίας, την Καλλιρόης και τη Συγγρού- πήζουν καθημερινά με εκατομμύρια αυτοκίνητα που κινούνται σχεδόν σημειωτόν και με οδηγούς οπλισμένους με περίσσια υπομονή για αυτό που έχουν να διαχειριστούν.
Κάπως έτσι, αποφασίσαμε να βγούμε έξω στους δρόμους και να κάνουμε ένα «πείραμα». Διανύσαμε τις ίδιες αποστάσεις με αυτοκίνητο και με τα πόδια -για να μην το κάνετε εσείς- και τα ευρήματα ήταν πολύ ενδιαφέροντα. Οι διαδρομές που επιλέξαμε ήταν στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας όπου κυκλοφορεί η πλειοψηφία των εργαζομένων και περιλάμβαναν τα ίδια σημεία αφετηρίας και τερματισμού, μαζί με το παρκάρισμα.
Πρώτη διαδρομή: Πλατεία Ομονοίας - Σύνταγμα
Η ώρα είναι 12.20 το μεσημέρι. Οι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας είναι ως συνήθως «πηγμένοι». Βρίσκομαι στην κάθοδο της Πατησίων. Μόλις στρίβω και μπαίνω στον κυκλικό κόμβο της πλατείας Ομόνοιας, πατάω το χρονόμετρο του κινητού, για να κάνω καταγραφή του χρόνου που θα χρειαστώ για να φτάσω και να βρω να παρκάρω στην πλατεία Συντάγματος.
Το θερμόμετρο δείχνει 32 βαθμούς Κελσίου, παρόλο που ο Σεπτέμβρης διανύει τις τελευταίες του ημέρες. Η συγκεκριμένη διαδρομή είναι μόλις 1,1 χιλιόμετρα, πράγμα που σημαίνει ότι ο χρόνος που απαιτείται υπό κανονικές συνθήκες, είναι ελάχιστος.
Σχεδόν σε όλο το μήκος της και στις τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, η Σταδίου είναι κυριολεκτικά «στο κόκκινο». Κινούμαι με πρώτη και δευτέρα, ενώ τα διαδοχικά φανάρια αναβοσβήνουν και τα αυτοκίνητα που είμαστε στη σειρά, παραμένουμε για ώρα, σχεδόν στην ίδια θέση. Βάζω ραδιόφωνο, την ώρα που οι εκφωνητές λένε για την κίνηση στους δρόμους και συνιστούν «υπομονή». Στο μεταξύ, τα κορναρίσματα τριγύρω είναι τόσο διαπεραστικά, που όσο και να δυναμώσω την ένταση του ραδιοφώνου, δεν καταφέρνει να τα επισκιάσει.
Διανύω με την ίδια (μηδενική σχεδόν) ταχύτητα σιγά-σιγά τον δρόμο που βρίσκεται στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος και στρίβω στη Μητροπόλεως. Εκεί η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Η ουρά των αυτοκινήτων είναι μέχρι το σημείο που φτάνει το μάτι. Δεξιά και αριστερά έχουν παρκάρει -παράνομα- αυτοκίνητα, μηχανάκια, υπάρχουν κάτι βανάκια με μάστορες που εκτελούν εργασίες σε ένα μαγαζί, ενώ ταυτόχρονα τουρίστες ξεπετάγονται και περνούν απέναντι το δρόμο. Επικρατεί χάος.
Κάποια στιγμή, βλέπω μια θέση να αδειάζει σε ένα στενό που τέμνεται κάθετα με τη Μητροπόλεως, την οδό Πεντέλης. Πάρκαρα, ελπίζοντας να μην μου πάρουν τις πινακίδες. Πατάω λήξη στο χρονόμετρο: 41:15 λεπτά (!) από την Ομόνοια μέχρι να φτάσω και να παρκάρω στο Σύνταγμα.
Αφήνω το αυτοκίνητο και κάνω την αντίστροφη διαδρομή, με τα πόδια αυτή τη φορά. Πατάω έναρξη στο χρονόμετρο και ξεκινάω να διασχίζω την Σταδίου, με ένα σχετικά γοργό περπάτημα. Έβλεπα το μποτιλιάρισμα, από διαφορετική όψη αυτή τη φορά. Παρατηρούσα τους πλανώδιους μικροπωλητές, τους εργαζόμενους με τους χαρτοφύλακες στο χέρι που επέστρεφαν στο γραφείο, τους τουρίστες και κάθε λογής ανθρώπους. Η πόλη είχε μια διαφορετική εικόνα πλέον. Όταν φτάνω στην πλατεία Ομόνοιας, το χρονόμετρο είχε καταγράψει μόλις 9:19 λεπτά (!).
Δεύτερη διαδρομή: πλατεία Συντάγματος – Μοναστηράκι
Ξεπαρκάρω γρήγορα το αυτοκίνητο από τη Μητροπόλεως και ξεκινάω να τη διασχίζω καθοδικά, μέχρι να φτάσω στο Μοναστηράκι. Η απόσταση που χωρίζει τις δύο πιο κεντρικές και εμβληματικές πλατείες της χώρας είναι 850 μέτρα, σύμφωνα με το google maps. Κινούμαι σημειωτόν για πολλή ώρα, καθώς καταφέρνω να μετακινηθώ μόλις μερικά μέτρα τη φορά.
Το πόδι μου βρίσκεται συνεχώς στο συμπλέκτη και αισθάνομαι πως δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής, ούτε δυστυχώς κάποια γρηγορότερη διαδρομή. Καταφέρνω να φτάσω στην πλατεία Μοναστηρακίου και αρχίζω να είμαι αλέρτ για να βρω θέση να παρκάρω. Κατεβαίνω την Ερμού και στρίβω δεξιά στην Λεωκορίου, στον γνωστό δρόμο που βρίσκεται το Cantina Social. Παρκάρω στο στενό: 23:34 λεπτά γράφει το χρονόμετρο.
Ξεκινάω με τα πόδια για να φτάσω στο Σύνταγμα, περνώντας μέσα από την Ερμού. Παρά τις ορδές του κόσμου που είχε παρά το γεγονός ότι ήταν μεσημέρι εργάσιμης, καταφέρνω να φτάσω στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος μέσα σε μόλις 7:06 λεπτά.
Τρίτη διαδρομή: Μοναστηράκι – Μεταξουργείο (πλατεία Αυδή)
Η τρίτη διαδρομή είχε στόχο την πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο, περίπου 1,3 χιλιόμετρα μακριά από το Μοναστηράκι. Άρχισα να οδηγώ ανοδικά στην Αθηνάς, έναν δρόμο που θυμίζει κάτι από παλιά Αθήνα. Ένας δρόμος που οι αντιθέσεις αυτής της πόλης είναι ακόμα εντονότερες.
Από τα τουριστικά μαγαζιά και τα μπαντσάδικα που απλώνονται κατά μήκος της πλατείας Μοναστηρακίου, μέχρι τα μικρά συνοικιακά μαγαζάκια με αλλαντικά, ξηρούς καρπούς, ρούχα, τσάντες, χειροποίητα καλάθια και κάθε λογής αντικείμενα, μέχρι τη Βαρβάκειο αγορά, αυτή η εικόνα υπερτουριστικοποίησης δίνει τη θέση της σε μια αυθεντική Αθήνα που παλεύει να ξεπροβάλλει δειλά- δειλά.
Όταν στρίβω στη Σοφοκλέους, υπάρχει μια άλλη αύρα. Οι ιδιοκτήτες των μικρών χρωματιστών μαγαζιών, είναι κυρίως μετανάστες ασιατικής καταγωγής. Καθώς η κίνηση είναι για μία ακόμα φορά ανυπόφορη, προλαβαίνω να περιεργαστώ πως κυλά η ζωή στα σπλάχνα της πόλης.
Κατευθύνομαι στο Μεταξουργείο αφού περνώ κάθετα την Πειραιώς και ξεκινάω να αναζητώ πάρκινγκ. Για κακή μου τύχη, πέφτω πάνω σε δημόσια έργα, με αρκετούς δρόμους να έχουν σκαφτεί και να κλείνονται από μπουλντόζες.
Οι εργάτες μου κάνουν νόημα να ακολουθήσω άλλο δρόμο. Μετά από αρκετό ψάξιμο, καταφέρνω να βρω μια θέση πάρκινγκ πάνω στη Μεγάλου Αλεξάνδρου, με το χρονόμετρο να σταματά στα 18:45 λεπτά. Βγαίνω από το αυτοκίνητο και κάνω την ίδια διαδρομή με τα πόδια, με προορισμό την πλατεία Μοναστηρακίου, σε χρόνο 13:45 λεπτά.
Τέταρτη και τελευταία διαδρομή: Σύνταγμα – Παγκράτι (Καλλιμάρμαρο)
Όσοι είναι ή έχουν υπάρξει κάτοικοι Παγκρατίου, γνωρίζουν πολύ καλά ότι πρόκειται για μία από τις πιο «δύσκολες» περιοχές στην εύρεση πάρκινγκ. Και δεν έχουν άδικο. Το Παγκράτι που άρχισε να αποκτά πολύ hype και ακόμα περισσότερους ένθερμους υποστηρικτές τα τελευταία οκτώ χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι τα ενοίκια, τα μαγαζιά και η κίνηση, αυξήθηκαν με ραγδαίους ρυθμούς.
Η διαδρομή αυτή είναι στα 2,5 χιλιόμετρα. Ξεκίνησε από την πλατεία Συντάγματος όπου μέσω της Βασιλίσσης Σοφίας συνεχίστηκε στη Ριζάρη και τη Σπύρου Μερκούρη, στην οποία βρίσκεται και το άλσος Παγκρατίου.
Όσες φορές έχει τύχει να περάσω από αυτό το δρόμο -είτε είναι καθημερινή, είτε Σαββατοκύριακο- επικρατεί μποτιλιάρισμα. Αμάξια παρκαρισμένα δεξιά και αριστερά, αμάξια που προσπαθούν να σε προσπεράσουν, μηχανάκια να έρχονται σχεδόν μετωπικά κατά πάνω σου από το αντίθετο ρεύμα, και πάει λέγοντας.
Κατευθύνομαι στο Καλλιμάρμαρο και ψάχνω για αρκετή ώρα στα στενά πέριξ της πλατείας Βαρνάβα. Τελικά βρίσκω πάρκινγκ στο Μετς, επί της οδού Αρχιμήδους. Μια διαδρομή στα 21:29 λεπτά. Κατηφορίζω με τα πόδια τα στενά του Μετς και βγαίνω στην Αρδηττού. Περνάω απέναντι και περπατάω κατά μήκος του Ζαππείου για να βγω στη Βασιλίσσης Αμαλίας και να φτάσω ξανά στον τελικό προορισμό: το Σύνταγμα. Η ώρα είναι λίγο πριν τις 16.00 όταν ολοκληρώνω τη διαδρομή, σε μόλις 18:20 λεπτά.
Είμαι πια κατάκοπη-όχι τόσο σωματικά, κυρίως ψυχικά. Αυτό το κοινωνικό «πείραμα», δεν συνέβη για να σπαταλήσω μια ημέρα κολλημένη στην κίνηση, αλλά για να αναδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πόλης, που καθημερινά μας βυθίζει όλους στον βούρκο της. Μια πόλη που παρά τις μικρές της αποστάσεις, είναι αδύνατον να διανυθεί με ευκολία, μία πόλη που «καθορίζεται» από την κίνησή της, μία πόλη που κομμάτια των οδικών δικτύων μετατρέπονται σε Μεγάλους Περιπάτους για την τέρψη των τουριστών, μια πόλη που το πάρκινγκ αποτελεί παντού πρόβλημα, μια πόλη μη βιώσιμη για πέντε εκατομμύρια κατοίκους.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
