Μια περιοχή της Αθήνας με παλμό και πολύπλευρο χαρακτήρα αλλά με αδύναμη γαστρονομική ταυτότητα κάνει την γευστική της επίθεση και μπαίνει στον κύκλο των foodies με ένα εστιατόριο που καλύπτει όλες τις απαιτούμενες προδιαγραφές.
Το Elea είναι φουλ ζεστό σε ατμόσφαιρα και φιλοξενία. Οι άνθρωποι του ο Παναγιώτης Λάλος και η Χρυσούλα Βασιλοπούλου προκαλούν μια ωραία οικειότητα και με τον τρόπο τους αλλά και με τον χώρο που έχουν δημιουργήσει και βγάζει έκδηλα και απροσποίητα την θαλπωρή του σπιτιού.
Θερμά και φυσικά χρώματα, κλασικό ξύλο και άνετα minimal τραπέζια είναι ο απόλυτος καμβάς χαλάρωσης και προετοιμασίας για το μενού που παίζει σε διαφορετικά ντεσιμπέλ.
Την κατηγορία φαγητό έχει αναλάβει ο πολυσυζητημένος Μιχάλης Μερζένης, ένας από τους πιο ροκ, ντόμπρους και νόστιμους σεφ που έχουμε αυτή την στιγμή.
Ο Μιχάλης, πασίγνωστος ως Άσωτος ( το πιο viral,fun και συνεχόμενα sold out εστιατόριο), ένιωσε τα καλά vibes των ανθρώπων και του μαγαζιού και έδωσε όλο το πάθος που τον διακατέχει για την σύνθεση ενός μενού με πιάτα που δεν πειραματίζονται με την Ελληνική κουζίνα αλλά πλέκουν την ωδή της φωτίζοντας κάθε αγνή και αληθινή πλευρά της.
Αυτό είναι άλλωστε και το δυνατό του χαρτί η μαγειρική χωρίς δηθενιές, περιττά περιτυλίγματα και τεχνικούς καλλωπισμούς. Κάθε συνταγή την προσεγγίζει με σεβασμό και ψυχή και την κεντάει με τα απαραίτητα μόνο φρεσκαρίσματα, με αποτέλεσμα να βρίσκουμε πλέον σε μια άκυρη γαστρονομική γειτονιά την πιο έγκυρη και καθαρή εκτέλεση οικείων και μαμαδίστικων γεύσεων.
Τα πιάτα που δοκιμάσαμε και τα ντολμαδάκια
Με την αίσθηση ότι μαζευτήκαμε με τους φίλους και την οικογένεια μας σε ένα εκλεκτό και πιο προσεγμένο οικογενειακό τραπέζι ξεκινήσαμε να μοιραζόμαστε τα ορεκτικά που έχουν πλαστεί για να μπαίνουν στη μέση.
Για αρχή την ολόσωστη τυροκαυτερή, την ανοιχτή σπανακόπιτα με το γευστικό εφέ του φρέσκου χόρτου και τους αφράτους λουκουμάδες φέτας με την σέξι προσθήκη της μαρέγκας δυόσμου στην κορυφή.
Τρία στα τρία στη γεύση είναι πολύ καλή κέντα για το επόμενο ασφαλές ποντάρισμα της γαστρονομικής παρτίδας. Πράγματι η συνέχεια είχε πιο δυνατά και τολμηρά χαρτιά σαν τα αφράτα κεφτεδάκια βουτηγμένα κυριολεκτικά στην σάλτσα ντομάτας με πιπεριά και πεκορίνο Αμφιλοχίας, την best seller τηγανιά μαύρου χοίρου με πιπεριές, τσίπουρο και καπνιστή πάπρικα και τα δικά μου πολύ αγαπημένα ντολμαδάκια.
Τα μικρά χειροποίητα γευστικά θαύματα, μου θυμίζουν πάρα πολύ αυτά που απολαμβάνω με τους κουμπάρους μας όποτε πάμε στο σπίτι τους στην Κρήτη. Του Μιχάλη τώρα είναι λαχταριστά και άρτια από την εικόνα μέχρι τον ουρανίσκο κρύβοντας μερικές ευχάριστες γευστικές εκρήξεις χάρη στο καπνιστό γιαούρτι, το κουκουνάρι και την σταφίδα.
Στην άλλη πίστα στα κυρίως το κλίμα της μοιρασιάς παραμένει και πρακτικά στήνεται με το κριθαρότο, τα σκιουφιχτά, τα παιδάκια και το ψητό κοτόπουλο.
Το κριθαρότο έχει μελώσει και καθώς έχει δέσει με την κρέμα φέτας και τον άνηθο σε αφήνει να ταξιδέψεις και να ανασύρεις νοσταλγικές μνήμες από τα γεμιστά της μαμάς ή της γιαγιάς στο Κυριακάτικο τραπέζι. Τα σκιουφιχτά από την άλλη μπορούν άνετα να γίνουν βάση για νέες αγαπησιάρικες θυμισιές πλούσιες στα πληθωρικά αρώματα της ντομάτας, του λουκάνικου και του καμένου βουτύρου.
Πηγαίνουμε προς την κορύφωση με δυο γευστικά πυροβόλα. Τα μεν αρνίσια παιδάκια που μοσχομυρίζουν και είναι τόσο ρουστίκ όσο πρέπει και το δε κοτόπουλο που είναι το πιο γαστριμαργικό που βρίσκουμε σε ολόκληρη την Αττική και σίγουρα υπογράφει το μαγείρεμα ψυχής του σεφ. Είναι τέλος ζουμερό με καλή τραγανή πετσούλα και μυρωδάτο λεμονάκι. Αυτά και μόνο αυτά, απλότητα και ουσία.
Για να τελειώσουμε εξίσου καλά δοκιμάστε το μπακλαβά μιλφείγ με κρέμα φιστίκι. Τα φύλλα κρατσανίζουν και η κρέμα είναι βελούδινη και αέρινη.
Συνοψίζοντας επιστρέφουμε με την σύνθεση του Elea σε μια γειτονιά outsider, αλλά επιστρέφουμε και πιάτο πιάτο σε μια ελληνική κουζίνα που μας έχει λείψει με ξεκάθαρες γεύσεις.
Σύρου 13 -15
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
