Νομίζω ότι όλοι μας στις διακοπές θέλουμε να φάμε καλά, χωρίς να προβληματιστούμε και χωρίς να μπούμε σε κάποιες περιοριστικές νόρμες. Πιο απλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βγείς από την παραλία και εκεί δίπλα στα αλμυρίκια να μπορείς να απολαύσεις την αυθεντική αιγαιοπελαγίτικη κουζίνα χωρίς άσκοπους μοντερνισμούς και περιττές υπερβολές.
Τα ταβερνάκια που συνεχίζουν την παράδοση, που ψήνουν στους φούρνους και μαγειρεύουν στις κατσαρόλες τα ντόπια προιόντα είναι ένας θησαυρός που δεν κανακεύει μόνο τον στομάχι μας, αλλά με κάποιο τρόπο μας γεμίζει θαλπωρή και οχυρώνει την ουσία των διακοπών μας.
Στις κυκλάδες με τις πλούσιες και συγκλονιστικές πρώτες ύλες υπάρχουν σε διάφορες παραλίες, σοκάκια και χωριά οικογένειες που μπαίνουν στην κουζίνα των μαγαζιών τους και υμνούν τις κυκλαδίτικες συνταγές. Ιδού μια λίστα με τα καλύτερα για να μην σας ξεφύγουν οι best of ρεβιθάδες, οι ντοματοκεφτέδες, η φρουτάλια, ο κόκορας και τόσα άλλα θαυμαστά μαγειρευτά.
Koutsou & co, στην Αντίπαρο
Ξεκινάμε με μια νέα είδηση, καθώς πλέον δεν χαιρόμαστε τα μαγειρευτά της μαγείρισσας της καρδιάς μας Αργυρώς Κουτσού μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Αντίπαρο, στον κλασικό πεζόδρομο γεμάτο με ζωηρές μπουκαμβίλιες.
Η Αργυρώ έχει συγκεντρώσει θαυμαστά υλικά από τις Κυκλάδες, το Ιόνιο, τον Παρνασσό και την Κρήτη και κάθε πρωί ζυμώνει το δικό της ψωμί, φτιάχνει τις σάλτσες με τα υλικά από τον μανάβη και τα μποστάνια και τους ζωμούς της από τα κεφάλια των γαρίδων και μετά μιλάει με τους κοντινούς παραγωγούς τυριών, καλουδιών αλλά και τους ψαράδες για να δει τι φρέσκο υπάρχει.
Από τα σπαρταριστά λάφυρα της ημέρας σμιλεύει τα έξτρα πιάτα του καλοκαιρινού της μενού δίνοντας σε κάθε παραδοσιακή συνταγή το δικό τις ιδιοσυγκρασιακό και κοσμοπολίτικο άγγιγμα. Έτσι ο κόκορας πατίδο γεμίζεται με αραχωβίτικο τραχανά και το παστίτσιο γίνεται με γαρίδες και τοπικό λουκάνικο.
Κτήμα Ρούκουνα στην Ανάφη
Στον Ρούκουνα, τη μεδεξένια παραλία της Ανάφης, βρίσκεται μέσα σε ένα κήπο από φραγκοσυκιές, αμπελιές και σύκα μια οικογενειακή ταβέρνα βάλσαμο. Δεν είναι μόνο το απόλυτο καλοκαιρινό σκηνικό που μας θυμίζει τι είναι στην πραγματικότητα οι διακοπές, όσο τα πιάτα των Αλεξόπουλων και ειδικά αυτά που νοικοκυρεύει η κυρία Ζαμπέτα.
Για να καταλάβετε μετά τις βουτιές βγαίνεις και πιάνεις τραπέζι για να φας μπαξεβανικά που έρχονται κατευθείαν από το κήπο τους, πιάτα που κανακεύονται στα τσουκάλια, συνταγές που σιγομαγειρεύονται στα δυο εξωτερικά φουρνιά και ντόπια κρέατα ή φρέσκα λαχανικά που καπνίζουν στα κάρβουνα.
Το καλύτερο είναι μόλις φτάσατε να πάτε να εντοπίσετε τα μαγειρευτά της ημέρας πάντα από τα χεράκια της κυρίας Ζαμπέτας και του γιου της Αναστάση. Ότι και να βρείτε όλο γίνονται με μεράκι και μπόλικη γεύση. Να έχετε όμως τον νου σας για το παστίτσιο, τον κρασάτο κόκορα και το κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες.
Αρακλειά, στην Ηρακλειά
Ο έμπειρος και βραβευμένος Γιάννης Γαβαλάς επέλεξε να αφήσει τα φώτα της πόλης και να επιστρέψει στις ρίζες του, στην άγνωστη γαστρονομικά Ηρακλειά και να μετατρέψει το πατρικό του στον Άγιο Γεώργιο σε ένα εστιατόριο που αγκαλιάζει όλες τις Κυκλάδες και αγναντεύει από το μπαλκόνι το Αιγαίο.
Αυτό που λέω δεν είναι καθόλου υπερβολή καθώς συνεργάζεται με μικρούς παραγωγούς περίπου 15 με 17 νησιών και κάπως έτσι στα πιάτα του γεύεσαι την αυθεντικότητα αυτών των προορισμών. Άλλωστε όλες οι συνταγές που ξεκινάνε από την παράδοση και καταφέρνουν μέσα από την απλότητα να την εξελίσσουν.
Πρέπει να δοκιμάσετε τις αφράτες μαραθοτηγανήτες με σέσκουλα και το κυκλαδίτικο cheesecake με γραβιάρα Νάξου, γιδοτύρι ίου και λαχταριστές σπιτικές μαρμελάδες ντομάτας και λεμονιού.Το δυνατό στοιχείο του σεφ είναι η τροφοσυλλογή, ο ίδιος ασχολείται ειδικά τους μήνες που είναι κλειστό το εστιατόριο να μαζεύει βότανα, χόρτα και γενικά υλικά στην εποχή τους ώστε να τα αξιοποιήσει για το καλοκαίρι.
Δώστε επομένως βάση σε μαγειρευτά κατσαρόλας και κατά την γνώμη μου στην κατσικομακαρονάδα με τέτοια μυρωδικά που απογειώνουν τη γεύση.
Αρμπαρόριζα, στην Αμοργό
Νομίζω ότι η χώρα της Αμοργού είναι από τις πιο όμορφες των Κυκλάδων. Είναι τόσο ματζόβολη να την σεργιανίσεις και την ίδια στιγμή τόσο όμορφη με τόσες πολλές και εξαιρετικές επιλογές για φαγητό. Δεν ξέρω αλλά εγώ ενθουσιάζομαι όταν σε ένα τόσο μικρό μέρος μπορείς να βρεις συγκεντρωμένες τόσες top τρώγειν επιλογές.
Γι αυτό μάλλον δεν μου ήταν τόσο εύκολο να διαλέξω ποιο μαγαζί να σας προτείνω, μετά όμως σκέφτηκα πόσα μεσημέρια έχω περάσει από την Αρμπαρόριζα και έχω πετύχει την Ιλιάνα, ιδιοκτήτρια και μαγείρισσα κατά επιλογή, με το γνωστό κότσο και τις μαντίλες να είναι χωμένη στην κουζίνα και να πειραματίζεται με συνταγές που έχουν την Κυκλαδίτικη ταυτότητα αλλά και τον δικό της alegro, αντισυμβατικό και τσαχπίνικο χαρακτήρα.
Ναι, αν βρεθείτε στην χώρα της Αμοργού πρέπει να κάτσετε στα τραπέζια της Αρμπαρόριζας, θα φάτε πολύ νόστιμα και καθόλου βαρετά. Τα πιάτα έχουν κάτι να πουν, είναι όλα από υλικά παραγωγών και αλλάζουν πολύ συχνά σε σχέση με την εποχικότητα και την διαθεσιμότητα.
Μερικά από τα πιάτα που σας προτείνω είναι τα τραγανά μπουρεκάκια, η καπνιστή μελιτζάνα και το τραχανώτο με ξινομυζήθρα.
Ταβέρνα Τσιτσάνης, στην Πάρο
Όταν ένα μαγαζί λειτουργεί αδιάκοπα από το 1969 γεμάτο κόσμο τότε ίσως δεν χρειάζονται πολλά λόγια.Ο κύριος Γιάννης Ρούσσος και η γυναίκα του Βασιλική φώλιασαν σε ένα νοσταλγικό καφενείο, ντυμένο με παλιούς πίνακες και προικισμένο με κουκλίστικη αυλή, την Παριανή κουζίνα και διασφάλισαν την μετάδοση της έχοντας στην φαρέτρα τους τα πιο αγνά υλικά, τα δικά τους, από την φάρμα και το μποστάνι.
Σήμερα ο γιος τους ο Βλάσσης συνεχίζει με εμμονή στην ίδια φιλοσοφία, από το μποστάνι στο τραπέζι, να δίνει ρεσιτάλ στα ποθητά μαγειρευτά, από τα γεμιστά με λαχανικά που μοσχομυρίζουν, τα όσπρια που κολυμπάνε σε σάλτσες του ονείρου και σε πιάτα κατσαρόλας που κάνουν γκελ όπως το κουνέλι με μπαμπάτσικες φρέσκες πατάτες.
Όρεξη να έχετε και να δοκιμάσετε όσα περισσότερα μπορείτε. Δεν βρίσκεις συχνά τέτοια οικογενειακά διαμάντια που αντιστέκονται σε τουριστικούς πειρασμούς και καταφέρνουν να ξεχωρίζουν από το γενικό γαστρονομικό ρεύμα φιοριτούρας που επικρατεί στην Πάρο.
Αγκίστρι, στη Θηρασιά
Αν θέλεις να γνωρίσεις μια άλλη Σαντορίνη τότε αξίζει να πας στην Θηρασιά και πιο πολύ σε αυτή την ταβέρνα του καραβοκύρη κύριου Νίκου και της θαυματουργής μαγείρισσας κυρίας Αννεζούλας. Τότε θα καταλάβεις ότι όσο δημιουργικό και ευφάνταστο είναι το fine dining άλλα τόσο σπουδαίο είναι το απλό καθημερινό φαγητό που δημιουργείται με αγνές πρώτες ύλες και με έμφυτη μαγειρική αντίληψη.
Κάθεστε μπροστά στην θάλασσα με φόντο την καλντέρα και απολαμβάνετε ένα θαλασσινό σερί με φρέσκα ψάρια που μπαίνουν στο τηγάνι ή στα κάρβουνα.
Δοκιμάζετε μερικές εξαιρετικές μακαρονάδες, αναδιατυπώνεται την αντίληψη σας για το παστίτσιο και το μουσακά και δεν φεύγετε αν δεν πάρετε λίγο από την κακαβιά του κύριο Νίκου, άλλωστε είναι από τους πιο γνωστούς καραβομάγειρες του νησιού και αυτή σίγουρα είναι η σπεσιαλιτέ του αλλά και τους ντοματοκεφτέδες της γυναίκας του.
Ηλιοβασίλεμα, στη Σύρο
Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που επισκέφτηκα το εστιατόριο του ταλαντούχου και πρωτοποριακού σεφ Κώστα Μπουγιούρη. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια αλλά δεν έχω ξεχάσει την έκπληξη που μου προκάλεσαν οι γεύσεις του, καθώς καταφέρνουν να ξυπνήσουν μνήμες δίνοντας όμως με ένα μαγικό τρόπο νέα πνοή στα παραδοσιακά Κυκλαδίτικα πιάτα.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Ηλιοβασίλεμα αποτελεί γαστρονομικό σημείο αναφοράς για την ανανέωση της Ελληνικής κουζίνας και καταφέρνει παρά την προνομιακή του θέση να κερδίζει τους πόντους στα πιάτα.
Απλώνοντας τραπέζια πάνω στην παραλία Γαλισσά και με κάδρο το πιο εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα του νησιού, τρως αναβαθμισμένο μουσακά, φοβερό ριζότο κακαβιάς, λουκουμένιο κόκορα με χειροποίητες ταλιατέλες και πολλά ακόμα που έρχονται σερβιρισμένα με αξιοσημείωτη κομψότητα.
Majorana, στην Τήνο
Όσοι ασχολούνται με μπίρες και ποτά σίγουρα ξέρουν τον Ανέστη Ζαμανόπουλο, που αποτελεί μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες αυτού του χώρου. Ο Ανέστης έχει αφήσει το στίγμα του σε μερικές από τις πιο γνωστές μπάρες, έχει υπογράψει και υπογράφει την επιμέλεια σε πολλά αποστάγματα, όπως το πρώτο ελληνικό whisky και έχει συμβάλει στην γέννηση της μπίρας φαβορί blame the sun.
Μέσα σε όλα αυτά είναι και η ψυχή της Majorana μαζί με την μητέρα του Πωλίνα. Ενώ πήγαινε συχνά στην Τήνο αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα, να μείνει μόνιμα στο χωριό Αγάπη και να δημιουργήσει με την οικογένεια του, το εστιατόριο όαση γαστρονομικά και οπτικά.
Η μαντζουράνα λοιπόν έχει μια κατάφυτη αυλή με ξύλινα τραπέζια, βγάζει μια εθιστική ηρεμία και έχει ένα μενού πιάτων κυρίως από ντόπια υλικά μικρών παραγωγών που θέλεις να το ρουφήξεις. Βάλτε στα οπωσδήποτε τα γιαπράκια της μαμάς Πωλίνας, τα σιγομαγειρεμένα μάγουλα και το τηνιακό αρνάκι με τις πιο αγαπιανές πατάτες.
Του Ζόσεφ, στην Άνδρο
Συνεχίζουμε με έναν ακόμα άνθρωπο που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στον τόπο του και να μαγειρεύει. Ο λόγος για την Κατερίνα Ρεμούνδου που επέστρεψε στα γεννοφάσκια της ραφινάρισε το παλιό καφενείο του παππού της και κατάφερε να το κάνει γαστρονομικό προορισμό για την ανδριώτικη κουζίνα.
Δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει στο νησί κάποιος foodie και να μην περάσει από του Ζόσεφ για να δοκιμάσει τα πιάτα της που τιμούν τα τοπικά υλικά της Άνδρου και υπηρετούν στο απόλυτο την φιλοσοφία της εποχικότητας.
Γι αυτό άλλωστε δεν θα βρείτε ένα σταθερό τυπικό μενού αλλά θα ενημερωθείτε για τις συνταγές ημέρες από τα φρέσκα καλούδια του μποστάνι και των μικρών παραγωγών. Αν πετύχετε την παραδοσιακή φρουτάλια να την πάρετε οπωσδήποτε η Κατερίνα κάνει μια τσαχπινιά και προσθέτει λόκαλ λουκάνικο και μαντζουράνα. Επόμενο must είναι η σπιτική πρασόπιτα με τραχανά.
Κούτσικος, στην Κύθνο
Μια δεμένη οικογένεια, η Βλαστάρη, σύσσωμη έχει δημιουργήσει αυτό το ταβερνάκι πηγαίνοντας προς στα Λουτρά στην Κύθνο και μας θυμίζει πως είναι να τρως κάθε μέρα πεντανόστιμο μαμαδίστικο φαγητό. Για εμένα μάλιστα αξίζει και με το παραπάνω να πας μέχρι το όμορφο νησί για να φας στην καταπράσινη και φιλόξενη αυλή τους.
Η κυρία Άννα και ο γιος της Δημήτρης είναι γευσιπλάστες των μαγειρευτών. Ο Κώστας είναι μαέστρος του κάρβουνου, ο Κύριος Αντώνης είναι υπεύθυνος για τα υλικά από την δικιά τους φάρμα και μποστάνι και η Καλλιόπη ακούραστη κάνει όλες τις προετοιμασίες, κόβει τις πατάτες, καθαρίζει τις μελιτζάνες και ό,τι άλλο χρειαστεί.
Το αποτέλεσμα είναι πιάτα που μιλούν στην καρδιά και στον ουρανίσκο με ασυναγώνιστα τα ρεβίθια στο πήλινο. Είναι ένα λουκούμι γι αυτό και είναι ανάρπαστα. Εγώ σας προτείνω να πάρετε και το λεμονάτο κατσικάκι και οπωσδήποτε τις μελιτζάνες ιμάμ αποτελούν το νόημα του καλοκαιριού. Αν μάλιστα έχουν κόψει τομάτες και πιπεριές από το κήπο τους, τότε σίγουρα πρέπει να γευτείτε και τα γεμιστά που γίνονται επι τόπου.
Μανώλης, στη Σίφνο
Και εδώ η ιστορία ξεκινάει από μια οικογένεια, την οικογένεια Νερούτσου με καπετάνιο τον κύριο Μανώλη, που άνοιξε την ταβέρνα το 1976 στο Βαθύ της Σίφνου.
Πέρα από την ονειρική τοποθεσία, κάτω από τα πυκνά αλμυρίκια του κολπίσκου, η ταβέρνα μας μυεί στην παραδοσιακή Σιφνέικη κουζίνα. Έτσι θα βρούμε το πιο διάσημο ντόπιο πιάτο το μαστέλο, δηλαδή το κατσικάκι μαριναρισμένο με κρασί και άνηθο και σιγομαγειρεμένο πάνω στις κληματόβεργες σε πήλινο και εννοείται το σήμα κατατεθέν του νησιού την ρεβιθάδα, που είναι μεστή, πλούσια και κολαστικά μελωμένη.
Σημειώστε ότι και εδώ η οικογένεια έχει το δικό της αγρόκτημα, όπου παίρνει φρέσκα φρέσκα τα λαχανικά και εκτρέφει τα δικά της κατσικάκια και αρνάκια. Ότι λοιπόν και αν φάτε έχει περάσει από την φροντίδα τους.
Αμοργινός, στη Νάξο
Δεν γίνεται να πας στη Νάξο και να μην ανέβεις στο πιο όμορφο χωριό, την Απείρανθο με τα μαρμάρινα μονοπάτια, τα μικρά σοκάκια και την απαράμιλλη θέα.
θα πας και θα φας στο ίδιο επίπεδο με την εμπειρία περιήγησης στην ταβέρνα του Γιώργου Αμοργινού, της Κατερίνας και της Βούλας Μπακάλου. Οι τρεις τους με πολλή αγάπη περιφρουρούν την αυθεντική κουζίνα του νησιού και καταπιάνονται με την παραγωγή τυριού, όπως το άπαιχτο αρσενικό και την ωρίμανση αλλαντικού σαν το viral ζαμπονί με μπαχαρικά που θυμίζει εκλεκτό προσούτο.
Στο μενού τους πρωταγωνιστούν δυο από τα πιο εμβληματικά ναξιώτικα πιάτα το ρόστο και ο καλόγερος και σας διαβεβαιώνω ότι είναι και τα δυο να γλείφεις τα δάχτυλα σου. Το ρόστο με άλλα λόγια το χοιρινό που μαγειρεύεται με άφθονο σκόρδο, κρασί και ντομάτα, έχει μια σάλτσα που σε σκλαβώνει και θέλεις να μην αφήσεις στάλα.
Από την άλλη ο καλόγερος με το μοσχαράκι σε πρώτο πλάνο, μαζί με την μελιτζάνα και την ναξιώτικη γραβιέρα είναι σαν γλύκισμα. Δεν χρειάζεται να σας το πω τα δοκιμάζετε και τα δυο.
Μπακάλικον Γαλάνης, στη Μήλο
Ένα πρωήν μπακάλικο μεταμορφώθηκε με σεβασμό από τον Νίκο Νίνο σε ένα νοσταλγικό μεζεδοπωλείο. Μπαίνεις μέσα και γυρνάς πίσω στην εποχή με την κλασική ζυγαριά και τα γεμάτα χρωματιστά ράφια.
Την ίδια αίσθηση σου δίνει και το φαγητό κλασικοί μεζέδες σερβίρονται σε μικρά πιάτα για να μοιράζονται ανάμεσα στην παρέα. Δεν λείπει εννοείται το ψωμί με τον διάσημο μηλέικο πελτέ, ούτε οι καλύτερες τυρόπιτες της Μήλου, με το ντόπιο υπόξινο τυρί και το μπόλικο κρεμμύδι.
Ο Νίκος επίσης πίσω από τον μπάγκο του, στην κουζίνα, διαπρέπει φτιάχνοντας τον δικό του σπέσιαλ καβουρμά με ντομάτα, φέτα και αυγό. Μην νομίζετε όμως ότι το μεζεδοπωλείο υστερεί σε θαλασσινά, το χταπόδι είναι σκέτη λιχουδιά.
Μπακαλοταβέρνα της Ειρήνης, στη Φολέγανδρο
Στην Άνω Μεριά της Φολεγάνδρου είναι μια ταβέρνα που μοιάζει σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Πρόκειται για το μπακάλικο- καφενείο της κυρίας Ειρήνης αλλιώς της Μπούκλας, όπως την ξέρουν οι περισσότεροι.
Η Κυρία Ειρήνη με την ίδια χαρούμενη διάθεση μαγειρεύει 365 μέρες του χρόνου και υποδέχεται ότι στιγμή και αν είναι όλους τους επισκέπτες με την ίδια θέρμη. Tα φαγητά της δεν έχουν τίποτα επιτηδευμένο και τίποτα έτοιμο όλα τα κάνει με τα χεράκια της με ότι φρέσκο έχει βρει στο πρωινό σεργιάνι της.
Έτσι κάθε μέρα πλάθει τα σπιτικά της ζυμαρικά τα ξακουστά ματσάτα και συνοδεύει με αυτά το πεντανόστιμο κοκκινιστό κατσικάκι ή τους παραδοσιακούς αφράτους κεφτέδες. Αν την ημέρα που θα πάτε έχει γεμιστά κρεμμύδια μην τα χάσετε είναι αξέχαστη λιχουδιά. Μην παραλείψετε όμως στο τέλος και τα δικά της χειροποίητα γλυκά του κουταλιού.
Ταβέρνα του Νικόλα, στη Μύκονο
Μπορεί να νομίζουμε ότι στην Μύκονο όλα τρέχουν πολύ γρήγορα και όλα είναι βουτηγμένα σε μια αδικαιολόγητη πολυτέλεια, που πολλές φορές δεν έχει ουσία- κυρίως γευστική- δεν είναι όμως έτσι υπάρχει και μια άλλη πλευρά του νησιού που έχει τους δικούς του ρυθμούς.
Αν ξεφύγετε λίγο από τα τετριμμένα και αφήσετε τα κραυγαλέα και πανάκριβα beach restaurants με τα επαναλαμβανόμενα πιάτα εντυπωσιασμού και επιλέξετε ποιο off broadway μέρη όπως την ήρεμη παραλία Αγία Άννα θα εκπλαγείτε με την ενίσχυση της παραδοσιακής κουζίνας και από την έμφαση στο απλό και νόστιμο.
Ειδικά σε αυτές τις συντεταγμένες είναι τοποθετημένη μια από τις πιο ιστορικές ταβέρνες του νησιού ο Νικόλας. Τρεις γενιές μαγειρεύουν δίπλα στα αλμυρίκια παραδοσιακότατο λαχταριστό μουσακά, τραγανό τηγανητό καλαμάρι, πληθωρικούς κόκκινους κεφτέδες και χειροποίητα μυκονιάτικα λουκάνικα.
Κύκλωπας, στη Σέριφο
Άφησα για το τέλος ένα από τα πιο αγαπημένα μου κυκλαδίτικα σκηνικά. Ο Κύκλωπας απλώνει τα τραπέζια του πάνω στην άμμο στην ακατέργαστη παραλία Μεγάλο Λιβάδι της Σερίφου. Εκεί υπάρχουν επίσης τα μουσειακά απομηνάρια από τα μεταλλεία κάνοντας το κάδρο ακόμα πιο μοναδικό.
Στο ήδη δυνατό backround προστίθεται ένα από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα όλων των Κυκλάδων και πιάτα που μας βάζουν στην γευστική υπεροχή της Σεριφιώτικης κουζίνας. Σίγουρα τρώμε τις περίφημες μαραθοτηγανίτες, που είναι αφράτες και φουλ σε γεύση, τον κόκορα με τις μακαρούνες, την ντόπια ρεβιθάδα και για τους μερακλίδες τους ουζομεζέδες με διάφορες παραλλαγές στην γαρίδα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
