Στην Ηλιούπολη το γευστικό ματς παίζεται περισσότερο ανάμεσα στο σουβλάκι και τους μεζέδες και η αλήθεια είναι ότι το έχει κερδίσει καλά, αλλά δεν είναι αυτό που μπορεί να την προσθέσει στους κυρίαρχους γαστρονομικούς παίκτες της πόλης.
Το Ether, που άνοιξε την πόρτα του περίπου δυο χρόνια πριν από την ονειροπόλα παρέα των Γιώργο Παπαδόπουλο, Κωνσταντίνο και Γιάννη Καρανδρέα, από την άλλη είναι η στρατηγική αλλαγή κατηγορίας, που την εισάγει κατευθείαν σε μια πίστα με φινιρισμένη, δημιουργική, στιλάτη και πιο γκουρμέτ κουζίνα.
Οι φίλοι με ρίζες από την περιοχή και με βαθιά επίγνωση του ρίσκου διάλεξαν το σημείο, την Πριάμου, δίπλα στην αγαπημένη τους πλατεία και έδωσαν σάρκα και οστά σε ένα μαγαζί που ξεφεύγει τελείως από την πεπατημένη και συστήνει στους local αλλά και στους υπόλοιπους Αθηναίους μια άλλη γαστρονομική Ηλιούπολη.
Στη πόρτα σε περιμένει πάντα κάποιος για να σε καλοδεχτεί και να σε βάλει μέσα σε ένα χώρο που διαχέεται από το αφαιρετικό γούστο, τον ατμοσφαιρικό φωτισμό αλλά και το παράδοξο πάντρεμα του βιομηχανικού στυλ με την πηγαία ζεστασιά και την αρμονία των μεταλλικών στοιχείων με το θερμό ξύλο.
Πρωταγωνιστής καθώς το μάτι επεξεργάζεται κάθε γωνιά είναι σίγουρα η κουζίνα, ανοιχτή, μοντέρνα μας αφήνει χωρίς περιορισμούς να χαζεύουμε την ομάδα να κινείται ρυθμικά και συντονισμένα και να δημιουργεί όλα τα πιάτα on the spot για να έρθουν στο τραπέζι μας.
Μαέστροι στο τέμπο της είναι δυο νέοι σεφ ο Ζαφείρης Ρουμελιώτης και η Ριάννα Μπάλα. Δυο παιδιά με συνεχόμενο χαμόγελο και όπως φαίνεται αστείρευτη δίψα και αγάπη για την μαγειρική. Το Ether είναι το πρώτο τους εγχείρημα ως οδηγοί παρόλα αυτά τα πιάτα τους αποπνέουν τσαμπουκά, πατάνε γευστικά με σιγουριά και έχουν μια προσέγγιση στο casual dining που επιτέλους είναι «ντυμένη» με φρεσκάδα, νιάτα και διαφορετικότητα.
Θα ήθελα να προσθέσω στα συν τους την ωριμότητα και την σεμνότητα με την οποία κινούνται γιατί μαρτυρά τον πρώιμο μαγειρικό βίο τους με τον σεφ Δημήτρη Δημητριάδη αλλά και το ιδιαίτερο άγγιγμα που χαρίζεται στα μεσογειακά uptaded πιάτα τους.
To μενού που δοκιμάσαμε...
Η κάρτα με τα φαγητά τους είναι μικρή, συμπυκνωμένη και σε πρώτο ανάγνωσμα δημιουργεί πολλές επιθυμίες και σε κάνει να στέκεσαι και να μην σκρολάρεις. Σε κάθε πιάτο υπάρχει ένας διάλογος με εποχικά υλικά και μια διάθεση να «ζωντανέψουν» περισσότερο οικείες γεύσεις και να γίνουν πιο παιχνιδιάρικες και πιο νέας γενιάς.
Εμείς έχουμε την τύχη να δοκιμάζουμε σε πρεμιέρα το χειμωνιάτικο μενού, το οποίο μεταμορφώνεται και προσαρμόζεται ανάλογα με την εποχή και τα φρέσκα υλικά.
Η αρχή του είναι κλασική αλλά δίνει το στίγμα γύρω από τη λεπτομέρεια και την ποιότητα των υλικών και των παρασκευών. Έχουμε λοιπόν χειροποίητο ψωμί φυσικής ωρίμανσης συντροφιά με εξαιρετικά μυρωδάτο παρθένο ελαιόλαδο από τη Σητεία, τραγανές ελιές καλαμών και ανθό αλατιού από το Μεσολόγγι.
Το δεύτερο στάδιο κάνει πολύ εντυπωσιακή είσοδο αλλάζοντας τα δεδομένα νοστιμιάς για το κουνουπίδι. Το λαχανικό ψήνεται με ένα ελαφρύ καβούρδισμα που του προσδίδει έξτρα γευστική διάσταση και κάνει ντουέτο με μια βελούδινη κρέμα αμυγδάλου, η οποία εμπλουτίζεται με επιπλέον αμύγδαλο, κρεμμύδι, κύμινο και λαδολέμονο. Το σύνολο στο στόμα βγάζει μια εξαίσια τραγανότητα και μια καθαρή απόλαυση όλων των υλικών που ταιριάζουν μεταξύ τους κολlαστικά.
Εξίσου πληθωρικό το δεύτερο πιάτο καταφέρνει να δώσει ανάταση στα χόρτα εποχής ραίνοντας τα διακριτικά με οξύμελο, πορτοκάλι και ένα μυρωδάτο μαλακό τυρί από το Άργος, πραγματική έκπληξη. Η γεύση έχει ισορροπία και τα χόρτα δεν χάνονται του εναντίον είναι καλομαγειρεμένα και στέκονται επάξια στον κεντρικό ρόλο τους.
To παιχνίδι της έντασης ανεβαίνει με την παστή σαρδέλα. Ωραία γυαλιστερή και ιδιαίτερα αλμυρή εφησυχάζεται λίγο από την γλυκά της λιαστής ντομάτας και του άγριου σκόρδου. Οι πρόσθετες πίκλες κάνουν την ένωση πιο αιχμηρή και κολλάνε στην αλμύρα και την δροσερή οξύτητα. Ο ουρανίσκος καθαρίζει και είναι πανέτοιμος για μια σοβαρή εναλλαγή με focus στην γλυκύτητα. Η πίτα ημέρας, έχει καραμελωμένο κρεμμύδι φουλ γλυκό, με ελιές και ελαφρά δροσιτικό τυρί γκερεμέζι που βοηθάει στην ισορροπία και στην πληρότητα της γεύσης.
Δικό μου αγαπημένο είναι ο κόκορας Μάνης, σιγομαγειρεύεται μαζί με σιτάκα Κάσου, μυζήθρα Κεφαλονιάς και σερβίρεται πάνω σε τρυπητό μακαρόνι. Τι να πω, είναι όλο τόσο ζουμερό, νιώθεις την βελούδινη σάλτσα ενώ ο κόκορας λιώνει στην κυριολεξία. Το ίδιο καλά μαγειρεμένο είναι το μοσχαράκι με χυλοπιτάκι, γραβιέρα Κρήτης, λαχανικά και πλούσια μπαχαρικά. Η σάλτσα του μοσχοβολάει κύμινο, το κρέας έχει μελώσει, το χυλοπιτάκι κρατάει καλά και αν και το σύνολο είναι παραπάνω αλμυρό παραμένει νόστιμο.
Δυο ουσιαστικά Ελληνικά πιάτα δεμένα με πολύ καλά υλικά ικανά να αποτελέσουν σημαία για τον χειμώνα και για κάθε φορά που θέλουμε να μας αγκαλιάσει μια μνημιακή γεύση με θαλπωρή.
To φινάλε πάει γάντι σε ένα τέτοιο μενού με βαθιές γεύσεις και με πληθωρικότητα και ναι εμπεριέχει σοκολάτα. Πρόκειται για ένα brownie πάνω σε άχαστη καρεμελωμένη ganache, μαζί με παγωτό φουντούκι.
Εδώ δεν χρειάζονται ιδιαίτερα λόγια μιλάμε για σοκολάτα, καρεμέλα και φουντούκι. Ότι πρέπει για να μας μείνει μια αξιομνημόνευτή επίγευση.
Μπορείτε βέβαια να τα πάρετε όλα πάλι από την αρχή και να ζευγαρώσετε κάθε πιάτο με τα κατάλληλα κρασιά. Η λίστα έχει πολλές ενδιαφέρουσες ετικέτες του Ελληνικού αμπελώνα που δεν κυκλοφορούν παντού. Και ύστερα να ξαναπάτε γιατί είναι από τα μαγαζιά που ιεραρχικά έχει πρώτη τη φιλοξενία. Από το service, τους ιδιοκτήτες και τους σεφ όλοι έχουν ένα μη προσποιητό ζεστό χαμόγελο.
Εγώ θα ξαναπάω γιατί η Ράννια και ο Ζαφείρης με ιντρίγκαραν πολύ με τη γήινη μαγειρική τους, τη σοφή επιλογή των υλικών που μας ταξιδεύουν ανά την Ελλάδα και τις comfort συνθέσεις τους.
Πριάμου 2, Ηλιούπολη
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
