«Τι σημαίνει φλούτσου»; με ρωτάνε, λίγο πριν συναντήσω τον Γιώργο Θεοδωρόπουλο, aka The Greek Master Chef, aka Floutsou. O ίδιος έχει πει ότι «φλούτσου» είναι «ο ήχος από το τηγάνι όταν δένουν τα μακαρόνια με τη σάλτσα». Ο ήχος από ένα επικά νόστιμο πιάτο φαγητού, όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, έχοντας παρακολουθήσει φανατικά το κανάλι του στο YouTube, και το αντίστοιχο στο TikTok.
Προτείνει μαγαζιά με καλό φαγητό, αποδίδει φόρο τιμής στο αγαπημένο του σουβλατζίδικο, δοκιμάζει πίτες από γνωστά brands με καφέ και σνακ, ακόμα και κατεψυγμένα προϊόντα, ταξιδεύει για να ανακαλύψει καλό φαγητό εντός και εκτός ελληνικών συνόρων, μπαίνει ακόμα και σε βιομηχανίες μαζικής παραγωγής. Ο «Φλούτσου» είναι ο πιο ακούραστος εργάτης του φαγητού στις ψηφιακές πλατφόρμες σήμερα. Είχα την χαρά να τον γνωρίσω από κοντά.
Πώς αποφασίζεις να ξεκινήσεις κανάλι στο YouTube;
«Έτυχε! Μετά από πολλά χρόνια στις κουζίνες, μετά από ένα σωρό απανωτά 12ώρα, 14ώρα, με χαλασμένο πόδι, με χαλασμένο χέρι, ψαχνόμουν, σκέφτηκα ακόμα και να αλλάξω επάγγελμα. Συζητούσαμε με έναν φίλο για όλα αυτά που μας αγαπάμε στις κουζίνες, για τις πλάκες μας, τις φάρσες μας, τις παρεϊστικές στιγμές μας, για όλα αυτά που μου αρέσει να δημιουργώ σε μια κουζίνα. Εμένα γενικά μου αρέσει να περνάνε όλοι καλά μέσα στην κουζίνα ενός μαγαζιού, να γελάνε, να υπάρχει κέφι, δεν μπορώ τις ίντριγκες και τη μιζέρια. Και μου λέει ο συγκεκριμένος φίλος, να κάνω ένα βιντεάκι, για όλα αυτά που μου αρέσουν στην μαγειρική.
Για την πλάκα έβγαλα ένα βιντεάκι λοιπόν, κάτι με βίγκαν πίτσες, και ο κόσμος γέλαγε, απαντούσε από κάτω με σχόλια, συμμετείχα κι εγώ στη συζήτηση και αυτό μου άρεσε πολύ. Κι έκανα κι άλλο βίντεο. Και φαίνεται πως όλο αυτό άρεσε στον κόσμο, που έβλεπε ότι εγώ δεν ήμουν κανένας στημένος, δεν έκανα σαν να παίζω στην τηλεόραση. Ήμουν ο εαυτός μου. Κάπως έτσι το βάλαμε μπρος το κανάλι.
Και γιατί YouTube και όχι τηλεόραση;
«Εγώ βρίζω στα βίντεο. Θα πω ότι μου βγει και όπως μου βγει και το σκεπτικό μου είναι ότι θα τα πω κι άμα σ' αρέσει, άμα δε σ' αρέσει μπορείς να δεις κάτι άλλο. Πχ, αν τρώω κάτι και μου αρέσει, ο χαρακτήρας μου είναι να στο πω λίγο πιο kinky μέσα από το βίντεο. Στην τηλεόραση δεν μπορώ να μιλήσω έτσι.
Κρίμα που είναι τόσο «τζίζ» να πεις «θα τηγαμίσουμε πατάτες»
«Ε, ναι! Αυτά θα ακούσεις στα βίντεο μου, αυτά μου βγαίνουν να λέω όταν τρώω κάτι νόστιμο, τι να κάνουμε. Παρεμπιπτόντως, έχω μιλήσει με τηλεοπτικά κανάλια, τους έχω πει, βάλτε με σε ό,τι ώρα θέλετε, ακόμα και μια το μεσημέρι, αρκεί να είμαι ο εαυτός μου, να μιλάω όπως θέλω. Μου λένε οκ, ευχαριστούμε πολύ. Λογικό το βρίσκω.
Το κανάλι πάντως είναι extreme sport. Από τα κατεψυγμένα σουβλάκια του Σουπερμάρκετ, στα πιο μερακλίδικα μεζεδάκια που κυκλοφορούν εκεί έξω...
«Είναι στιγμές που περνάμε δύσκολα, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις που αυτό που δοκιμάζουμε είναι τόσο νόστιμο, που θέλουμε να τα κλείσουμε όλα, τις κάμερες, τα φώτα, για να το απολαύσουμε. Σκέψου πως τόσα χρόνια που ο κόσμος δοκίμαζε τα πιάτα μου, εγώ δούλευα. Όταν εργάζεσαι σε ένα μαγαζί, στην προκειμένη περίπτωσή εγώ ως σεφ, δεν μπορείς να πας εκεί έξω να δοκιμάσεις. Πού να βρεθεί χρόνος γι' αυτό;
Είναι και κάποιες άλλες φορές, που έχουμε αποστολή να δοκιμάσουμε 5 σουβλάκια σε μια μέρα, και καταλήγουμε να μας αρέσουν και τα 5 και να τα τρώμε όλα! Πάμε και παίρνουμε ένα σουβλάκι κι ένα καλαμάκι και είναι τόσο νόστιμα που δεν μπορούμε να φρενάρουμε»
Όπως όταν πήγατε Θεσσαλονίκη! Στα καλύτερα μαγαζιά..
«Ναι, με τον φίλο μου, τον Φοίβο τον Μπέλλο. Απίστευτα νόστιμο φαγητό. Χθες με τον Φοίβο πήγαμε σε τρία μαγαζιά, δοκιμάσαμε τρια διαφορετικά steak, με ορεκτικά ενδιάμεσα, με κάποια γλυκά, ήταν υπέροχα όλα. Ε, μετά δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε».
Για το καλό φαγητό, αυτό που μας φέρνει στο νου αναμνήσεις, που μας ξυπνάει στιγμές από παιδική ηλικία, θα κάνουμε τα πάντα, όλοι, όχι μόνο εσύ...
«Απόλυτα, είναι βασικός σκοπός μου όταν πάω να φάω, να μου σκάσουν συναισθήματα, να περάσω ωραία. Προτιμώ να πάω να φάω γιουβαρλάκια των 5 ευρώ στο παρακμιακό μαγαζί της γειτονιάς, που τα έχει φτιάξει μια μαγείρισσα όπως η γιαγιά μου, παρά να δώσω 30 για να δοκιμάσω εκείνα με τον κιμά τον ουάου, στο κυριλέ μαγαζί.
Το χω πει, για μένα το φαγητό είναι έξι αισθήσεις. Σκέψου ότι έχεις μια τυρόπιτα: έχεις την αφή, που θα την πιάσεις, έχεις την όσφρηση, που θα την μυρίσεις, έχεις την ακοή, όταν κάνει κράτς το φύλλο, έχεις την όραση, που την βλέπεις και τρελαίνεσαι. Και μαζί μ' όλα αυτά έχεις και τα συναισθήματα. Πας και τρως τα γιουβαρλάκια, και σε πάνε 30 χρόνια πίσω. Αυτό είναι ανεκτίμητο, κι ας μην τρως το φαγητό που λατρεύει η πλειοψηφία του κόσμου».
Έχουν γεμίσει οι γειτονιές με καφέ, εστιατόρια, μπραντσάδικα, άπειρα μαγαζιά εκεί έξω. Πώς βρίσκεις ένα μαγαζί που είναι πραγματικά καλό, που αξίζει να μπεις;
«Δεν είναι εύκολο, για κανέναν μας. Αυτό συμβαίνει γιατί έχει επικρατήσει σε πολύ κόσμο η άποψη ότι αν ανοίξεις ένα φαγάδικο, ό,τι κι αν είναι, βγάζεις λεφτά. Δεν ισχύει αυτό, στο λέω εγώ. Θα πω ότι στην καλύτερη περίπτωση, ένα στα δέκα μαγαζιά να βγάλει κάποιο κέρδος, όλα τα υπόλοιπα απλά συντηρούνται. Το γεγονός ότι, πχ, εγώ έχω υπάρξει σεφ για 23 χρόνια, δεν σημαίνει πως με το να με πάρεις στο μαγαζί σου θα βγάλεις λεφτά, δεν είναι τόσο εύκολο. Συνήθως κρατάνε τα παλιά μαγαζιά, αυτά που τα ξέρει και τα εμπιστεύεται ο κόσμος, αυτά που έχουν κρατήσει μια στάνταρ ποιότητα μέσα στα χρόνια.
Επίσης είναι δύσκολο να βρεις καλό φαγητό, γιατί με τόσες διαφορετικές ποιότητες που υπάρχουν εκεί έξω, ο κόσμος χάνεται, και είναι λογικό αυτό. Πας πχ,να φας μακαρόνια, και υπάρχουν εκεί έξω 20-30 διαφορετικές ποιότητες. Πας να φας μια μπριζόλα, και το ένα μαγαζί την πουλάει 20 ευρώ και το άλλο 50. Πώς να καταλάβει ο κόσμος πόση εργασία, και πόσο ξεχωριστή είναι η ποιότητα του πιάτου που τρώει, όταν υπάρχουν τόσες επιλογές εκεί έξω;»
Έχω απολαύσει εκείνο το βίντεο σου που έχεις πάει σε βιομηχανία παραγωγής κρουασάν, και τα έχεις δει όλα (#διπλής) με τις γεύσεις τους.
«Ήταν όνειρο ζωής για μένα να πάω σε ένα τέτοιο μαγαζί. Μικρός έβλεπα εκείνη την εκπομπή, το "How it's made" και μου είχε μείνει στο μυαλό να πάω κι εγώ σε ένα τέτοιο μέρος και να δω πως από κάτι τόσο απλό, δημιουργείται ένα τέτοιο, απίστευτα νόστιμο πράγμα. Είναι ωραία εμπειρία.
Θα ξανακάνεις κάτι τέτοιο;
«Έχω πάει στην Όhonos snacks με τα πατατάκια, έχω πάει στον Ρωμιό (κρεωπολείο). Εγώ άλλα τρία στα σκαριά. Είναι δύσκολο να πας σε μια εταιρεία και να σου δώσει το οκ να δείξεις πως φτιάχνει το προϊόν της, να στα δείξει όλα, τα υλικά, τους μηχανισμούς, μπορεί να υπάρχει και κάτι που να μη θέλει να το δείξει παραέξω. Δεν είναι μια κουζινίτσα 2 τετραγωνικά, μιλάμε για εργοστάσια τεράστια, που αν δείξεις κάτι παραπάνω και το δουν οι ανταγωνιστές τους, θα έχουν πρόβλημα».
Με τους haters, τι γίνεται; Tην παλεύουν;
«Δεν ξέρω, είναι ένα ζόρι. Υπάρχουν κάποια σχόλια που φαίνονται καλοπροαίρετα, αυτά που λένε φίλε με μέτρο το φαΐ, πρόσεχε την υγεία σου, κλπ, υπάρχουν κι αυτοί που στέλνουν κάτι χοντρέ, θα σκάσεις και γελάνε. Αυτά είναι τα απλά που έχω λάβει. Υπάρχουν και τα μηνύματα στους προσωπικούς μου λογαριασμούς, οι απειλές, τρομακτικά πράγματα. Εντάξει, το καταλαβαίνω, δεν γουστάρουν τη φάτσα μου. Κι εγώ δεν γουστάρω τη φάτσα πολλών»
Τι έρχεται στο κανάλι σου;
«Δεν με καίει το να σκέφτομαι ακολούθους, και την αύξηση τους. Μ' ενδιαφέρει περισσότερο να κάνω πράγματα που μου δίνουν χαρά, να κοιμάμαι και να σκέφτομαι ότι σήμερα έκανα κάτι που με εκφράζει, που είναι εγώ. Επειδή όμως το YouTube σε προτρέπει να κάνεις κι άλλα πράγματα, πιο τσαχπινογαργαλιάρικα, έχω σκαρώσει μερικές νέες ιδέες, που θα δείτε μέσα στις επόμενες μέρες».
Πχ, πιάτα με βάση την κέτσαπ!
«(γελάει...) Μακριά η κέτσαπ, σαν τον διάολο τη σιχαίνομαι».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
