Γνωρίσαμε το Φίλιγνκς, ένα από τα πρώτα microbakery νέας εποχής, του Αλέξανδρου Κονιάρη στο Παγκράτι και το αποθεώσαμε κάνοντας sold out τα καθημερινά επιμελημένα αρτοπαρασκευάσματα του. Το story του φέτος στεγάζεται σε νέο χώρο στην Ανδρούτσου στο Κουκάκι έχοντας δίπλα του ένα νεογέννητο αδελφάκι, που μας συστήθηκε ως more Feelings.
Περισσότερο συναίσθημα και περισσότερες foodie επιλογές, το νεοσύστατο More Feelings, ενώνει τον pâtissier με τον γνωστό επιχειρηματία Βάιο Καρομηλά και τον έμπειρο σεφ Γιώργο Ζαχείλα και το αποτέλεσμα μας κάνει να έχουμε επιπλέον feelings με θετικό πρόσημο.
Μέσα στο More Feelings
O χώρος του εστιατορίου, που παραπέμπει σε δομημένο και cozy bistro, πριν φιλοξενούσε την πληθωρική αισθητικά Φάμπρικα του Ευφρώσυνου. Τώρα έχει κάνει ριζική μεταμόρφωση ποντάροντας στην αφαιρετική λογική. Η αίθουσα λοιπόν είναι minimal, ξεκούραστη, με καθαρές inox γραμμές, αφήνοντας την ανοιχτή κουζίνα να κερδίζει κατά κράτος τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η ροπή προς αυτήν ενισχύεται τόσο με το διάχυτο φως, το οποίο είναι πιο ζωηρό και φωτεινό από πριν όσο και με το χαμηλό πάσο, που μπορεί να εκτείνεται μπροστά της, αλλά αφήνει τελείως ελεύθερο το οπτικό πεδίο να χαζεύουμε χωρίς αντιπερισπασμούς την χορογραφία της καλοσυντονισμένης μπριγάδας.
Το ψητό καρότο και οι υπόλοιπες comfort ανατάσεις
Το βράδυ που πήγαμε μας υποδέχτηκε η ομάδα όπως κάνουν όποτε μπαίνει κάποιος μέσα. Εμείς καθίσαμε σε ένα από τα τραπέζια της κάτω αίθουσας, προς το βάθος, αφού όλα έχουν το προνόμιο να κοζάρουν την κουζίνα.
Η ώρα ήταν λίγο μετά τις 19:00 και ήδη η σάλα είχε μπει σε mood bistro με ρόλο πιο εστιατοριακό. Όπως μας ενημέρωσε ο Βάιος, το More Feelings ανοίγει τις πόρτες του από νωρίς το πρωί, δηλαδή από τις 9 και μισή και μέχρι το απόγευμα στις 5 λειτουργεί ως συνοδευτικό microbakery σερβίροντας brunch και lunch.
Mε μια ματιά στη λίστα με το microbakery χαρακτήρα εντόπισα πολλά πράγματα που θα ήθελα να δοκιμάσω. Για παράδειγμα ξεκινώντας με το πρωινό οπωσδήποτε θα ήθελα ένα από τα αφράτα croissants και τα τραγανά μπισκότα, μετά από το brunch κάποια κολασμένη λιχουδιά, σαν την φοκάτσια με χούμους, κολοκύθα, πιπεριά Φλωρίνης και κολοκυθόσπορο ή το προζυμένιο ψωμί με καπνιστή πανσέτα, βούτυρο τσίλι και κόλιανδρο. Τέλος, φτάνοντας στο μεσημεριανό σίγουρα θα επιδίωκα το τετ α τετ με το blanc angus burger και το γλυκό paris brest.
Πάμε όμως σε αυτά που δοκιμάσαμε από την bistro ταυτότητα, γιατί άλλωστε τα αρτοποιήματα του Φίλιγκς, από το ψωμί μέχρι τις ζύμες, είναι ήδη γνωστά και έχουν το κοινό τους.
Μετά τις 18:00 οι αρτολιχουδιές μαζεύονται και τη θέση μάχης παίρνουν οι κατσαρόλες, τα τηγάνια και το εντυπωσιακό josper με οδηγό τον Γιώργο Ζαχείλα.
Το μενού σε πρώτη φάση συμπυκνώνεται σε μια σελίδα και αυτό μας αρέσει πολύ. Τα πιάτα και μόνο από το ανάγνωσμα βγάζουν την ουσία του comfort συνδυάζοντας μια ευρηματική απλότητα με σημαντικές πινελιές μαγειρέματος. Το δεύτερο που αποκαλύπτεται είναι η καταγωγή των συνταγών. Ο Γιώργος βάζει σε θέση πρωτιάς την ελληνική κουζίνα πειράζοντάς την με διεθνής πινελιές που αγαπά.
Κάπως έτσι ο ταραμάς μπλέκει με το τσιμιτσούρι και την αντζούγια και το χούμους έχει παρέα τα τηγανητά ρεβίθια, την pico de gallo και το μπούκοβο. Οι δυο αλοιφές ανοίγουν τη γευστική ακολουθία φανερώνοντας τις προθέσεις του σεφ για πιάτα με εντάσεις, βάθος, πληθωρικότητα και νοστιμιά.
Όσον αφορά τα τεχνικά και τα δυο έχουν το παιχνίδισμα της οξύτητας και της αψάδας, όμως στρογγυλεμένο και ισορροπημένο και σε συνδυασμό με την καλή υφή σε κάνουν να μην αφήσεις τίποτα.
Πιο κομψό αλλά ομοίως με δυναμική είναι το μαριναρισμένο λαβράκι. Η διαφορετικότητα του πιάτου σε σχέση με άλλα ωμά είναι ο συνδυασμός του με τα μπροκολίνια στο κάρβουνο. Η φρεσκάδα με την αίσθηση του καμένου δίνουν ένα contrast που απογειώνει την επίγευση.
Γενικά το μενού διατρέχεται από παντρέματα έκπληξη που ενδυναμώνουν τα υλικά και τους προσφέρουν έξτρα διάσταση. Μια τέτοια περίπτωση είναι το αγαπημένο μου, τα ψητά καρότα. Ποτέ δεν πίστευα ότι ένα πιάτο με καρότα θα μπορούσε να σταθεί γαστρονομικά σε ένα εστιατόριο.
Ο Γιώργος το πίστεψε και κατάφερε να τα αποδώσει με ένα τρόπο που ανεβάζει τις γευστικές μετοχές τους. Τα καρότα για εκείνον είναι μεν ένα ταπεινό υλικό που πολλές φορές το υποτιμούμε έχει όμως αρώματα και γεύσεις που με τους κατάλληλους παρτενέρ μπορεί να κεντήσει σπουδαία πιάτα.
Στη δική του συνταγή το λαχανικό ψήνεται στο josper και ενώνεται με την κρέμα στρατσιατέλας και το καβουρδισμένο φουντούκι. Μόλις το γευτείτε η κάθε μπουκιά γεμίζει τον ουρανίσκο, είναι γήινη και απόλυτα δεμένη στη γλύκα και στον αναπάντεχο καπνό.
Εξίσου comfort πιάτο που πατάει σε ένα υλικό και το διανθίζει είναι το flatbread με τα άγρια μανιτάρια, το σκόρδο και το φασκόμηλο. Πρόκειται για μια πολύ καλή ζύμη που αφήνει το μανιτάρι να βγει προς τα έξω και να μας χαρίσει τον ιδιαίτερο γευστικό χαρακτήρα του.
Όσο προχωράμε στα ενδότερα τόσο πιο πολύ αποκαλύπτεται η μαγειρική σε βάθος που πραγματοποιείται στην κουζίνα. Για παράδειγμα το καλαμάρι έχει γίνει με μαεστρία είναι μαλακό με τα ζουμιά του και τη γεύση του και έρχεται πάνω σε πεντανόστιμη ρεβιθάδα, που κρατάει τόσο όσο.
Αντίστοιχα το μοσχαρίσιο ραγού διαφέρει από τα τυπικά και κλασικά πιάτα που κυκλοφορούν εκεί έξω και κάνει ντουέτο με τα udon noodles. Δεν χρειάζεται να το πω παίρνει τα εύσημα καθώς λιώνει στο στόμα και ταιριάζει γάντι με το ασιατικό ζυμαρικό, αλλά και με την γενναιόδωρη δόση κεφαλογραβιέρας.
Κλείνω τα αλμυρά με το δεύτερο πιάτο μετά το καρότο που θεωρώ ευφάνταστο γευστικά, τα ζυμαρικά γαρίδας, τα οποία είναι χειροποίητα και βουτηγμένα σε ένα απίστευτο ζωμό από καραβίδα και καφέ. Δηλώνω ότι δεν το περίμενα να κουμπώνει τόσο τέλεια η γαρίδα με τον καφέ δημιουργώντας ένα μοναδικό umami.
Το κεφάλαιο γλυκά είναι επίσης δουλεμένο, προτιμήστε για αρχή την curd λεμόνι και αμύγδαλο, βγάζει τόσο φρεσκάδα που ανανεώνει τον ουρανίσκο σας και τον προετοιμάζει για να δεχτεί το επόμενο επιδόρπιο την τάρτα καραμέλας με παγωτό αλατισμένης καραμέλας και τρούφα.
Αναστασίου Ζίννη 34, Αθήνα
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
