Είναι πολύ ευχάριστο να βρίσκεις εκτός Αθηνών, εκεί που δεν το περιμένεις μαγαζιά σαν το Pharaoh και το Μανάρι, που σηκώνουν την τοπική γαστρονομία και την σερβίρουν δίνοντας νέα πνοή στην παράδοση και συμβάλλοντας στη γευστική αποκέντρωση.
Ένα τέτοιο μαγαζί ανακαλύψαμε στην Δράμα. Η Κοντούλα Λεμονιά μόλις άνοιξε και έδειξε από τις πρώτες μέρες το γαστρονομικό της ανάστημα ξεφεύγοντας από την πεπατημένη της πόλης σε κεμπαπτσίδικα και πρόχειρο φαγητό.
Ο Λευτέρης Τούλης και η Όλγα Μπογατίνη έχοντας την πρώιμη εμπειρία ενός πρωτοπόρου Δραμινού καφέ-μπαρ, της Γκουέρνικα, πραγματοποίησαν το όνειρο τους και δημιούργησαν σε μια περιοχή ορφανή σε συντονισμένη γαστρονομική κουλτούρα, ένα μαγαζί που αποτίει φόρο τιμής στη βαθιά γαστρονομική ιστορία της Δράμας.
Η διαδρομή από την Γκουέρνικα στην Κοντούλα Λεμονιά είχε πολύ δουλειά και θέληση. Όπως μας είπε η Όλγα όταν όμως θέλεις κάτι με πολλή υπομονή όλα γίνονται.
«Θέλαμε με τον Λευτέρη που είμαστε συνοδοιπόροι στη ζωή εδώ και δεκατέσσερα χρόνια μετά το πρωτοποριακό και εναλλακτικό καφέ που έσπασε το κατεστημένο στο κομμάτι της νύχτας της Δράμας να προσφέρουμε στον κόσμο και κάτι ακόμα, κάτι που να αναδεικνύει και να μοιράζεται την λόκαλ γεύση χωρίς ελιτισμό’’
Η Κοντούλα Λεμονιά όπως αποκαλύπτει και το όνομα της, που είναι εμπνευσμένο από το γνωστό Ηπειρώτικο τραγούδι, ενώνει το παρελθόν με το τώρα σε μια γευστική γέφυρα που βλέπει το μέλλον.
Πολύ καλά δομημένα συστατικά για την σταθερή γεφύρωση είναι οι ντόπιες γεύσεις, τα τοπικά υλικά,σαν το ελαιόλαδο, το κρέας, τα λαχανικά και φυσικά τα βαθιά ριζωμένα λόκαλ πιάτα που επαναφέρονται στην ζωή και επαναπροσδιορίζονται με σεβασμό και ταλέντο.
Στο ρόλο του αναζωπυρωτή της δραμινής κουζίνας είναι ο Άγγελος Μπογατίνης, ο αδελφός της Όλγας. Ο σεφ με βιώματα σε σημαντικές κουζίνες της Αγγλίας και της Γαλλίας και εμπειρία σε εμβληματικά πόστα της Θεσσαλονίκης και των Ελληνικών νησιών εξιστορεί μέσα από τις συνταγές του τον τοπικό γευστικό πλούτο και όχι μόνο.
Στην ανοιχτή κουζίνα οι κατσαρόλες και τα τηγάνια του παίρνουν φωτιά και με πολύ δημιουργικό τρόπο αναπλάθουν την παράδοση και την χρίζουν με σύγχρονες πινελιές και επιτυχημένα αγγίγματα Ιαπωνικής κουλτούρας.
Ένα τέτοιο πιάτο είναι η Σκουρόπιτα Πετρούσας. Πρόκειται για φύλο ζυμάρι που ανοίγεται καθημερινά και φωλιάζει μέσα φέτα, ντόπιο μέλι και καρύδια από το χωριό Πύργο.
Σύμφωνα με την παράδοση αυτό το πιάτο το κάνουν όταν γεννιέται ένα μωρό και έρχονται οι συγχωριανοί στο σπίτι. Το ψήνουν στις πέτρες και το προσφέρουν με ζάχαρι, μέλι και κρασί.
Στη Κοντούλα Λεμονιά το απογειώνουν και το φέρνουν στο σήμερα αφήνοντας όμως τη γευστική μνήμη να μιλήσει. Υπάρχουν και άλλα πολλά παρόμοια πιάτα που αποδίδονται πειραγμένα αλλά με απλότητα και νοστιμιά.
Η βραδιά στην Κοντούλα Λεμονιά και το μενού που δοκιμάσαμε
Εμείς βρεθήκαμε τις πρώτες μέρες που πήρε μπρος η κουζίνα και είδαμε ένα μαγαζί με αισθητική ταυτότητα, μουσική άποψη και οινική εν συναίσθηση γεμάτο από καλοδιάθετο κόσμο να απολαμβάνει πειραγμένα παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια και ρεμπέτικα.
Ο Λευτέρης και η Όλγα έχουν φτιάξει το χώρο κυριολεκτικά με τα χέρια τους. Ο δε Λευτέρης ως εικαστικός, ζωγράφος έχει απλώσει στο εσωτερικό τα ιδιαίτερα έργα του, τα οποία κουμπώνουν απόλυτα με την γενική industrial αισθητική.
Το μαγαζί έχει ιστορία περίπου 50 χρόνων ως ταβέρνα καφενείο κάτι που αποπνέει στα ρετρό στοιχεία, στην ενέργεια και στις διατηρητέες τζαμαρίες. Όπως τόνισε και η Όλγα ήθελαν να κρατήσουν το παλιό και να το φέρουν στο τώρα, γιατί οι ρίζες πρέπει να απλώνουν, να μεγαλώνουν και να πηγαίνουν παντού.
Για μένα η ομορφιά του χώρου έγκειται περισσότερο στην έλλειψη στημένου και στην οικειότητα και φιλοξενία που βγάζει χωρίς να προσποιηθεί.
Κάπως έτσι είναι και το μενού που επεξεργάζομαι καθόλου ποζεράδικο και ανούσια γκουρμεδιάρικο, αλλά σχεδιασμένο για να μπορεί κάποιος να απολαύσει κάθε μέρα κάτι νόστιμο, από διαλεκτά υλικά της περιοχής, καλοστημένο και τσαχπίνικο.
Ξεκινήσαμε με τα ορεκτικά και το έξυπνο ντιπ για ντιπ το οποίο περιλαμβάνει σε παρέλαση όλα τα αγαπημένα μας εγχώρια αλείμματα από το twist της καπνιστής μελιτζάνας μέχρι το γιαούρτι με το μαύρο σκόρδο και τα βότανα. Το ελληνικό σούσι είχε πολύ ενδιαφέρον, καθώς το τραγανό αμπελόφυλλο έχει αγκαλιάσει το ψάρι με τα ψητά λαχανικά το kimchi και την μαγιονέζα sriracha.
Στην κατηγορία θαλασσινών πήραμε τις γαρίδες σαγανάκι με μυρωδάτη σάλτσα ντομάτας και ωραία κατσικίσια φέτα και τον μπακαλιάρο σε αφράτη tempura με σπιτικό ταραμά.
Στην ενότητα με το κρέας είχαμε αγαπημένο πιάτο τα φρεσκοζυμωμένα κεφτεδάκια με σάλτσα σπετσοφάι και κρέμα ντόπιου λευκού τυριού.
Εννοείται πως για το φινάλε από τα γλυκά γευτήκαμε την λεμονόπιτα με μια πολύ καλή κρέμα patisserie και ένα cruble κανέλας που έδενε εξαιρετικά. Τη φιλοσοφία της κουζίνας ακολουθούν και τα κρασιά. Το μαγαζί είναι εμφανές wine friendly με λίστα που περικλείει ετικέτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας δεν είναι όμως και εδώ οι επιλογές απρόσιτες και ελιτίστικες.
Ο Λευτέρης και η Όλγα θέλουν ο κόσμος να μπορεί να έχει πρόσβαση σε όλα και γι αυτό οι ίδιοι μιλάνε με τους επισκέπτες. Τόσο το μενού όσο και η λίστα κρασιών θα έχει εμβόλιμες προσθήκες αλλά και συχνά κρασιά και μεζέδες ημέρας όπως και βραδιές pairings.
Σκοπός τους είναι το μαγαζί να ταξιδέψει το λόκαλ στοιχεία μαζί με την υπόλοιπη γεύση του τόπου μας τόσο στους Δραμινούς όσο και στους επισκέπτες.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
