Η λαϊκή γειτονιά της Δάφνης κάποτε είχε μόνο κρασοπουλειά και καπηλειά στα οποία σύχναζαν οι εργάτες σήμερα έχει γίνει ένα κρυφό γευστικό χαρτί για τους πανταχού foodies που θέλουν να κάνουν μια έκκεντρη έξοδο και να περάσουν καλά σε ένα λιγότερο πολύβουο περιβάλλον.
Σε μικρή απόσταση μόνο από το πολυκοσμικό κέντρο και με εύκολη πρόσβαση με το μετρό οι ανήσυχοι της γεύσης μπορούν να εντοπίσουν εστιατόρια με περίτεχνη πολυβραβευμένη κουζίνα, ιστορικές αυλές με τις καλύτερες πρωτεΐνες στα κάρβουνα, γωνιές με την αυθεντική γεύση του Ιονίου, μέχρι spot για πρωτοκλασάτες πίτσες και καλομαγειρεμένα φρέσκα ζυμαρικά.
Ιδού οι αποδείξεις και οι διευθύνσεις για μια off-Broadway γευστική τσάρκα που θα σας μείνει αξέχαστη.
Jerar, τα πιάτα των αστεριών
Στη λίστα με τα προτεινόμενα εστιατόρια του οδηγού Michelin για την Αθήνα φιγουράρει το γαστρονομικό παιδί του Χάρη Νικολούζου. Ο Κερκυραίος σεφ, αφού γαλουχήθηκε σε μερικές από τις πιο απαιτητικές κουζίνες της Ελλάδας και περιπλανήθηκε σε fine dining project από το Etrusco μέχρι τη Δανάη συγκεντρώνοντας Χρυσούς Σκούφους και εντυπώσεις, βρήκε το λιμάνι του στον αναπάντεχο γαστρονομικό δρόμο της Αγίας Βαρβάρας στη Δάφνη σε μια παλιά φαρμακοαποθήκη.
Ο χώρος δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά του λειτουργία. Έχει υποστεί ολικό lifting και ισορροπεί ανάμεσα στο ζεστό bistro και στο minimal βιομηχανικό σκηνικό. Ο Χάρης με σαφή πυξίδα προς το bistronomie τροφοδοτεί ένα ολιγαρκές μενού με φαντασία, δημιουργικότητα και τελειοποιημένες τεχνικές. Το ζουμί των συνταγών του αξιοποιεί εποχιακά υλικά και αναμιγνύει μαγειρικές φιλοσοφίες κυρίως από το νησί του και την Γαλλία, χωρίς να λείπουν πιάτα «διαμαντακια» από διάφορες κουζίνες του πλανήτη.
Εκεί θα απολαύσεις μια πεντανόστιμη τερίνα, ένα αριστοτεχνικό vitelo tonato και μια από τις πιο ευφάνταστες παραλλαγές της Cacio pepe. H διάσημη μακαρονάδα περνάει από το πρίσμα του δαιμόνιου σεφ και γίνεται θαλασσινή με ένα φινετσάτο ταρτάρ γαρίδας και μια ακόμα πιο εξαιρετική μπίσκ. Για το φινάλε μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε μια αφράτη crepes Suzette ή σε ένα πληθωρικό Σικάγο.
Αγίας Βαρβάρας 55, Δάφνη
Τα φιλετάκια, όνομα και πράγμα
Τη δεκαετία του '60 ξεκινάει η ιστορία της οικογενειακής ταβέρνας που αποτελεί για την Αθήνα πρότυπο στην τέχνη της ψησταριάς και της σούβλας. Ο Νίκος Στεφανάτος, ένας κιμπάρης και μερακλής Κεφαλλονίτης, μετέτρεψε την οικεία του σε ταβέρνα για φίλους, που τρώνε τα λαδερά της γυναίκας του κυρίας Αναστασίας, τα φιλετάκια του από τα κάρβουνα και πίνουν την ρετσίνα από τα φυλαγμένα βαρελάκια στο υπόγειο.
Σήμερα η ταβέρνα έχει ακουστεί σε όσους αγαπάνε το καλό κρέας φέρνοντας κόσμο από παντού στη Δάφνη. Την ψησταριά έχει αναλάβει ο γιος Γιώργος Στεφανάτος, ο οποίος έχει κληρονομήσει την τέχνη του πατέρα του και βγάζει από την φωτιά τα πιο ζουμερά viral λεπτοκαμωμένα φιλετάκια χοιρινού, αλλά και τα εκπληκτικά παιδάκια γάλακτος.
Η κυρία Αναστασία που έχει ξεπεράσει τα ογδόντα χρόνια παραμένει γευσιφύλακας ετοιμάζει ακόμα μεζέδες, επιβλέπει τα ψησίματα και ανακατεύει το πιο καυτερό αλλά και το πιο νόστιμο τζατζίκι της πόλης. Όποτε και να πάτε έχει κόσμο, οικογένειες και παρέες που περνάνε καλά και τρώνε με την ψυχή τους καθαρές και μαμαδίστικες γεύσεις.
Εθνάρχου Μακαρίου 126, Δάφνη
Διονυσάκης με άρωμα από το Τζάντε
Το μοναδικό εστιατόριο με πρωταγωνιστή την αυθεντική Ζακυνθινή κουζίνα φώλιασε σε ένα ζεστό και φιλόξενο μαγαζί της Δάφνης. Τα αδέλφια Νικόλας και Διονύσης Κόκκαλης έχουν μεταφέρει αυτούσια χωρίς πειραματισμούς και φτιασίδια τις μητρικές τους γεύσεις και μας κάνουν κάθε μέρα τραπέζι βγαλμένο από το Φιόρο του Λεβάντε.
Στην ανοιχτή κουζίνα τους που δεν σταματάει να δουλεύει φτιάχνονται με πολύ αγάπη εμβληματικές παρασκευές όπως η πληθωρική σάρτσα, αλλιώς η δική τους κόκκινη σάλτσα με ντομάτα, σκόρδο και λαδοτύρι αλλά και το έντονο σκορδοστούμπι, δηλαδή τα πατημένα σκόρδα με ξύδι που μπαίνουν πάνω από την μελιτζάνα.
Το νησί του Ιονίου δεν κάνει καθόλου εκπτώσεις στα πιάτα του, είναι γενναιόδωρο με εντάσεις, το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Διονυσάκης. Δεν ραφινάρει και δεν αλλοιώνει τις γεύσεις μας σερβίρει τις σωστές πολπέτες, διαφορετικά τους μπαμπάτσικους κόκκινους κεφτέδες, το πλούσιο κουνέλι με σάρτσα και τον τέλειο κόκκορα με μακαρούνες πασπαλισμένο με ντόπιο λαδοτύρι.
Highlight είναι το χειροποίητο ψωμί τους αργής ζύμωσης, τέλειο για να κάνουμε βουτιά στις πηχτές σάλτσες τους κόκκινες ή αυγολέμονο ή για να συνοδεύουμε τα απίστευτα τυριά τους πέρα από το λαδοτύρι, την γραβιέρα και την πρέντζα, ένα λευκό μαλακό τυρί με φοβερή αλμύρα. Εννοείται πως για το γλυκό φινάλε σερβίρουν το πιο viral Ζακυνθινό γλυκό την αεράτη και εθιστική φρυγανιά. Αν πάτε στον Διονυσάκη είναι σαν να ταξιδεύετε στο Τζάντε και το σίγουρο είναι ότι θα ξαναπάτε.
Εθνικής Ανιστάσεως 50, Δάφνη
Papardela, μια al tende pasta παρακαλώ
Και από τη Ζάκυνθο και το Ιόνιο, κάνουμε μια τελευταία στάση αυτή τη φορά σε ιταλικό τερέν για να παίξουμε καλή μπάλα ανάμεσα σε φρέσκα ζυμαρικά και σε πίτσα από το ξυλόφουρνο. Το εστιατόριο παραπέμπει σε γνήσια τρατορία δημιουργώντας ένα πανέμορφο σκηνικό με ταπετσαρίες και καρώ τραπεζομάντιλα. Το μενού είναι πολύ προσεγμένο και παιχνιδιάρικο ενώ δεν λείπουν οι αρκετές πρωτότυπες πινελιές.
Στα ζυμαρικά δεν πρέπει να χάσετε την Μπουμπού Άντζελα, πρόκειται για λεπτά λιγκουίνι μαγειρεμένα με βούτυρο, μπέικον, πιπέρι, κρέμα παρμεζάνας και κρόκο αυγού. Εξίσου καλά είναι τα Σοφία Λόρεν, δηλαδή τα σκιουφιχτά με σάλτσα ντομάτας, μπαχαρικά, βασιλικό, κεφαλοτύρι και καυτερά μυστικά.
Στην περίπτωση της πίτσας πολύ αγαπημένη είναι η Γκόλφω η ελληνική εκδοχή με ντοματίνια, ελιές, πιπεριές, φέτα και λουκάνικο. Αν θέλετε κάποια άλλη τότε δεύτερη επιλογή είναι η Θέκλα με κοτόπουλο, κρέμα γάλακτος και κόκκινη πιπεριά.
Μπορείτε να τα συνοδεύσετε με ένα ωραίο κρασί και να νιώσετε ότι είστε σε κάποια από τις πανέμορφες πλατείες της Ρώμης.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
