Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική πιο όμορφη και πιο πολυφωτογραφημένη αυλή από αυτή του Belvedere στη Μύκονο. Μπαίνεις μέσα και περιτριγυρίζεσαι από το πράσινο των φυτών, το έντονο ροζ των λουλουδιών, το γαλάζιο της πισίνας και το λευκό από τα στιλάτα τραπέζια του Matsuhisa και για δεύτερο σερί καλοκαίρι και του εκ Αθήνας Ιωδίου.
Το εστιατόριο με τη θηλυκή κέντα της Γεωργιάνα Χιλιαδάκη, Δανάης Βορίδου και Ερασμίας Μπαλάσκα έγινε σημείο αναφοράς πάρα την κεντρική του τοποθεσία στη Λουκιανού στο Κολωνάκι για την ραφιναρισμένη ψαροφαγία.
Η βραβευμένη παρέα της κουζίνας πιάνει στα χέρια της κλασικές συνταγές και καταφέρνει να τις μπολιάσει με ουσιαστική σύγχρονη γεύση, που δεν μας εκπλήσσει απλά αλλά καταφέρνει να μας κάνει να επαναφέρουμε μνήμες και να τις επαναφορτίσουμε με νέα συναρπαστικά δεδομένα.
Ευτυχώς η επίδραση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στα στενά όρια της Αθήνας, αλλά όπως σας είπα έχει σαλπάρει για το Αιγαίο στο Belvedere. Μετά την προηγούμενη επιτυχημένη τους σύμπραξη- το καλοκαίρι που μας πέρασε- φέτος το εστιατόριο με το σύγχρονο ελληνικό θαλασσινό μενού επιστρέφει στην αγκαλιά του νησιώτικου σκηνικού από τις 10 Ιουλίου έως τις 23 Αυγούστου και συνυπάρχει ισάξια με το εμβληματικό Matsuhisa.
Τα δυο εστιατόρια που υπηρετούν επάξια την εκλεπτυσμένη γαστρονομία λειτουργούν παράλληλα και προσθέτουν στο στιλάτο και ιστορικό ξενοδοχείο ένα ακόμα σημαντικό παράγοντα που τη δίνει πρωτιά ως δημοφιλή προορισμό.
Δεν γίνεται με λίγα λόγια να είσαι λάτρεις του καλού φαγητού κα να μην βάζεις στόχο την διπλή και ολοκληρωμένη πρόκληση της αυλής του.
Τα πιάτα του Ιωδίου που αγκυροβολούν στο Belvedere
Πριν ξεκινήσει η γαστρονομική συγχορδία εμείς δοκιμάσαμε τα πιάτα παλιά και νέα του εστιατορίου, που θα σερβίρονται στο Belvedere και σας κάνουμε το πολύ νόστιμο και χορταστικό spoiler.
Το μενού Ιώδιο vs belvedere κάνει πολύ δυνατό ντεμπούτο με το αυγοτάραχο, το οποίο συνοδεύεται από μελίχλωρο με λευκή σοκολάτα και ελαιόλαδο. Μιλάμε για ένα πάντρεμα που δεν το περιμένεις καθώς τα στοιχεία εκ πρώτης όψεως φαντάζουν ετερόκλητα. Όταν όμως τα γευτείτε καταλαβαίνετε πως δένει η αυτούσια αλμύρα της θάλασσας με την ανεβασμένη γλυκά της σοκολάτας και την αψιά αίσθηση του ελαιολάδου.
Εξίσου καλή γευστική συναπάντηση ;έχουμε στην αγιάδια, όπου το μυρωδάτο ψάρι ενώνεται καθηλωτικά με την ντελικάτη κρέμα αμυγδάλου και το παντζάρι. Σε κάθε μπουκιά τα τρία βασικά συστατικά συνεργάζονται και χωρίς να αλληλοκαλύπτονται μας δίνουν μια ολοκληρωμένη και σύνθετη επίγευση που παίζει με τις υφές.
Στην κατηγορία των ωμών έχω αγαπημένη τριπλέτα. Αρχίζει με το γαύρο nigiri γιατί ψάρι και ρύζι βρίσκονται στις ιδανικές αναλογίες και γιατί το ψάρι διατηρεί απείραχτη την φρεσκάδα και το γνωστό ταπεραμέντο του. Συνεχίζει με σταθερή ανοδική πορεία με τα γιουβαρλάκια σφυρίδας τα οποία είναι σε μορφή tartare, άρτια διαχειρσμένα και λούζονται από ένα άκρως ντελικάτο αυγολέμονο.
Κλείνουμε το row σερί με ένα φανταστικό μαγιάτικο λεπτοκομμένο και αγκουμπισμένο πάνω σε τριμμένη ντομάτα. Ένα πιάτο που δεν έχει πολλά υλικά αλλά έχει τρομερό βάθος και νοστιμιά.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από τέτοια αλληλουχία εκφραστικών προτάσεων σε οξύτητες, αρμονίες και υφές, το επόμενο πιάτο σε πιάνει εξαπίνης, γιατί είναι κυριολεκτικά εθιστικό. Πρόκειται για την βελούδινη ψαρόσουπα με αχνιστό ψάρι που έχει την τέλεια ισορροπία σε όλα, σε λεμόνι, σε μπαχαρικά και σε λαχανικά.
Αν μπορούσα θα έτρωγα και δεύτερο πιάτο αλλά κρατήθηκα για τις επόμενες συνταγές που εμπνέονται από γνωστά και κλασικά πιάτα. Σαν το κάτι σαν Καθαρά Δευτέρα, δηλαδή τον αέρινο και πομπώδες γευστικά ταραμά με αποξηραμένη παλαμίδα. Ευτυχώς η αγαπημένη αλοιφή συνοδεύεται από τραγανή λαγάνα και μπορούμε να κάνουμε το σωστό πάντρεμα.
Η ακόμα την παράφραση στα γεμιστά που αν και έχουν την λεπτεπίλεπτη κα φινετσάτη εικόνα με τον τραγανό κολοκυθοανθό. Μόλις τα ανακατέψεις και τα φας σκάνε στον ουρανίσκο πεντανόστιμα και μαζί σκάει και η πιο ωραία ανάμνηση του συγκεκριμένου μαμαδίστικου φαγητού.
Η μαγειρική ευφράδεια και ικανότητα των τριών σεφ δεν κρύβεται ούτε στα ζυμαρικά, τα οποία ενσωματώνουν καλά τις τάσεις και τις μοντερνιές. Έτσι ξεχωρίζω το καλαμάρι α λα cacio e pepe και την Μανιάτικη calamarata. Είμαι σίγουρη ότι και οι δυο θα διαπρέψουν εξίσου στην Μύκονο όπως και στην Αθήνα.
Στην πρώτη περίπτωση το καλαμάρι κρατάει πολύ καλά και δένει με την συμπυκνωμένη και πολύ γευστική cacio e pepe ενώ στη δεύτερη η Calamarata ανεβάζει την γαστρονομική και θαλασσινή της αύρα με την παρουσία του αυγοτάραχου Μεσολογγίου.
Το φινάλε στα αλμυρά κρατάει ψηλά τον πήχη με ένα bianco που μοσχομυρίζει. Η στείρα κρατάει αριστοτεχνικά τα ζουμιά της και κερδίζει πόντους λουσμένη από την απολαυστική σάλτσα και τις μελωμένες πατάτες.
Τώρα όσον αφορά τα γλυκά, πιστεύω ότι θα γίνουν αμέσως viral στο νησί όπως και στο Κολωνάκι ειδικά το Σικάγο, το χειροποίητο παγωτό φιστίκι και η γαλατόπιτα κόλαση με το καραμελωμένο και τραγανό φύλλο. Όλα αποτελούν υπογραφή του ταλαντούχου και πολυβραβευμένου pastry chef Μανώλη Στήθου που αποδεικνύει την γνώση και τις ιδέες του σε ρετρό και κλασικές γεύσεις.
Το Σικάγο να φανταστείτε έρχεται το γνωστό κυπελάκι των 80ς- 90ς και είμαι σίγουρη ότι στην πισίνα του belvedere θα είναι το hightlight.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
