Δεν θυμάμαι πόσες φορές έχω επισκεφτεί το iconic Nice n Easy και δεν είμαι η μόνη, μια ολόκληρη γενιά έχει γαλουχηθεί στον ζωντανό χώρο του σε διεθνείς γεύσεις, που όχι μόνο αφουγκράζονταν συνεχώς το σύγχρονο γαστρονομικό παλμό αλλά είχαν πάντα και ένα αέρα και λάμψη από Hollywood.
Η αλήθεια είναι ότι αυτό το μαγαζί έχει κάτι, έχει μια αύρα, έχει μια σπουδαία ομάδα ανθρώπων και έχει ένα όραμα που ποτέ δεν σταματάει να εξελίσσεται και να επαναπροσδιορίζεται. Σε αυτό το πλαίσιο πριν από λίγο καιρό μας εξέπληξε πολύ ευχάριστα αλλάζοντας δημιουργική σελίδα.
Πηγαίνοντας να δω την μεταμόρφωση του δεν περίμενα ότι η κλασική γωνιά του στην Ομήρου θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο ζεστή και φιλόξενη. Μπορεί να έφυγαν τα πολλά χρώματα αλλά διατηρήθηκε η ζωηράδα και η γενναιόδωρη φωτεινότητα του, ενώ προστέθηκαν πανέμορφες γήινες πινελιές και το μεγάλο κλου, το σήμα κατατεθέν το αγγελάκι με τη σαμπρέλα του.
Είναι αλήθεια τόσο γλυκό καθώς διακοσμεί από την είσοδο και διάφορα spot του μαγαζιού μέχρι τα σερβίτσια και τις χαρτοπετσέτες και μας καλωσορίζει με φινέτσα, τσαχπινιά και οικειότητα στην νέα εποχή που δεν διαγράφει το παρελθόν αλλά το επαναδιατυπώνει και το πάει παρακάτω επενδύοντας στην ουσία της Ελληνικής γαστρονομίας.
Καλά διαβάσατε το Nice n Easy σηματοδοτεί την καινούργια μέρα αγκαλιάζοντας την ελληνική κουζίνα με την ίδια θέρμη και το ίδιο πηγαίο ταλέντο του παρελθόντος δίνοντας της νέα φωνή και ραφιναρισμένη γεύση που τιμά τις ρίζες της.
Σε αυτό το νέο κεφάλαιο, πίσω από την ανεβασμένη γαστρονομική ταυτότητα, βρίσκεται ο ταλαντούχος Δημήτρης Βλάχος. Ο σεφ έχει διανύσει δημιουργικά χιλιόμετρα πίσω από απαιτητικές κουζίνες τόσο της Αθήνας όσο και των Κυκλάδων και χωρίς να αυτοπροβάλλεται έχει αφήσει ένα καθαρό, ποιοτικό και θαυμαστό στίγμα, που αξίζει με το παραπάνω την προβολή. Χαρακτηριστικά μέσα από την μεγάλη συνεργασία του ως head chef στο Musique δοκιμάσαμε πολύ εκφραστικά πιάτα που τιμούν τα υλικά και φανερώνουν την μαεστρία του σε τεχνικές, ιδέες και γεύσεις.
Στο Nice n easy συνεχίζει ακριβώς με την ίδια συνέπεια και το ίδιο ήθος να προσεγγίζει τα Ελληνικά πιάτα και με απόλυτο σεβασμό να τα φέρνει στο σήμερα. Οι ευρηματικές παρεμβάσεις του είναι εύστοχες και διαδοχικά μας κάνουν ένα ταξίδι σε νοσταλγικές συνταγές με βασικό πυρήνα την βαθιά νοστιμιά.
Αξίζει να προσθέσω ότι τα υλικά που χρησιμοποιεί πέρα από την φρεσκάδα και την εποχικότητα τους είναι πραγματικά διαλεγμένα με μεράκι από μικρούς παραγωγούς και δεν τα βρίσκουμε εύκολα σε άλλα μενού.
Σε όλο αυτό έχει την απόλυτη συμβολή και βοήθεια του Ανδρέα Δούκα, του ανθρώπου που εμπνεύστηκε την νέα μέρα του Nice n Easy και με συγκινεί πολύ με την ιστορία και την πορεία του. Συγκεκριμένα ο Ανδρέας έχει μεγαλώσει μέσα στον όμιλο, καθώς από μικρή ηλικία ξεκίνησε να εργάζεται στα εστιατόρια του ως υπάλληλος. Ωστόσο με το πάθος, την ψυχή, την εργατικότητα και το ταλέντο του κατάφερε γρήγορα να ανελιχθεί και σε σύντομο χρονικά διάστημα να αναλάβει το επιτυχημένο κοσπετ του Frankie ως υπεύθυνος και μέτοχος.
Τώρα εκτός από το Frankie με την τυφλή εμπιστοσύνη και στήριξη των Δημήτρη Χριστοφορίδη, Χρήστο Αθανασιάδη και Ειρήνης Άντερσεν τρέχει το φρεσκάρισμα του Nice n Easy ως σημαντικός συνέταιρος.
Μιλώντας και με τους δυο μου έκανε τρομερή εντύπωση πέρα από την ευγένεια και την αμεσότητα τους, η τρομερή τους διάθεση. Έχουν τόσο χαρά με το εγχείρημα που δεν σταματούν να δουλεύουν και να πειραματίζονται με νέα πιάτα, με υλικά διαμαντάκια και με λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά.
Δεν συναντάς εύκολα τέτοιους ανθρώπους στο χώρο τόσο δοτικούς, τόσο ενθουσιασμένους και πιστούς και αυτό μεταφέρεται στο Nice n Easy και σε εμάς που απολαύσαμε κάθε πιάτο, κάθε cocktail και κάθε μουσική στιγμή μέσα στο μαγαζί.
Τα πιάτα που δοκιμάσαμε
Είμαστε από τους πρώτους που βρεθήκαμε στην μεταμορφωμένη ελληνική γαστροταβέρνα για να γνωρίσουμε τα πιάτα και να σας κάνουμε το spoiler.
Κάτσαμε μέσα κάτω από το αγγελάκι με φόντο το γουστόζικο μπαρ και αγναντεύαμε στην ζωηρή αυλή που σχηματίζεται έξω. Θα σταθώ πάλι στο περιβάλλον από πέτρα, ξύλο και μεταλλικές λεπτομέρειες, γιατί σου φτιάχνει την διάθεση, είναι ανάλαφρο, χαλαρό, cozy και πατάει σε μια σύγχρονη και στιλάτη αθηναϊκή πατέντα που όμως έχει την ταυτότητα της και δεν αποτελεί καθόλου κόπια σε ότι παίζει από τις επαναλαμβανόμενες τύπου gastro ταβέρνες με το ψηφιδωτό πλακάκι και τα βυνύλια.
Το ίδιο συμβαίνει εύλογα με τα πιάτα. Καθώς διατρέχω το μενού δεν πέφτω σε μια από τα ίδια, αλλά σε προτάσεις που έχουν ενδιαφέρον και δείχνουν προσωπικότητα.
Τώρα εμείς ξεκινήσαμε με μια πανάλαφρη τύπου λαδένια, που έρχεται μαζί με καπνιστό πελτέ ντομάτας, αφρίνα Μάνης, ελιές και απίθανο ελαιόλαδο και συνεχίσαμε με την uptaded τριλογία αλοιφών, δηλαδή τον ταραμά που εδώ γίνεται με χανιώτικο αβοκάντο, την τυροκαυτερή που πατάει στην πιπεριά Φλωρίνης αλλά σε μορφή τουρσί και στο τζατζίκι που μπερδεύει έξτρα το μαύρο σκόρδο και τον άνηθο.
Παραμένουμε στα πρώτα γιατί είναι θεικά τόσο το καρπάτσιο ντομάτας, με κρίταμο τουρσί και τσαλαφούτι όσο και τα τσιγαριαστά χόρτα με βραστά κολοκυθάκια, ξίγαλο και κρέμα λεμονιού.
Πολύ καλή και αρωματική έναρξη για να δοθεί η πάσα σε εκρηκτικές συνθέσεις σαν την μπρουσκέτα με γαύρο μαρινάτο, ταπενάδα ντομάτας και κρέμα ταραμά και το μπαρμπούνι ταρτάρ με φιστίκι Αιγίνης, αυγοτάραχο και ελαιόλαδο.
Τα βάζω μαζί γιατί είναι εξίσου καλοδουλεμένα σε εντάσεις, ισορροπίες και υφές και προσωπικά έγιναν τα αγαπημένα μου χάρη στην σπιρτάδα και την οξύτητα τους.
Εσείς όταν πάτε να έχετε το νου σας στο ψάρι ημέρας που και αυτό προτείνεται σε διάφορες ωμές εκδοχές, εμείς πετύχαμε παλαμίδα και την απολαύσαμε σε νόστιμες παραλλαγές, σαν το σπανακόρυζο που παραπέμπει περισσότερο σε κολασμένο ριζότο.
Μια άλλη version για εμένα κορυφαία είναι αυτή με τα φρέσκα αμπελοφάσουλα που έρχονται απλά ψημένα στην φωτιά. Πρέπει να ομολογήσω ότι πρώτη φορά μου άρεσαν τόσο πολύ.
Μετά την καλή βουτιά στην θάλασσα ακολουθούν τα πιάτα από την φάρμα, που είναι ένα και ένα. Καταρχήν ο μουσακάς που ο Δημήτρης τον παρουσιάζει με τον δικό του τρόπο. Πρόκειται για μια μελιτζάνα άψογα διαχειρισμένη, η οποία γεμίζεται με μοσχαρίσιο σιδηρόδρομο, μπεσαμέλ και αρσενικό Νάξο. Το μοσχάρι λιώνει στο στόμα, ενώ η μπεσαμέλ είναι αφράτη και το αρσενικό δίνει την αλμύρα και την ένταση που κοντράρει την γλύκα της μελιτζάνας.
Και φτάσαμε σε ένα συγκλονιστικό και τολμηρό πιάτο τον μελωμένο τράγο. Πρόκειται για μια πρόταση που δεν την βρίσκεις στα μαγαζιά της πόλης και δεν παίζεται σε μεστή γεύση, πληθωρικότητα και νοστιμιά. Για εμένα είναι από τις ναυαρχίδες του μενού που τρελαίνουν τον ουρανίσκο και αποδεικνύουν την ικανότητα του σεφ στα βαθιά μαγειρέματα.
Στην κατηγορία γλυκών βγαίνει πάλι το χαρτί της ελληνικότητας εξίσου βελτιωμένο, όπως το γαλακτομπούρεκο που τολμώ να πω ότι είναι από τα καλύτερα της πόλης. Πολύ σωστό φύλλο και πεντανόστιμη κρέμα δεν θέλεις να τελειώσει.
Συμπερασματικά: Αν και ανοίγουν τελευταία τόσες γαστροταβέρνες που μας κουράζουν, το Nice n Easy είναι η γαστροταβέρνα που έλειπε από την πόλη και από το Κολωνάκι και αυτό γιατί δεν έχει καθόλου φιοριτούρες, καθόλου περιττά, σερβίρει πιάτα της παρέας που θέλεις να πας και να ξαναπάς για να τα φας και το καλύτερο είναι πραγματικά value for money...κάτι που το χρειαζόμαστε.
Ομήρου 60, Αθήνα
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
