Σε ένα ξεχασμένο spot ανάμεσα στα σύνορα Κεραμεικού και Ψυρρή έκανε κατάληψη ένας πολυσυλλεκτικός χώρος και αμέσως δημιούργησε μια urban κατάσταση με πολύ καλά vibes και sexy γεύσεις που σε κάνουν να επιστρέφεις ξανά και ξανά.
Ο λόγος για το Okupa, που μπούκαρε με φόρα σε μια τελείως ghost περιοχή της Αθήνας φέρνοντας μια gen z αισθητική, που φρέσκαρε επιτυχώς την underground γειτονιά, όχι μόνο γαστρονομικά αλλά και σε πολλά ακόμα ταμπλό.
Φτάνοντας, σε γκρο πλαν είναι η πολύχρωμη σχεδόν κινηματογραφική αυλή με το πλακόστρωτο, τις χαλαρές μαξιλάρες, τα παιχνιδιάρικα κρεμαστά λαμπάκια και τις ανθισμένες λεμονιές. Δεν το συζητώ, είναι το καλύτερο σκηνικό για πρωινό και brunch.
Συνεχίζοντας στα ενδότερα, βρίσκουμε μια άλλη φάση που παντρεύει πολλά mix και much πράγματα κάνοντας το μέρος να μην μοιάζει με κανένα άλλο. Από τη μια έχουμε το στιλάτο μπαρ με τα κατακόκκινα πλακάκια, τους μεγάλους vintage πορτοκαλί καναπέδες και τα ρετρό καλοβαλμένα μπιχλιμπίδια και από την άλλη το περιποιημένο πόστο του dj με το εντυπωσιακό backround των βινυλίων.
H μουσική στο μαγαζί είναι μπροστά και έχει πρωταγωνιστικό ρόλο δίνοντας την ταυτότητα του ψαγμένου και προχωρημένου listening bar. O ένας από τους ιδιοκτήτες, ο Hrag Darakjian έχει θητεύσει σε Λονδίνο, Παρίσι και Βηρυτό με ενεργή παρουσία πίσω από τα decks και έχει μια ανεκτίμητη συλλογή από βινύλια.
Με λίγα λόγια δεν είναι καθόλου τυχαίος ο σούπερ αναλογικός ήχος που δεν σε κουράζει αλλά σε αφήνει να μιλήσεις και να έρθεις σε κέφι με μουσικές που δεν θα βρεις σε mainstream μαγαζιά της πόλης και κινούνται από juzz, soul, funk, world μέχρι dup, electronica και balearic beats. Σε αυτό να πω ότι plus παίζουν και οι σπάνιες λίστες των καλεσμένων εναλλακτικών djs set που προέρχονται αποκλειστικά από βινύλια.
Συνοψίζοντας τα μέχρι τώρα στοιχεία, βρισκόμαστε σε ένα μέρος με έντονο 70s χαρακτήρα, στολισμένο με mid century ωραία κομμάτια, που ξεφεύγουν λίγο από τα χιλιοπαιγμένα industrial, minimal και σκανδιναβικά μοτίβα, ενημερωμένο με hight quality ηχοσυστήματα που μας αφήνουν να απολαύσουμε αγαπημένα τραγούδια και σπάνιες εκτελέσεις και μέχρι εδώ έχουμε προσεγγίσει μόνο το ένα 1/3 πρόσωπο του Okupa.
Μια σημαντική πίτα του new age στεκιού είναι το εστιατόριο που εξαπλώνεται ανάμεσα στη μπάρα και στα βινύλια και το υπόλοιπο είναι το co working περιβάλλον του πάνω ορόφου που παραπέμπει σε μαγαζιά των μεγάλων μητροπόλεων και το υπόγειο που μεταμορφώνεται για να φιλοξενήσει pop up events.
Κάθε κομμάτι ενώνεται δημιουργώντας ένα hub που ανάλογο δεν εντοπίζεις στην Αθήνα και που στηρίζεται από το urban ξενοδοχείο του.
Η γευστική βραδιά στο Okupa
Στην ενότητα που μας ενδιαφέρει εμάς περισσότερο, τη γαστρονομική διατηρεί με συνέπεια τον ανεπιτήδευτο χαρακτήρα, την έκπληξη, την πρωτοτυπία, την λεπτομέρεια και την διαφορετικότητα και για εμένα τα απογειώνει.
Ο έμπειρος και ταλαντούχος, παρά την ηλικία του, Νίκος Δραντάκης καταφέρνει να συνθέσει ένα μενού που δεν επαναλαμβάνει τα δοκιμασμένα hits της πόλης, αλλά δημιουργεί νέα και μας κάνει να θέλουμε να γυρνάμε για να γευτούμε με επαναλήψεις τα πιάτα του.
Η βάση του είναι ένα πρωτότυπο σύμπλεγμα της Μεσογειακής και Λεβαντίνικης κουζίνας, με φρέσκα υλικά και συνταγές που κεντράρουν την νοστιμιά, την καθαρότητα της γεύσης και την πληθωρικότητα. Η επιλογή της εποχιακής πρώτης ύλης είναι καθοριστική γι' αυτό ανανεώνει και εναλλάσσει συχνά πιάτα. Οι τελευταίες ενέσιμες προσθήκες του βγάζουν ακόμα περισσότερη ζεστασιά, προσωπικότητα, σπιρτόζικη πικάντικη γεύση και kinky επίγευση.
Εμείς ξεκινήσαμε με το χειροποίητο ψωμί, που πάει γάντι με τις ελιές και τα καπνιστά αμύγδαλα και τα σπάει με τo mahammara dip. Το τελευταίο είναι μια παραδοσιακή ανατολίτικη σάλτσα με ψημένη κόκκινη πιπεριά, καρύδια, μελάσα ροδιού και διάφορα μυρωδικά. Ο Νίκος την έχει κάνει πολύ παιχνιδιάρικη, πικάντικη και νόστιμη με αποτέλεσμα να την τελειώσουμε μαζί με όλο το ψωμί.
Παραμένουμε στις αλοιφές γιατί υπάρχει ένας διαφορετικός ταραμάς φουλ γευστικός που σερβίρεται πολύ έξυπνα με τραγανά πατατάκια αρωματισμένα με ζατάρ και πασπαλισμένα με αυγοτάραχο. Εδώ τα αρωματικά συστατικά μπλέκονται τόσο αρμονικά που η Μεσόγειος αγκαλιάζει στοργικά την Ανατολή.
Αν και εγώ δεν είμαι fun στις σαλάτες η σαλάτα bloody mary είναι άλλη πίστα. Τα ντοματίνια είναι πεντανόστιμα και κάνουν sexy contrast με το πιπέρι ourfa και το cruble ελιάς ενώ η burrata έρχεται και δροσίζει όλη την κατάσταση. Κάθε μπουκιά παραπέμπει σε bloody mary που αυτή την περίοδο έχει κάνει come back στις μπάρες.
;Ένα από τα top πιάτα είναι το Beef Tartare από dry-aged μοσχάρι, το οποίο εμπλουτίζεται με μπαχαρικά της Μέσης Ανατολής και από πάνω έχει τζελ από παστεριωμένο κρόκο αυγού και μπόλικο παλαιωμένο μετσοβόνε ( ή γραβιέρα). Μόλις τα ανακατέψετε δημιουργείται μια πανδαισία ισορροπημένη και λαχταριστή.
Μένουμε στα ωμά γιατί είναι εξίσου καλό το ceviche λαβράκι. Το ψάρι είναι αριστοτεχνικά κομμένο και δεν χάνει το ιώδιο του με την λελογισμένη προσθήκη του tiger milk με σουμάκ και την μείξη του jalapeno με το ραπανάκι.
Αλλάζουμε ρεπερτόριο με μαγειρεμένα μεν αλλά με ένα ακόμα τύπου ορεκτικό την gyoza κοτόπουλου. Είναι αλήθεια ότι οι gyozes έχουν την τιμητική τους φέτος στα εστιατόρια της Αθήνας και εδώ η εκδοχή του Νίκου είναι μια από τις ενδιαφέρουσες περιπτώσεις που αξίζει να δοκιμάσετε. Έχει περάσει από τηγάνι με μαεστρία και έτσι πέρα από το τραγανό στοιχείο έχει πολύ νόστιμη και σωστή αναλογικά γέμιση με ginger, σιτάκι και μαγιονέζα με σουσάμι.
Κλείνουμε με τα δυο αγαπημένα μου πιάτα που επικροτούν το ταλέντο του σεφ να εμπλέκει τα λεβαντίνικα καλούδια και να μας δίνει συνταγές με ξεκάθαρες βαθιές γεύσεις .Το ένα είναι τα μοσχαρίσια μάγουλα που σιγομαρειρεύονται για 18 ώρες και μετά λούζονται με αφρός γραβιέρας και συνοδεύονται με πατάτες shoestring και demi-glace από τον συμπυκνωμένο ζωμό τους. To κρέας πραγματικά λιώνει στο στόμα και το σύνολο παίζει πολύ καλά το παιχνίδι των υφών και την αλλαγή στις οξύτητες, την γλύκα και τα spices.
To άλλο είναι τα σουβλάκια αρνιού με την mahammara και τα χειροποίητα πιτάκια. Αυτό που έχω να πω για αυτό το πιάτο είναι ότι μας ταξιδεύει αμέσως πρώτη θέση στην Ανατολή αλλά και παίρνει επάξια τα εύσημα για το ψήσιμο και τα μυρωδικά.
Τα γλυκά είναι στο ίδιο επίπεδο με τα αλμυρά, ενώ καταφέρνουν να ανεβάσουν το επίπεδο της πληθωρικότητας. Εμείς ξεχωρίσαμε το βασκικό cheescake με το επιτυχημένο twist της πραλίνας φουντουκιού και το brownie με miso, λευκή σοκολάτα, cruble espresso και βανίλια Μαγαδασκάρης.
Οι μίξεις που είναι αλλού
Η φρεσκάδα, η δημιουργικότητα και η ευρηματικότητα που επικρατεί στην κουζίνα, μεταδίδεται και στο bar που λειτουργεί πολύ συντονισμένα με signature προτάσεις. Είναι από τις λίγες φορές που δοκιμάζω τόσα γαστρονομικά cocktails που πραγματικά κουμπώνουν με τα πιάτα.
Πολύ καλό για αρχή είναι το Tulubar spritz με aperol, μήλο, ροδάκινο και σόδα από μανταρίνι και περγαμόντο και για το τέλος το Mamma Gamma με mezcal, ανανά, σέλερι και κάρδαμο.
Εγώ βέβαια θα σας εκμυστηρευτώ ότι ήπια και ένα bloody mary που ήταν τοπ με δική τους σάλτσα και σας το προτείνω.
Ψαρομηλίγκου 9, Αθήνα
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
