Υπάρχουν οι κλασικές ταβέρνες, αυτές που μας γαλουχούν στο ανεπιτήδευτό φαγητό και υπάρχουν και οι ανήσυχες που υφαίνουν υπομονετικά και σταθερά ένα γευστικό υφαντό δουλεμένο με βαθιά βιώματα, προσωπικές ιστορίες, ντόπιες βελονιές και μπόλικα μονταρίσματα δεμένα με ζεστασιά και ψυχή.
Μια τέτοια ταβέρνα συναισθηματικής και γευστικής αξίας είναι η Βρεσταμίτα, που αξίζει να επισκεφτούμε έστω μια φορά στη ζωή μας πηγαίνοντας προς τον Αλίαρτο και αγναντεύοντας την Κωπαΐδα και τους πρόποδες του Ελίκωνα.
Ο χώρος ποντάρει στη μνήμη και μαζί με τη φινιρισμένη πέτρα και το παραδοσιακό ξύλο, εξιστορεί θυμησιές παλιότερων δεκαετιών, ντυμένες με επιλεγμένα λάφυρα στολισμένα διακριτικά στους τοίχους και στη αίθουσα.
Σε αυτά προστίθεται το άσβεστό τζάκι και η παλιά ξυλόσομπα δίνοντας ακόμα πιο έντονα την αίσθηση του απείραχτου αλλά και το εισιτήριο για το νοσταλγικό ταξίδι στον χρόνο.
Τις ζεστές μέρες το ίδιο βουκολικό κλίμα μεταφέρεται έξω στην όμορφη αυλή εκεί που τα καρό τραπεζομάντηλα κρύβονται κάτω από την αέρινη σκιά των πλατάνων.
Οι οικοδεσπότες ο Λουκάς Αργυρίου και η κυρία Αντωνία, γιος και μάνα, καπετάνιοι του μαγαζιού ανοίγουν την πόρτα τους και την κουζίνα τους σαν να ανοίγουν την οικία τους και στρώνουν το τραπέζι σαν να είμαστε συγχωριανοί, συγγενείς ή φίλοι από τα παλιά.
Σίγουρα θα σου δώσουν κατεύθυνση για τα καλούδια της ημέρας και θα φυλάξουν και κάποιο τρατάρισμα. Το μενού τους είναι βγαλμένο από τη γη και τους παραγωγούς της περιοχής και μιλάει άπταιστα τη γαστρονομική ντοπιολαλιά.
Η κυρία Αντωνία μαστόρισσα στα ορεκτικά ζωντανεύει τα φρέσκα χόρτα, φτιάχνει επιτόπου μυρωδάτο τζατζίκι, μαγικό τυρόψωμο, μπαμπάτσικη χωριάτικη, πικάντικο μπουγιουρντί, αφράτα μπιφτέκια λαχανικών, τηγανητά κολοκυθάκια αλάδωτα μες στην γλύκα και αξεπέραστες μεγάλες και καλοτηγανισμένες πατάτες τηγανητές.
Ο Λουκάς από την άλλη έχει την εποπτεία στην μεγάλη κατηγορία του γευστικού παιχνιδιού στα κρέατα που σιγοψήνονται μαεστρικά στα κάρβουνα, χορεύουν στις σούβλες και ξεκουράζονται στον φούρνο.
Ο μπαξές έχει πολλά: Σοβαρό χωριάτικο λουκάνικο, αξιομνημόνευτά αρνίσια παιδάκια, καλοψημένο κοντοσούβλι και ονειρεμένη μοσχαρίσια, αλλά το χρυσό γκανιάν είναι άλλο και αξίζει το κάθε χιλιόμετρο, είναι η προβατίνα.
Τι τι κάνει να ξεχωρίζει; δεν ξέρω πιστεύω η καλή πρώτη ύλη και τα μαγικά χέρια στο ψήσιμο, γιατί όπως και στα υπόλοιπο πιάτα ο Λουκάς και η μητέρα του δεν πειράζουν τίποτα κάνουν καθαρή μαγειρική, σπιτική, οικία, βιωματική, αψεγάδιαστη και αφιλτράριστη.
Μπορείτε λοιπόν να την γευτείτε σε διάφορες γνήσιες μορφές. Σαν τα ζουμερότατα μπιφτέκια προβατίνας. Κάθε μπουκιά είναι αέρινη με το σωστό καρύκευμα και την επιθυμητή ένταση. Το ίδιο και τα αντίστοιχα παιδάκια είναι αναπάντεχα μαλακά, διατηρούν τα ζουμιά τους και έχουν ένα πολύ καλό άρωμα και γεύση. Αν είστε παρέα μην λυπηθείτε τα κιλά γιατί φεύγουν με τρελό ρυθμό.
Και οι δυο παραπάνω εκδοχές τα έχουν βρει πολύ καλά με τα κάρβουνα. Υπάρχει όμως και μια τρίτη έκπληξη όπου ο Λουκάς τυλίγει προβατίνα στο φούρνο και την φέρνει στο τραπέζι όταν πλέον λιώνει και ευφραίνει στομάχι και ψυχή.
Όταν αποφασίσετε να πάτε επειδή έχει λίγα τραπέζια απλωμένα όπως πρέπει για να απολαμβάνουμε την άνεση και την χαλαρότητα καλύτερα να πάρετε τηλέφωνο και αν θέλετε και δεύτερο τιπ καλό είναι να ρωτήσετε για το κρασί που θα σας κάνει παρέα αλλά και για το γλυκό που έχει ετοιμάσει η κυρία Αντωνία.
Υψηλάντης, Βοιωτία
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
