Βρέθηκα πρόσφατα στην Πάρο για ένα πρώτο διερευνητικό γευστικό hopping και η αλήθεια είναι ότι το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Το νησί έχει βρει το τέμπο του και έχει καταφέρει να βελτιώσει αισθητά τη γαστρονομική του οντότητα. Είναι πολλά τα νέα μαγαζιά, τα διεθνή restaurant brand και οι ιστορικές κουζίνες που φρεσκάρουν το εστιατορικό τοπίο στο νησί και συμβαδίζουν με την συνολική του ανέλιξη σε top summer προορισμό.
Ανάμεσα τους ξετρυπώσαμε ένα νέο διαμάντι, ένα εστιατόριο που ενώ βρίσκεται στην καρδιά της βασικής σουλατσάδας δεν εφησυχάζει με προχειρότητες και ευκολίες και έχει φαγητό που μπορεί να σε κάνει να κολλήσεις. Το Μεράκι δηλαδή είναι όνομα και πράγμα. Έχει στηθεί μπροστά από το λιμανάκι της Νάουσας με φόντο τα καίκια και τα απλωμένα κίτρινα δίχτυα τους και μας αγκαλιάζει με μη επιτηδευμένη νοσταλγία.
Στο πλακόστρωτο απλώνει τα τετράγωνα ξύλινα τραπέζια ντυμένα με καρό τραπεζομάντηλα και μέσα δημιουργεί ένα φιλόξενο χώρο που παραπέμπει σε παλιό καφενεία μαζί με μπακάλικο. Έτσι μαζί με την κουνιστή πολυθρόνα στο βάθος, κρέμονται σε διάφορα σημεία βαζάκια με τοπικά προιόντα και καλάθια με διάφορα καλούδια.
Εμείς κάτσαμε έξω για να απολαύσουμε την καλή μέρα, τον ήλιο, την θάλασσα, την παρέα και την μουσική που είναι έξτρα ατού.
Το μενού με πρώτη ανάγνωση μας βγάζει την Ελληνική και μεσογειακή αύρα που τιμά τις παραδόσεις αλλά θέλει να κάνει τις μοντέρνες τσαχπινιές του χωρίς να φοβάται να φλερτάρει με την στεριά και την θάλασσα και να τα βάλει με τις κατσαρόλες, τα τηγάνια, τους φούρνους και τις ψησταριές.
Οι δυο σεφ που το έχουν επιμεληθεί ο Πέτρος Ρηγάκης και ο Παντελής Λογοθέτης έχουν βάλει μπόλικο μεράκι και ψυχή και έχουν δημιουργήσει βήμα βήμα ένα γνώριμο λόγιο γεύσεων με εξαιρετικές πρώτες ύλeς, αξιοθαύμαστες τεχνικές μαγειρικής και έξυπνες παραλλαγές, πειράγματα και βελτιώσεις.
Τα πιάτα που δοκιμάσαμε από τα ντολμαδάκια στα κάρβουνα μέχρι τα σύζουμα μακαρόνια
Στο τραπέζι ήρθε το ψωμί ένα στρογγυλό ζυμωτό καρβέλι με αφράτη ψίχα συντροφιά με ελαφριά καπνιστό ελαιόλαδο, ελιές και μυρωδικά. Κάπως έτσι άλλωστε ξεκινάει το Ελληνικό καλοκαίρι και προχωράει με τη ναυαρχίδα τη δροσερή ελληνική σαλάτα.
Στο Μεράκι η ντομάτα είναι ξεφλουδισμένη και μοσχοβολάει, το τυρί είναι ντόπιο όπως και η κάπαρη και ο κρίταμος. Κάθε μπουκιά έχει γεύση και σε «φωνάζει» να πάρεις το ψωμί και να κάνεις τις βουτιές μέχρι να μη μείνει τίποτα.
Ακολουθούν σε μια ευχάριστη συστοιχία τα χειροποίητα ντολμαδάκια. Είναι από τις λίγες φορές που πραγματικά μου θυμίζουν της γιαγιάς μου. Το φύλλο κρατάει λίγο, ενώ μέσα το ρύζι είναι όπως πρέπει. Η σκανδαλιά τους είναι ότι περνάνε ελαφριά από το κάρβουνο, που τους χαρίζει μια ντελικάτη καπνιστή διάσταση, που ομολογουμένως τους πάει πολύ.
Επόμενο κλασικό πιάτο, που σερβίρετε μάλιστα κατά κόρον στις Κυκλάδες είναι οι πατάτες με τον καβουρμά και το αυγό. Στην περίπτωση μας οι πατάτες είναι πολύ νόστιμες, το αυγό είναι άρτιο με τον κρόκο να τις λούζει, ο καβουρμάς είναι στη σωστή ποσότητα για να μην κλέβει άδικα την παράσταση και η φέτα δίνει την αλμύρα αλλά και την δροσιά που χρειαζόμαστε.
Mπαίνοντας στα κυρίως το μπιφτεκοκεφτεδάκια κάνουν πολύ καλό σεφτέ. Αν και από μόνα τους είναι λιχουδιά η ντοματοσάλτσα τους κλέβει την παράσταση. Στο τραπέζι μας δεν μπορούσαν να την χορτάσουν, την έβαζαν πάνω από τα κεφτεδάκια, πάνω από την φέτα, πάνω από την πίτα ή το ψωμί και γενικά αν είχαν περισσότερη ποσότητα μάλλον θα την πάντρευαν με όλα.
Η αλήθεια είναι ότι ήταν εθιστική, είχε την κατάλληλη πυκνότητα, δεν ήταν καθόλου βαριά, ούτε πνιγμένη στα μυρωδικά και άφηνε μια ωραία γλυκόξινη επίγευση. Θα ήθελα την συνταγή και μάλλον και τις ντομάτες που χρησιμοποίησαν.
Μιας και μιλάμε για σάλτσες ανάλογη επιτυχία είχε το γιουβέτσι. Το μοσχάρι από την στηθοπλευρά ήταν πάρα πολύ μαλακό και είχε και εδώ ατού το χυλωμένο κριθαράκι στην φανταστική σάλτσα. Στην αρχή μπορεί να σας φανεί η μερίδα μπαμπάτσικη αλλά πιστέψτε με δεν θα μείνει τίποτα.
Από την κατηγορία της σχάρας αξίζουν συγχαρητήρια για το κοτόπουλο με τις μπάμιες. Το αδιάφορο για πολλούς κρέας εδώ έχει πολύ ζουμί γεύσης, έχει ψηθεί μαεστρικά και έχει καλή παρέα τις μπάμιες που απλά έχουν περάσει από την θράκα.
Για το τέλος άφησα τα δυο γαστρονομικά πυροβολικά - κατά την γνώμη μου- το συκώτι και τη κρητική μακαρονάδα. Ξεκινώντας με το συκώτι ήταν για εμένα μια αποκάλυψη, μια έκπληξη που σίγουρα θα με γυρίσει στην Πάρο να το απολαύσω ξανά. Έχω μια αδυναμία σε αυτό το πιάτο και όπου βρω πάντα δοκιμάζω κάνοντας την τοπ λίστα μου. Εδώ είναι από τα καλύτερα που έχω φάει.
Ο σεφ το τυλίγει σε μπόλια και το βυθίζει σε σάλτσα σοφρίτο. Το αποτέλεσμα είναι τόσο μαλακό, τόσο βαθιά γευστικό που χρειάστηκε να παραγγείλουμε ξανά και ξανά. Μπράβο τους κρύβεται τέχνη στο μαγείρεμα και πολύ φροντίδα.
Όσο για την μακαρονάδα σύζουμα κοντράρει στα ίσα πολλές από τις Αθηναικές. Τα χοντρά μακαρόνια μαγειρεύονται με τους ζωμούς από μοσχάρι και κοτόπουλο, σερβίρονται με αυτούς και πασπαλίζονται με ξηρή μυζήθρα. Αν και ακούγεται απλό δεν είναι καθόλου, είναι αριστοτεχνικό και έχει βάθος, πολυπλοκότητα και νοστιμιά που δεν βρίσκεις εύκολα.
Στο φινάλε για το γλυκό δεν γίνεται να υπήρχε κάτι διαφορετικό από έναν καλό σπιτικό γαλακτομπούρεκο, που έρχεται ζεστό ζεστό, τραγανό, με μπόλικη κρέμα και παγωτό μαστίχα.
Τι άλλο γίνεται με Μεράκι;
Όπως είδατε εμείς δώσαμε μια προτίμηση στις πρωτείνες υπάρχουν όμως επιλογές σε ψάρι και θαλασσινά, σαν το χταπόδι με κοφτό μακαρονάκι και τα καλαμαράκια με σκορδοσαλάτα. Επίσης υπάρχουν και δεν πρέπει να τις χάσετε οι πίτες ημέρες με συνταγή της μαμάς στη σχάρα. Εμείς δοκιμάσαμε την σπανακόπιτα.
Για την αλκοολική συντροφιά θα βρείτε μια αξιόλογη λίστα από Ελληνικά κρασιά, εννοείται και Παριανά, από ούζα και τσίπουρα και αυτό που μου έκανε εντύπωση και από ψαγμένα cocktails.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
