Τα 93 φορτηγά ανθρωπιστικής βοήθειας που διέρχονται με δυσκολία στη Γάζα, ελέγχονται αυστηρά από τον Ισραηλινό στρατό, σε ένα μακάβριο καθεστώς επιτήρησης που μοιάζει με «τηλεχειριστήριο θανάτου».
Δεν μεταφέρουν απλώς τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά κουβαλούν και τις λιγοστές ελπίδες για ζωή σε 14.000 αβάπτιστα βρέφη που γεννήθηκαν μέσα στη φρίκη, χωρίς ληξιαρχεία, χωρίς ονόματα, με μόνη ταυτότητα μια εύθραυστη κλωστή.
Στη Γάζα, τα πιστοποιητικά ζωής και θανάτου απέχουν ελάχιστα μεταξύ τους. Πέρσι το καλοκαίρι, ένας πατέρας στη Ντέιρ αλ Μπάλα έχασε τη γυναίκα του και τα δίδυμα νεογέννητά τους, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν για να δηλώσει τη γέννησή τους. Η ζωή εκεί μετριέται με λεπτά, όχι με χρόνια.
Το ματωμένο κοντέρ του πολέμου γράφει 53.655 νεκρούς, από τις 7 Οκτωβρίου 2023 μέχρι αυτή τη στιγμή. Οι ζωντανοί κουβαλούν τις σκιές εκείνων που έφυγαν και κάτω από τα συντρίμμια κατοικούν άταφοι νεκροί.
Διαβάστε επίσης: Γάζα: Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα κατηγορούν το Ισραήλ ότι επιτρέπει «γελοιωδώς ανεπαρκή» βοήθεια
Την ίδια ώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλεί σε συσκέψεις και ψηφοφορίες, με σκοπό να πάρει παρουσίες, να μετρήσουν τις χώρες που τολμούν να σταθούν απέναντι στη γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ.
Η Ελλάδα, για ακόμη μια φορά, ήταν απούσα, πιστό φερέφωνο των ισχυρών και της πολιτικής που κοιτά αλλού, όταν τα παιδιά στην Παλαιστίνη πεθαίνουν από ασιτία.
Ο Αχμάντ, μέλος της Παλαιστινιακής κοινότητας στην Ελλάδα, δεν έχει πολλά να πει. «Τρώνε φύλλα από δέντρα, μουλιάζουν τα μακαρόνια και προσπαθούν να φτιάξουν ψωμί για να φάνε».
Μέσα στο γ’ πληθυντικό που αναφέρει, βρίσκεται και η αδερφή του, η οποία του μεταφέρει εικόνες από την κατεστραμμένη Γάζα, μόνιμη κάτοικος και απεσταλμένη σε νεκρή Γη.
Τους διώχνουν από μέρος σε μέρος, για πολλοστή φορά. Εδώ και 60 μέρες δεν υπάρχει ανθρωπιστική βοήθεια, δεν υπάρχει τίποτα. Δεν υπάρχει αισιοδοξία. Περιμένουν, είναι οι άνθρωποι κρεμασμένοι από τα ραδιόφωνα, περιμένουν μια μικρή βοήθεια, εκεί έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους», λέει ο Αχμάντ.
«Τα νοσοκομεία εξυπηρετούν ελάχιστα περιστατικά, εγχειρήσεις χωρίς αναισθησία, οι δομές στα νοσοκομεία είναι κατεστραμμένες, φάρμακα δεν υπάρχουν, νοσηλευτικό προσωπικό δεν υπάρχει, έχουν δολοφονηθεί όλοι.
Τα παιδιά κλαίνε και δεν έχουν να φάνε. Άνθρωποι τρέφονται με νεκρά ζώα για να μη πεθάνουν από την ασιτία. Θέλει 2.500 φορτηγά για να καλύψουν μια μικρή ανάγκη και συζητάμε για 93; Πέρασαν 5 φορτηγά τις προάλλες και είχαν μέσα μόνο σάβανα για τους νεκρούς.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν σκέφτομαι μόνο τους δικούς μου, μιλάμε για 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους», καταλήγει ο Αχμάντ.
Διαβάστε επίσης: Πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ: «Η χώρα μας είναι κοντά σε έγκλημα πολέμου»
Η Σούχα Σαάθ, φαρμακοποιός από το Χαν Γιουνίς στη νότια Γάζα, ψάχνει να βρει μέρος να στήσει τη σκηνή της, μετά από ισραηλινή εντολή εκκένωσης.
Σε ηχητικό μήνυμα που έστειλε στο BBC, αναφέρει:
«Η ανθρωπιστική κατάσταση είναι πολύ σοβαρή - ούτε νερό, ούτε τρόφιμα, ούτε καύσιμα. Οι βομβαρδισμοί χτυπούν παντού. Περιμένουμε να φτάσουν τα φορτηγά ανθρωπιστικής βοήθειας... αλλά δεν υπάρχουν ακόμη νέα. Νιώθω σα να έχω μια βαριά πέτρα στα πλευρά μου, κάτι σαν αγωνία ή θάνατος ή λαχάνιασμα. Είναι ένα πολύ οδυνηρό συναίσθημα».
Το BBC πέρασε τις τελευταίες δύο μέρες μιλώντας με ανθρώπους σε όλη τη Γάζα, την ίδια ώρα που το Ισραήλ εντείνει τη στρατιωτική του δράση και συνεχίζει για περισσότερες από 10 εβδομάδες να αποκλείει κάθε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στον Παλαιστινιακό λαό που λιμοκτονεί.
«Η ζάλη είναι πια μια μόνιμη αίσθηση, όπως και η γενική αδυναμία και κόπωση λόγω έλλειψης τροφής και φαρμάκων» αναφέρει μια 23χρονη γυναίκα από την Βόρεια Γάζα.
Ο Άνταμ Αλ-Μπατραουί, 31 ετών, έχει εκτοπιστεί στην κεντρική Γάζα. Η πείνα αποτελεί «ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της καθημερινότητας», αναφέρει στο BBC και προσθέτει:
«Έχουμε εφεύρει τρόπους να μαγειρεύουμε και να τρώμε που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα χρειαζόταν. Ένα γεύμα την ημέρα ίσα-ίσα για να αντέξουμε, αλλά απέχει πολύ από το να καλύψει τις ενεργειακές μας ανάγκες».
«Τα παιδιά μου πάνε για ύπνο πεινασμένα», προσθέτει ένας πατέρας. «Μερικές φορές κάθομαι και κλαίω σαν μικρό παιδί όταν δεν καταφέρνω να τους βρω φαγητό».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
