100 χλμ σε 48 ώρες. Για ένα σχολείο, για ένα γήπεδο μπάσκετ, για παιδικά όνειρα που θέλουν να πάρουν υπόσταση. Ο Άρης Κατσιγιάννης, φωτογράφος & σκηνοθέτης αποφάσισε να αναμετρηθεί με τα όρια του σώματος και του μυαλού και να διασχίσει όλη τη Ζανζιβάρη τρέχοντας, με σκοπό να μαζευτούν λεφτά για να χτιστεί ένα γήπεδο μπάσκετ στο σχολείο του CR Hope & Kara Foundation, στο Kizimkazi της Ζανζιβάρης. Ένα γήπεδο που θα δώσει στα παιδιά περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερους λόγους για να χαμογελούν.
«Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρό, στο σχολείο. Ήμουν ένα παιδί που δεν ήταν καλό σε κανένα άθλημα. Άλλαζα συνεχώς δραστηριότητες, όμως τίποτα δεν μου ταίριαζε. Ήξερα βέβαια από τότε ότι ήθελα να είμαι ελεύθερος. Κι αν τότε μου έλεγες ότι μια μέρα θα έτρεχα μαραθώνιο; Θα γελούσα. Θα σου έλεγα: «Δεν γίνεται, δεν είναι για μένα».
Κι όμως… Μερικά χρόνια αργότερα θα έτρεχα τον πρώτο μου μαραθώνιο στην Αθήνα και σήμερα έχω ολοκληρώσει πέντε. Τον τελευταίο μήνα, έτρεξα δύο μέσα σε μόλις επτά μέρες. Ο καθένας από αυτούς μου θύμιζε κάτι: ότι τα όρια που πιστεύουμε πως έχουμε…είναι σχεδόν πάντα πιο χαμηλά από αυτά που πραγματικά μπορούμε.
Όμως αυτούς τους δύο τελευταίους μαραθωνίους δεν τους έτρεξα μόνο για να ξεπεράσω δικά μου ρεκόρ, αλλά και για να προετοιμαστώ. Να προετοιμαστώ για κάτι μεγαλύτερο. Για μια πρόκληση που έβαλα στον εαυτό μου πριν λίγους μήνες και, για να είμαι ειλικρινής, με τρομάζει.
Πριν 2 μήνες είχα ένα τηλέφωνο με τον φίλο μου τον Ρένο. Ο Ρένος είναι ένα παιδί που ήρθε στην Αφρική πριν κάποια χρόνια με τον αδελφό του. Είχαν μια ιδέα: να φτιάξουν ένα σχολείο σε ένα χωριό, το Kizimkazi, το οποίο θα παρείχε δωρεάν εκπαίδευση. Στο ενδιάμεσο, μέχρι αυτό το όνειρο να γίνει πραγματικότητα, ο αδελφός του έφυγε από τη ζωή. Και ο Ρένος το έκανε μόνος του, εις μνήμην του αδελφού του. Αυτό το σχολείο φέτος κλείνει 5 χρόνια λειτουργίας.
Όταν λοιπόν μου πρότεινε να ξανάρθουμε στο σχολείο, σκέφτηκα: «Για κάτσε να δω… πόσα χιλιόμετρα είναι η Ζανζιβάρη από πάνω μέχρι κάτω;» Γιατί το σχολείο είναι κάτω-κάτω. Και βλέπω: 100 χιλιόμετρα. Του λέω: «Μ’ αρέσει ο αριθμός. Θα το τρέξω. Και θα κάνουμε ένα fundraiser να μαζέψουμε κάποια χρήματα για το σχολείο». Φτάνουμε στη Ζανζιβάρη και σε μια συνομιλία μας με τον Gautam, τον συνέταιρο στο πρότζεκτ πια, μου λέει: «Απίστευτο! Και τώρα ψάχναμε χρήματα για το γήπεδο του μπάσκετ».
Τον ρωτάω: «Πόσο κοστίζει;»
Μου λέει: «10.000 δολάρια».Και κάπως έτσι, αυτό το τρέξιμο… δεν είναι μόνο για μένα.
Αύριο θα επιχειρήσω να διασχίσω τη Ζανζιβάρη, από το βορειότερο μέχρι το νοτιότερο σημείο της.Μία απόσταση 100 χιλιομέτρων. Μια διαδρομή που δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί.Δεν ξέρω αν το σώμα μου θα αντέξει. Δεν ξέρω αν θα φτάσω μέχρι το τέλος. Αλλά ξέρω ότι πρέπει να το δοκιμάσω.
Και όσο εγώ θα διασχίζω τη Ζανζιβάρη, θα είναι ανοιχτό ένα fundraiser με έναν στόχο:Να χτίσουμε ένα γήπεδο μπάσκετ στο σχολείο του CR Hope & Kara Foundation, στο Kizimkazi. Ένα γήπεδο που θα δώσει στα παιδιά περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερους λόγους για να χαμογελούν, και έναν χώρο να μεγαλώσουν μέσα από τον αθλητισμό και να νιώθουν ελεύθερα, όπως νιώθω κι εγώ τρέχοντας.
Το σχολείο σήμερα έχει μια παιδική χαρά που φτιάξανε πριν 4 χρόνια όταν είχαμε ξανάρθει. Αλλά τα παιδιά πλέον είναι πολλά.
Και φανταστείτε: σε κάθε διάλειμμα, για να ανέβουν στην παιδική χαρά, σχηματίζεται μια τεράστια ουρά. Γι’ αυτό θέλουν να φτιάξουν ένα γήπεδο μπάσκετ, και στο μέλλον, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.Σήμερα μιλήσαμε με ένα κοριτσάκι 12 χρονών από το σχολείο. Μας είπε: «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ποδοσφαιρίστρια».Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις όλα όσα αξίζουν. Πάμε, όπως μπορεί ο καθένας, να στηρίξουμε αυτά τα παιδιά και τα όνειρά τους!»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
