Η Elvira, ο Ricard και ο Ramon περίμεναν τον θείο Denis να τους φέρει τα γλυκά που τους υποσχέθηκε. Ήταν ώρες στον σιδηροδρομικό σταθμό, αλλά δεν είχε φανεί κανείς. Η 2χρονη ξέσπασε σε κλάματα και, τότε, η ζωή τους άλλαξε για πάντα. 42 χρόνια αργότερα, ψάχνουν απαντήσεις στο πώς και γιατί βρέθηκαν μόνοι στη Βαρκελώνη.
Η ζωή των αδελφών, έχει γίνει ντοκιμαντέρ στο Disney+ και παρουσιάζει με εξαιρετική λεπτομέρεια το μυστήριο που τους περιβάλει.
Η αρχή του μυστηρίου
Στις 22 Απριλίου του 1984, τα τρία ανήλικα - ηλικίας 2, 4 (ο Ricard) και 5 (ο Ramon), εντοπίστηκαν εγκαταλελειμμένα στο Estacion de Francia. Ένας στενός φίλος των γονιών τους, που τον ήξεραν ως θείο Denis, τους πήγε εκεί με την λευκή Mercedes-Benz του, πριν τους αφήσει, με τη δικαιολογία ότι θα τους φέρει λιχουδιές.
Περίμεναν και περίμεναν, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Τελικώς, τα τρία μικρά παιδιά κίνησαν το ενδιαφέρον των παρισταμένων και κλήθηκε η αστυνομία. Όταν οι ένστολοι τα ρώτησαν για τους γονείς τους, πού μένουν ή πώς τα λένε η απάντηση ήταν μία: δεν γνωρίζω.
Ο Ramon ήταν σε ηλικία που θα μπορούσε να ξέρει, αλλά, παραδόξως, δεν είχε καμία από τις πληροφορίες.
Οι Αρχές θεώρησαν ότι θα εμφανιστεί σύντομα κάποιος που θα αναζητήσει τα τρία παιδιά - άλλωστε είναι εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που εξαφανίζονται μαζί τρία ανήλικα - αλλά οι ώρες έγιναν μέρες, οι μέρες εβδομάδες και αυτές μήνες.
Κατέληξαν σε δομή φιλοξενίας, μη γνωρίζοντας ποιοι πραγματικά είναι, πότε έχουν γενέθλια αλλά και πώς θα επιστρέψουν σε αυτό που γνώριζαν ως το σπίτι τους. Το μόνο που μπορούσαν να πουν είναι ότι οι γονείς τους ήταν από το Παρίσι και διέθεταν πολυτελή οχήματα, αλλά η έρευνα για εξαφανίσεις παιδιών έπεσε στο κενό.
Η Marisa Manera και ο σύζυγός της Lluis Moral, έγιναν ανάδοχοι γονείς τους και μερικά χρόνια αργότερα τα υιοθέτησαν, δίνοντάς τους μία πραγματική οικογένεια. Και παρότι η Elvira Moral Manera (όπως την έλεγαν πλέον, μετά την υιοθεσία), δεν αισθάνθηκε ποτέ να της λείπει η στοργή, πάντα αναρωτιόταν για τις ρίζες της.
Όταν έγινε και η ίδια μητέρα, το ερώτημα άρχισε να γιγαντώνεται μέσα της. Ανησυχούσε για την κληρονομικότητα, ήθελε να μάθει την ιστορία της, να βρει απαντήσεις στο γιατί εγκαταλείφθηκε κατ΄αυτόν τον τρόπο από την οικογένειά της.
«Πώς γίνεται ένα 5χρονο να μην μπορεί να ονοματίσει τους γονείς του;» ήταν το ερώτημα που την απασχολούσε συχνά. Και πλέον σκεφτόταν ως μητέρα, όχι κόρη.
Το πρώτο βήμα προς την αλήθεια και η σύνδεση με τη μαφία
Τον Δεκέμβριο του 2020, έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα στην πολυετή της έρευνα: ένα τεστ DNA. Προς μεγάλη της έκπληξη διαπίστωσε ότι δεν ήταν Γαλλίδα, αλλά είχε καταγωγή από την Ισπανία. Αλλά και τα τότε δεδομένα δεν μπόρεσαν να της δώσουν απαντήσεις για πιθανούς συγγενείς της.
Ενημέρωσε τα αδέλφια και τη μητέρα της - ο πατέρας της είχε πεθάνει λίγο πριν κλείσει τα 18 - για την απόφασή της να κλείσει με τις υποθέσεις τους παρελθόντος, και τότε η Marisa την κάλεσε στο πατρικό τους για μία οικογενειακή συνάντηση.
Εκεί, έδωσε στα αδέλφια ένα φθαρμένο απόκομμα εφημερίδας από τον Ιούλιο του 1984 για τον διαβόητο μαφιόζο Raymond Vaccarizzi. Ήταν Γάλλος, είχε το ίδιο όνομα με τον μεγαλύτερο γιο (στα ισπανικά τουλάχιστον) και είχε ζήσει στη Βαρκελώνη στις αρχές του 1980.
Διηύθυνε κύκλωμα πορνείας και εμπορίας ατόμων και ήταν διαβόητος για τη βίαιη φύση του. Στα τέλη του 1983 φυλακίστηκε για φόνο και λίγο αργότερα έπεσε θύμα εκτέλεσης από snipper, που τον πυροβόλησε μέσα στο κελί του, από τα κάγκελα. Η σύζυγός του, Antoinette, τρομοκρατημένη το έσκασε από την Ισπανία.
Γνωστός ως «Ο Διάβολος», ο Vaccarizzi πέθανε ακαριαία, αλλά η είδηση του θανάτου του δεν λύπησε κανέναν ιδιαίτερα. Είχαν έναν έφηβο γιο, ο οποίος υιοθετήθηκε από μία αντίπαλη μαφιόζικη ομάδα.
Δεδομένων των στοιχείων και ορισμένων ιστοριών που είχε ακούσει από τα παιδιά της, τα πρώτα χρόνια, η Marisa πίστευε πως αυτή ήταν η βιολογική οικογένειά τους.
Αλλά, ο Ramon, ο μεγαλύτερος σε ηλικία, ήταν βέβαιος πως δεν ήταν εκείνος. Η εικόνα του πατέρα του, ένας άνδρας με απαλό χρώμα μαλλιών, δεν είχε καμία σχέση με τον σκληροτράχηλο μαφιόζο. Και παρότι είχαν περάσει 38 χρόνια από τότε, δέχθηκαν ότι έχει δίκιο καθώς η μνήμη του ήταν ο μοναδικός τους οδηγός.
Η θεωρία του Vaccarizzi μπήκε στο συρτάρι, αλλά όλα μαρτυρούσαν πως οι γονείς τους είχαν κάποια σχέση με το έγκλημα. Άλλωστε, ο ίδιος ο Ramon θυμόταν πως κάποτε είχε βρει ένα όπλο στο σπίτι τους, είχε φτάσει στο σημείο να σημαδέψει τον αδελφό του και να το στρέψει αλλού λίγο πριν πυροβολήσει. «Ο πατέρας μου ήταν έξω φρενών» είπε.
Άλλο ένα από τα στοιχεία που έχουν χαραχτεί στη μνήμη του ήταν η εικόνα του μπαμπά τους να παρκάρει έξω από ένα εστιατόριο, να τους ζητά να τον περιμένουν, πριν επιστρέψει με ματωμένο πρόσωπο.
Και ο Ricard είχε ανάλογες αναμνήσεις, που θύμιζαν περισσότερο film noir, παρά την πραγματικότητα τόσο μικρών παιδιών.
Η αποκάλυψη της αλήθειας
Η επόμενη καμπή ήρθε το 2021. Η Elvira πείστηκε να δώσει συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό RAC-1, όπου εξιστορούσε τη ζωή της οικογένειας.
Μέσω της εκπομπής, με τους εκατοντάδες χιλιάδες ακροατές, ήρθε σε επαφή με με την Montse Del Rio, μία 51χρονη ιατροδικαστή, που αποφάσισε να συνδράμει στην έρευνα, εθελοντικά.
Στον αγώνα συντάχθηκε και η 54χρονη εγκληματολόγος Carmen Pastor, η οποία και την έφερε σε επαφή με μία γυναίκα που ισχυριζόταν ότι ήταν εξαδέλφες.
«Δεν το πιστεύω, να είναι αλήθεια αυτοί;» ήταν η πρώτη αντίδραση της Elvira.
Μέχρι το απόγευμα εκείνη της μέρας είχε μάθει ότι οι πιθανοί γονείς της ήταν Ισπανοί, από τη Σεβίλλη και τη Μαδρίτη. Το σημείο αυτό ήταν και εκείνο που προκαλούσε τον μεγαλύτερο δισταγμό στην γυναίκα, καθώς πάντα πίστευε ότι υπήρχε κάποια σύνδεση με τη Γαλλία.
Μαζί με τον Ramon - ο δεύτερος αδελφός της δεν ήταν διαθέσιμος - έκαναν βιντεοκλήση με την Mari, η οποία τούς έδειξε φωτογραφίες για να τους αποδείξει την αλήθεια των λεγομένων της. Τα αδέλφια έμειναν έκθαμβα βλέποντας τους εαυτούς τους.
«Αυτή είναι η κυρία με το γάλα»: αναφώνησε ο Ramon, όταν είδε μία εικόνα της γιαγιάς τους, που τόσο καλά θυμόταν να τους αναγκάζει να πιούν το ρόφημα πριν κοιμηθούν.
Οι γονείς τους ονομάζονταν Ramon Martos Sanchez και Rosario Cuetos Cruz.
Και ενώ είχαν λύσει το πρώτο μυστήριο: ποιοι ήταν, αναδυόταν το δεύτερο: πού βρίσκονταν;
Τα αιώνια γιατί
Και κάπου εκεί, χάθηκαν όλες οι ελπίδες τους.
Κανένας από τους συγγενείς τους δεν είχε λάβει κάποιο νέο τους από το 1983, περίοδο όταν είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία και ανακατευτεί με μερικές περίεργες υποθέσεις.
Όπως αποδείχθηκε, το ένστικτο της Elvira για το Παρίσι δεν έκανε λάθος, όπως και έστεκε και η θεωρία περί εγκληματικής δραστηριότητας.
Ο πατέρας τους ήταν διαρρήκτης και το είχαν σκάσει στη γαλλική πρωτεύουσα το 1978, όπου συνέχισε τις παρανομίες και αναρριχήθηκε στην εκεί κλίμακα, μπλέκοντας με πλαστά χαρτονομίσματα, ληστείες κοσμημάτων κ.α.
Τα πρώτα χρόνια, μετά την μετακίνησή τους, είχαν στενές επαφές με την οικογένειά τους πίσω στην Ισπανία αλλά τα ίχνη τους χάθηκαν τον Μάιο του 1983, σχεδόν έναν χρόνο πριν εγκαταλειφθούν τα παιδιά.
Μερικές φορές, μία Γαλλίδα καλούσε στη Μαδρίτη φωνάζοντας "Rosario" και "Ramοn", αλλά κανείς δεν μιλούσε τη γλώσσα για να καταλάβει τι τους έλεγε. Φοβούμενοι μήπως τους κυνηγάει η αστυνομία, αποφάσισαν να μην κάνουν δήλωση εξαφάνισης. Ήλπιζαν ωστόσο πως ζούσαν κάπου με τα τρία τους παιδιά.
Όταν γνώρισε τους υπόλοιπους συγγενείς της, ορισμένοι ανέφεραν ότι ο πατέρας τους ήταν κακοποιητικός. Δεν έλειψαν οι θεωρίες ότι μπορεί ακόμα και να είχε σκοτώσει τη μητέρα τους. Άλλοι πίστευαν ότι τους έχει δολοφονήσει κάποια αντίπαλη συμμορία και ο περίφημος Denis άφησε τα παιδιά στον σταθμό για να τα σώσει. Φυσικά, δεν έμαθαν ποτέ τι συνέβη και σε αυτόν.
Μία θεία τους, πάλι, ανέφερε το αντίθετο, ότι ήταν η μητέρα εκείνη που ήταν γνωστή «ως κακός άνθρωπος». Όπως είπε στη ανιψιά της, «επειδή ένας άνθρωπος είναι διαρρήκτης, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι κακός».
Η Elvira δεν έχει απωλέσει την επιθυμία της να γνωρίσει τους γονείς της, αλλά πλέον πιστεύει ότι δεν ζουν. Όλα την οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δολοφονήθηκαν από γκάνγκστερ που ξέρουν πώς να σε κάνουν να εξαφανιστείς δια παντός...
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
