Πώς γίνεται να «μην πουλάνε οι μπάντες πια»; Να μην τις ζητάει ο κόσμος; Πώς γίνεται να λέμε ότι η μουσική βιομηχανία έχει «μπουκώσει» από συγκροτήματα, σαν να υπάρχει μια νοητή «επετηρίδα» που αναγκάζει τις νέες μπάντες να περιμένουν τη σειρά τους για να βγουν προς τα έξω και να διεκδικήσουν τη δική τους ευκαιρία για επιτυχία;
Το γράφει η Guardian, το έχουμε ακούσει στο podcast Sidetracked του BBC, το βλέπουμε και στη χώρα μας, με δημοφιλή συγκροτήματα να μετατρέπονται σταδιακά σε One man projects με μια συνοδευτική μπάντα.
Ο αντίλογος σε όλα αυτά, είναι πως ένα από τα σπουδαιότερα album στην ιστορία της ποπ μουσικής, προήλθε από συγκρότημα, ήταν το "Rumors" των Fleetwood Mac. Για το "Nevermind" των Nirvana, με τις πωλήσεις 30 εκατομμυρίων δίσκων παγκοσμίως, για τους δικούς μας Τερμίτες, που όταν διαλύθηκαν, δημιούργησαν ουσιαστικά, ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα (έντεχνο), μπορούμε να μιλάμε ατελείωτα. Ας βάλουμε όμως μια άνω τελεία εδώ για να διηγηθούμε μια ιστορία, την ιστορία μιας μπάντας που κάποτε έκανε ένα κινηματογραφικών διαστάσεων μπαμ. Ακόμα οι Αλχημιστές είναι ζωντανοί, στη σκηνή, όπως κάθε ροκ συγκρότημα.
Η ιστορία μας ξεκινάει με τα παρακάτω λόγια:
Μην απορείς που μεθάω κι αυτή τη βραδιά, για μια αγάπη ξεσπάω που χάθηκε πια. Όλα της τα ‘δωσα δίχως στιγμή να σκεφτώ, τώρα τα όνειρα σβήνω, πικρά στο ποτό.
Κάνε κάτι να έρθει ξανά η χαρά, ο πόνος να φύγει μακριά.
Έλα φίλε και πες μου δύο λόγια απλά, η μοναξιά μου περνάει σαν είσαι κοντά Είναι η φωνή σου στη λύπη γλυκός λυτρωμός και στης ζωής το ταξίδι πιστός οδηγός.
Αν ποτέ δεν πονέσεις ως την ψυχή, δεν εκτιμάς τα ωραία μες τη ζωή. Είναι μαγκιά σου που ξέρεις βαθιά ν’ αγαπάς, αυτό που μέσα σου νιώθεις, να το κυνηγάς.
Σβήσε τα όλα και γύρνα ξανά στην αρχή, η χαρά τότε θα ‘ρθει να σε βρει.
Συνάντησα τον Βασίλη Παγώνη (φωνή, κιθάρες), τον Βάιο Χριστοδούλου (Πλήκτρα, programming), τον Βασίλη Δημούδη (Μπουζούκι, φωνητικά) και τον Λευτέρη Παναγιά (Τύμπανα,κρουστά) ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ενώ ήδη είχαν παραταχθεί σε ένα τραπέζι, ανταλάσσοντας δημιουργικές ιδέες για τη συνέχεια της πολύ ενδιαφέρουσας διαδρομής τους. Η κουβέντα μας, για τη συνεργασία με τον Βασίλη Καρρά, για τη γέννηση της μπάντας, για τις εργατοώρες που έχουν χτυπήσει σε μουσικές σκηνές και συναυλιακούς χώρους και όχι μόνο, θα μπορούσε να κρατήσει ως το ξημέρωμα. Τους ευχαριστώ για την υπομονή και τη διάθεση να μην αφήσουμε καμία ιστορία στην άκρη. Πώς ξεκίνησαν οι Αλχημιστές λοιπόν;
Βασίλης: Σαν Αλχημιστές υπάρχουμε από το 2001, μαθητές Λυκείου τότε, από την Καλλιθέα. Κάποια στιγμή, το 2006, γνωρίσαμε τον τραγουδοποιό Σταμάτη Μεσημέρη, ο οποιός μας βάζει κάτω στο στούντιο και μας λέει τι θέλει από εμάς, πως φαντάζεται τη συνέχεια της μπάντας.
Βασίλης Δ: Δεν φτάνουν τα λόγια να μιλήσουμε για τον Σταμάτη, τον αγαπάμε και μας λείπει πολύ. Κάναμε το πρώτο άλμπουμ με τη Legend - Modern Times και βάλαμε μπρος.
Τραυματική εμπειρία η δισκογραφία;
Βάιος: Για εμάς όχι! Φαντάσου τώρα μια μπάντα από νέα παιδιά που μπορούσε να κάνει δικό της βίντεοκλιπ, να γράψει στο στούντιο, να προωθήσει τη δουλειά της μέσα από ένα τηλεοπτικό κανάλι (ALTER).
Βασίλης Δ: Εν λευκώ, ό,τι προτείναμε, ό,τι ζητούσαμε, η εταιρεία μας έλεγε βεβαίως! Ο Άγγελος Κουτσούκης, η Μαίρη Μπρατάκου, η Μαρία Θηβαίου τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι είχαν πέσει πάνω μας για να μας βοηθήσουν να κάνουμε μουσική. Ήταν σαν να ζούμε ένα όνειρο
Σας είχαν δει σε κάποια μουσική σκηνή;
Βάιος: Η επαφή μας με τη δισκογραφία έγινε ξεκάθαρα μέσω του Σταμάτη.
Βασίλης: Δεν είχε τύχει να μας έχουν δει νωρίτερα. Εμείς ήμασταν μεν πολύ ενεργοί στα live, αλλά στέλναμε και τα demo μας σε εταιρείες. Ήταν μια εποχή που η ζήτηση και η προσφορά σε μουσική ήταν αντίθετη απ` ότι τώρα. Οι εταιρίες ήταν πολλές και αναζητούσαν καλλιτέχνες, δεν είχε πάει ακόμα τόσο μέσα στο Ίντερνετ η μουσική. Έβγαιναν σιντι, άλμπουμ, γινόταν τεράστια προώθηση...
Βάιος: Υπήρχαν και τα μουσικά κανάλια, από εκεί ουσιαστικά ενημερωνόταν ο μέσος ακροατής.
Μέλισσες, Κόκκινες Χαλιά, Ονιράμα, χρυσή εποχή για τις μπάντες.
Βασίλης: Ναι, γνωριζόμασταν με τα περισσότερα από αυτά τα γκρουπ. Με τις Μέλισσες φαντάσου ότι τους γνωρίσαμε αρκετά χρόνια πριν κάνουν το μπαμ, όταν έπαιζαν ως Crazy Lazy, στο Όνομα του Ρόδου, στην Καλλιθέα
Βάιος: Οι 1550, οι Αλχημιστές, οι Μέλισσες, όλοι πέρασαν από εκεί.
Βασίλης Δ: Φυτώριο! (γελάνε).
Βασίλης: Στο Όνομα του Ρόδου ήμασταν από πιτσιρίκια, πριν τελειώσουμε το σχολείο, πουλάγαμε τον εαυτό μας ως κάτι πολύ μεγάλο! (κι άλλα γέλια).
Too good to be true
Β: Απίστευτη ήταν εκείνη η εποχή, μπορούσες να ακούσεις παντού μουσική, χωρίς περιορισμούς, είχαν καταργηθεί οι «ζώνες» των έντεχνων και των ποπ και των λαϊκών. Πχ, έμπαινες στα Goodys, που έπαιζαν συνέχεια Mad TV τότε, και μπορούσες να ακούσεις την «Κάφτρα» στη μια το μεσημέρι.
(σημείωση: Το κομμάτι έχει γράψει με το συγκρότημα ο Σταμάτης Μεσημέρης)
Βάιος: Και σου έλεγαν οι γύρω σου «παναγιά μου τι ζόρι περνάς για να ακούς τέτοια τραγούδια!»
Και μετά στη ροή, μπορούσες να δείς το βίντεοκλιπ από το «Μείνε δίπλα μου» της Μαριάντας Πιερίδη, ή το «Γυναίκες» των Goin' Through ξερωγώ.
Β. Δ: Αυτό ακριβώς! Δεν υπήρχαν κανόνες, πουθενά.
Β: Και ξαφνικά λοιπόν, εκείνη την εποχή, βλέπουμε τους εαυτούς μας να παίζουν σε διαφήμιση στην τηλεόραση, να μπαίνει χορηγός επικοινωνιάς στο πρώτο άλμπουμ ο ραδιοφωνικός σταθμός Μελωδία, κάτι υπέροχο αρχικά, που έγινε μετά δίκοπο μαχαίρι για εμάς
Γιατί;
Β: Γιατί υπήρχαν άνθρωποι που γούσταραν τον Μεσημέρη κι άλλοι που τον απεχθάνονταν και λόγω της σύνδεσης του με εμάς. Δεχόμασταν έναν έμμεσο πόλεμο.
Β. Δ: Έχουμε προλάβει την εποχή που έπαιρναν τηλέφωνο φίλοι μας σε ραδιοφωνικό σταθμό και συγκεκριμένος, γνωστός παραγωγός, έλεγε, όσο και παίρνετε και το ζητάτε, εγώ δεν θα τους παίξω. Απλά, γιατί δεν γούσταρε. Αυτό μας το έχουν πει αρκετοί φίλοι της μπάντας.
Βάιος: Από τέτοια ζήσαμε πολλά. Αλλά δεν έχουμε κανένα παράπονο.
Β: Αναρωτιόμασταν γιατί όλο αυτό; Αλλά μετά ερχόταν ο Σταμάτης και μας έλεγε, παιδιά, θα μάθετε να ζείτε με αυτό. Όσο θα κάνετε αισθητή την παρουσία σας στη μουσική, τόσο θα μιλάνε για εσάς άνθρωποι που σας ξέρουν, αλλά και άνθρωποι που δεν σας έχουν γνωρίσει ποτέ.
Πρόκαλεσατε φθόνο και ζήλια δηλαδή.
Β.Δ: Φθόνο, όπως το λες, ακόμα όμως να καταλάβουμε γιατί.
Β: Και ζήλια, που να ήμασταν και πιο εμπορικοί!
Βάιος: Που να ήμασταν και εμπορικοί, γενικώς! (γελάνε)
Β: Μετά ήταν που πέθανε ο Σταμάτης (2009) και η μπάντα πέρασε από αλλαγές στη σύνθεση της, από έξι που ήμασταν μείναμε τρεις, μαζί με session μουσικούς. Συνεχίσαμε όμως, γιατί είχαμε πολύ υλικό που θέλαμε να βγάλουμε. Και ξεπεράσαμε και μια κρίση που ζήσαμε τότε, μια φάση που μας έφερε πολύ κοντά στο να διαλύσουμε το συγκρότημα.
Γιατί;
Β: Είχαμε μείνει οι μισοί και λέγαμε, πως θα παίξουμε τώρα χωρίς τους άλλους μισούς;
Βαίος: Σαν τις ερωτικές σχέσεις, άμα σου φύγει ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις ζήσει μαζί, πως προχωράς ξαφνικά μόνος;
Β: Είχαμε κάποια λάιβ εκείνο το καλοκαίρι με τον Διονύση Τσακνή. Το μαθαίνει ο Διονύσης από τον παραγωγό των συναυλιών μας και το θυμάμαι σαν τώρα, ήμασταν στο Δερβένι Κορινθίας, μας καθίζει κάτω, σε ένα σημείο πίσω από τη σκηνή και μας λέει, τι έμαθα, είστε σοβαροί ρε παιδιά; Θα συνεχίσετε μόνοι σας, κι όποιος δεν μπορεί, να πάρει το δρόμο του, από 'δω παν` κι άλλοι. Ανεβείτε να παίξετε τώρα, σας παρακαλώ πολύ.
Και μπαίνετε ξανά στο στούντιο
Β: Είχαμε επτά τραγούδια συνολικά, είχαμε όμως χρήματα για να γράψουμε μόνο τρία τραγούδια στο στούντιο. Πάμε στην Μαρία Θηβαίου και της λέμε τι συμβαίνει. Τα ακούει, μας λέει, πολύ ωραία, αλλά γιατί δεν έχουμε περισσότερα; Να ζητήσω εγώ χρηματική έγκριση για να γράψετε περισσότερα; Μη στα πολυλογώ, το απόγευμα της ίδιας μέρας είχε παέι στον Γιαννίκο και είχε πάρει αμέσως την έγκριση. Μπαίναμε στούντιο για δεύτερο άλμπουμ, 10 τραγούδια. Χωρίς το «Λόγια Φιλικά». Παίζαμε Σταυρό του Νότου και Ρυθμό Live Stage. Εκείνη την περίοδο είχε φύγει ο Μάνος Ξυδούς. Μαθαίνουμε από τον τότε παραγωγό μας, πως ο Βασίλης Καρράς θα έβγαινε σε συναυλίες με τον Μάνο Ξυδούς, αλλά λόγω του θανάτου του, είχε βάλει το σχέδιο στην άκρη.
Β.Δ: Ήταν η εποχή που ο Βασίλης Καρράς ψαχνόταν. Είχε πει την Πριγκηπέσσα, το Σώμα Υποταγής, ήθελε να πει πιο ηλεκτρικά τραγούδια.
Β: Ναι, και μας λέει ο παραγωγός, να πω στον Βασίλη να σας τσεκάρει, που είστε μια ηλεκτρική μπάντα, έχετε και το μπουζούκι...
Β.Δ: Όχι ό,τι δεν θέλαμε τον Βασίλη, το ακριβώς αντίθετο.
Β. Εννοείται πως θέλαμε, αλλά αυτό το μπουζούκι ήταν που μας είχε βάλει σε ένα τριπάκι, ένα μόνιμο «τι πάτε να κάνετε με τις ηλεκτρικές κιθάρες και το μπουζούκι;». Αφού όταν επιδιώξαμε για πρώτη φορά να παίξουμε σε μια πολύ γνωστή μουσική σκηνή, δεν μας ήθελαν, γιατί είχαμε το μπουζούκι!
Β.Δ: Τους έχω ζητήσει πολλές φορές συγνώμη γι' αυτό (γελάνε).
Muse με μπουζούκι
Β: Ήταν μια εποχή που η συγκεκριμένη μουσική σκηνή ήθελε οπωσδήποτε να κρατήσει ένα χαρακτήρα μη λαϊκό. Και είχε δει εμάς που βγαιναμε με μπουζούκι, που εμφανιζόμασταν στην τηλεόραση, και μας έλεγαν μήπως καλύτερα να μην πείτε ότι θα παίξετε εδώ; Ή μήπως να παίξετε αλλα χωρίς μπουζούκι; Είναι κολλήματα που υπάρχουν εκεί έξω, κυρίως σε μαγαζιά που θέλουν να λένε πως έχουν μια «ποιοτική» σκηνή.
Β.Τελικά ξεπεράσαμε τα προβλήματα και τις διαφωνίες. Στο τέλος ήμασταν το μόνο σχήμα, μαζί με τους Maraveyas Illegal, που έπαιξε επτά μήνες χωρίς διακοπή.
Βαίος: Παίζαμε από OMD Enola Gay και το γυρνάγαμε σε Μάλαμα, από Muse σε αφιέρωμα στο Μάνο Χατζιδάκι και πάλι πίσω σε Ξύλινα Σπαθιά.
Β.Δ: Muse με μπουζούκι!
B. Παίξαμε και σε άλλους χώρους, σε σκηνές όπως το Rodeo πχ. Θυμάμαι όταν ξεκινήσαμε να παίζουμε σε εκείνο το θρυλικό stage, είχε έρθει ένας θαμώνας, μας είχε χτυπήσει την πόρτα, μας είχε πεί, συγνώμη αλλά δεν ήρθα για εσάς, ήθελα να δω το καμαρίνι που καθόταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Κάν`τη δουλειά σου, του είπαμε (γέλια).
Έρχεται ο Καρράς
Β.Κάποια στιγμή, παίζαμε στην Ηλιούπολη, στο Ρυθμός Stage και μαθαίνουμε πως έχει έρθει να μας δεί ο Καρράς.
Β.Δ: Ξέραμε από τον παραγωγό μας πως είχε έρθει στην Αθήνα για κάποιες πρόβες και «υπήρχε περίπτωση» να περνούσε για να μας δει, να πιει ένα ποτό.
Β: Ήρθε, κάθισε μια ώρα, μετά πήγε στο μαγαζί που θα ξεκινούσε λάιβ πρόγραμμα. Μας βρήκε ο άνθρωπος του, μας είπε όταν τελειώσετε το πρόγραμμα, όταν μαζέψετε, να πάτε στο Teatro να τον βρείτε να συζητήσετε. Και όντως, μας υποδέχτηκε ο άνθρωπος, μας έβαλε και τα σφηνάκια Chivas για να ξεκινήσει ωραία η κουβεντούλα. Μας είπε, εγώ θέλω να κάνουμε Το και Το. Εγώ ήρθα να σας δώ για να καταλάβω αν παίζετε με ψυχούλα...
Ήθελε να σας κόψει δηλαδή, σαν καλλιτέχνες, σαν άτομα γενικά.
Βαιός: Ακριβώς, αυτό.
Β: Εμείς ήμασταν πάρα πολύ διστακτικοί σε μια τέτοια συνεργασία. Ναι το θέλαμε πολύ, αλλά άμα τελικά το κάνουμε, τι θα λένε για εμάς όσοι είχαν εκφράσει απόψεις στο πρόσφατο παρελθόν; Μήπως δεν θα ξαναπαίζαμε στα μαγαζιά που θέλαμε να παίξουμε; Ο ένας προσπαθούσε να δώσει ψυχραιμία στον άλλον.
Προσπαθούσατε να αποφύγετε την τυποποίηση, αλλά τελικά η τυποποίηση ερχόταν καταπάνω σας
Όλοι μαζί: Ναι, αυτό ήταν.
Β: Δεν θέλαμε να βάλουμε ταμπέλα στη μουσική μας. Δηλαδή, ήθελε κάποιος να βρει το σιντί μας ωραία; Πού θα το έψαχνε; Στα ροκ, στα έντεχνα; Ήταν καλύτερη εκείνη η εποχή που απλά έβρισκες το όνομα σου στα ράφια των δισκοπωλείων αλφαβητικά. Πήγαινες στο Άλφα, και έβλεπες πχ, Αλχημιστές, Αμαρυλλίς, Ανοικτή Θάλασσα.
Και μπαίνετε στούντιο και γράφετε με τον Καρρά;
Β.Δ: Όχι, μας λέει, θέλετε να πάμε συναυλίες μαζί; Ήταν πολύ ντόμπρος, μας είπε ένα πράγμα, ξεκάθαρα. Εκεί ήταν που έφυγαν οι όποιες αναστολές μας. Εκεί σκεφτήκαμε, άραγε, ο Σταμάτης θα το γούσταρε αυτό;
Βαίος: Πίστευω θα το γούσταρε, θα μας έλεγε, τραβάτε με χίλια, με το γνωστό του στυλ, με το στριφτό στα χείλη (μιμείται τον Σταμάτη Μεσημέρη, χαμογελάνε όλοι).
Β: Δεχόμαστε λοιπόν και το βάζουμε μπρος το σχέδιο. Μας λέει όμως, σκέφτομαι να κάνουμε κι ένα κομμάτι, για να υπάρχει και λόγος ύπαρξης της συνεργασίας. Μέσα! Κάποια στιγμή μας δίνει μια μουσική του Βασίλη Γαβρηιλίδη, γράφουμε εμείς δύο στίχους, κρατάει τον ένα, έτοιμο το κομμάτι. Τελικά και ο δίσκος μας πήγε πίσω στην κυκλοφορία μας, γιατί η εταιρεία ήθελε να βάλει μέσα το κομμάτι. Τρώμε μια κόμπλα εκεί, τους ρωτάμε μήπως είναι καλύτερο να μην μπει στο δίσκο μας, να το βάλει ο άνθρωπος στο δικό του νέο δίσκο.
Β. Δ: Κάπου εκεί εμφανίζονται ο Άγγελος Κουτσούκης, η Μαρία Θηβαίου, και βάζουν βέτο. Το κομμάτι θα μπει στο δίσκο σας και θα καταλάβετε μετά το γιατί, μας λένε.
Βαίος: Δεν μας παρακάλεσαν ή κάτι τέτοιο, μας είπαν ότι, ξέρετε κάτι, έτσι θα γίνει, δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Β: Δεν είχαμε ιδέα, δεν το φανταζόμασταν αυτό που έγινε μετά.
Είχε προβληματιστεί ο Καρράς; Με το γεγονός ότι είχατε μπουζούκι και ηλεκτρική κιθάρα στη μπάντα;
Β: Όχι, το αντίθετο.
Βάιος: Όταν ανοίγαμε το πρόγραμμα των εμφανίσεων μας με τον Βασίλη, θυμάμαι πως ερχόταν και μας έλεγε, θέλω να βγείτε και να με θυμώσετε.
Β: Αν δεν με κάνετε να σας ζηλέψω, θα έχουμε θέμα, αυτό θυμάμαι εγώ να λέει (συμφωνούν όλοι) και μετά έκανε νόημα στον ηχολήπτη, όταν θα βγουν οι μικροί, ανέβασε τα όλα στο Θεό (δείχνει τις εντάσεις της κονσόλας).
Β: Ξεκινούσαμε το πρόγραμμα μαζί, μετά φεύγαμε εμείς και σόλαρε μόνος του, στο τέλος επιστρέφαμε στη σκηνή. Θυμάμαι σε μια συναυλία στην επαρχία, μόλις είχαμε τελειώσει, και ήταν πολύ χαρούμενος. Είχαμε παίξει καλά, κι ο κόσμος ήταν πολύ θερμός. Με το που τον βρήκαμε στο καμαρίνι, μας λέει «μάγκες, απόψε με καυ**σατε» και γέλαγε.
Βαίος: Δεν ξέρω αν διαφωνείτε, αλλά εγώ νομίζω πως ήταν τα καλύτερα χρόνια αυτά, η καλύτερη μας φάση σαν συγκρότημα (γνέφουν θετικά οι υπόλοιποι), από κάθε άποψη.
Γιατί άραγε;
Βαίος: Δεν ήταν μόνο ότι είχαμε δουλειά, ότι παίζαμε λαίβ σε μαγαζί και όλα αυτά. Ηταν η τύχη μας να είμαστε στο ίδιο πάλκο με αυτόν τον άνθρωπο, που μας έλεγε «θέλω να με θυμώσετε», δηλαδή να παίξουμε τόσο καλά, που να τον κάνουμε να ανέβει στη σκηνή μετά και να ξεπεράσει τον εαυτό του.
Β.Δ: Ήταν ένας συναγωνισμός.
Βαίος: Αυτό ακριβώς! Δεν ήταν ποτέ διεκπαιρεωτική η συνεργασία, ούτε από την μεριά του ούτε από εμάς.
Έτσι δεν πρέπει να είναι κάθε καλλιτεχνική συνεργασία όμως; Ο ένας να βάζει στην πρίζα τον άλλον, όχι να τον καπελώνει, να τον αφήνει στη άκρη...
Βαίος: Αυτή είναι η ουσία, ναι. Επίσης να πούμε εδώ ότι ο Βασίλης αυτό το «έχετε ψυχούλα» που είπε σε 'μας, δεν το έλεγε εύκολα. Ήταν κάτι που έλεγε για μουσικούς που εκτιμούσε, που ξεχώριζε. Αυτό αναζητούσε από τους συνεργάτες του, αυτό περίμενε.
Β.Δ: Εν αντιθέσει με άλλους που θέλουν μόνο το φαίνεσθαι. Θέλουν να βγεί το μοντέλο, να κάνει την φιγούρα του, και μετά να βγει το όνομα να πάρει τα χειροκροτήματα.
Άπλυτοι σε ένα κλιπάκι viral
Μετά τι συνέβη; Σας ζητούσαν από τη δισκογραφική το Λόγια Φιλικά 2;
Β.Δ: Το μετά είχε πάρα πολλές συναυλίες, σε όλη την Ελλάδα, μετά από εκείνες με τον Καρρά, είχαμε και σόλο εμφανίσεις. Ήμασταν σε ένα βαν συνέχεια, με τα όργανα μας.
Β: Μέσα σε τρία 24ώρα είχαμε κάνει τρία λαιβ, Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Χίο. Είχαμε ξεχάσει πως είναι ο ύπνος. Οκτώ ώρες σε ένα κατάστημα χωρίς πλαστική καρέκλα.
Β.Δ: Μετά τις συναυλίες που είχαμε κάνει με τον Βασίλη, είχε έρθει ένας συνεργάτης του και μας είχε πει, ο Βασίλης θέλει να παίξετε μαζί του στο κέντρο που θα εμφανιστεί τον χειμώνα. Πολύ ωραία, λέμε εμείς, βεβαίως.
Β: Ο Καρράς δεν το έλεγε τυχαία αυτό, είχε δει πως το κομμάτι είχε κάνει χαμό, πως από ένα βιντεάκι που είχαμε γράψει μέσα σε μια πρόβα στη Θεσσαλονίκη, ένα κλιπάκι που σε καμία περίπτωση δεν θα γινόταν επίσημο βίντεοκλιπ, έγινε πάταγος. Το κλιπάκι αυτό, που είμαστε από ταξίδι και έχουμε μπει για πρόβα, ντυμένοι όπως να`ναι, το στείλαμε σε ένα fan club, το ανεβάσανε στο YouTube και μέσα σε δύο μέρες, έκανε 400.000 views.
Βαίος: Αληθινά views, να τονίσουμε πως ήταν το 2010, τότε έμπαιναν από υπολογιστή για να δουν το κλιπ.
Β.Δ: Μας έκαναν συνεντεύξεις τότε, ως το πρώτο ελληνικό γκρουπ που έσπασε το φράγμα των 500.000 views, συνεντεύξεις μόνο γι' αυτό το κλιπ, γράφονταν άρθρα γι' αυτό. Ίντερνετ πριν από 15 χρόνια!
Β: Μας λέει τότε ο Καρράς, όχι, δεν θα το κάνουμε βίντεοκλιπ, γιατί αυτό έπιασε, αυτό θα μείνει και σ' όποιον αρέσει! Λέμε, μα είμαστε σαν άπλυτοι, μα το ένα, το άλλο. Όχι, αυτό έμεινε.
Βάιος: Ήμασταν άπλυτοι, μόλις είχαμε φτάσει στη Θεσσαλονίκη και αμέσως στην πρόβα, εκεί! (γελάνε). Και χάρη σ` αυτό το κλιπάκι έγινε χαμός, το κομμάτι ακούστηκε παντού. Και στις εμφανίσεις μας με τον Καρρά, όταν βγαίναμε μαζί και το λέγαμε, έπεφτε το μαγαζί.
Β.Δ: Μόνο έπεφτε το μαγαζί; Δεν μπορούσες να κουνηθείς από τα λουλούδια, ήταν επικίνδυνο!
Β: Ο Καρράς έθεσε βέτο για να είμαστε μαζί και στο νυχτερινό κέντρο που εμφανιζόταν. Τότε μπήκαμε στα μάτια πολύ κόσμου. Τι γύρευαν αυτοί οι μαντράχαλοι στην πίστα; Πώς θα φέρουν λουλούδια, ποιούς επιχειρηματίες φίλους τους θα φέρουν για τα πρώτα τραπέζια; Από την πρώτη κιόλας στιγμή, από την πρώτη χαιρετούρα με τα νέα μας αφεντικά, η ατάκα ήταν ξεκάθαρη, «κοιτάξτε να μειώσετε άτομα (στο συγκρότημα) γιατί δεν βλέπω να πληρώνεστε».
Βαίος: Να μην είμαστε τόσοι πολλοί...
Δηλαδή, ένα μεροκάματο, δια του τέσσερα.
Β: Ναι, και είχαν και τον Καρρά που είχε ασκήσει βέτο για να είμαστε εμείς στο σχήμα, είχε πεισμώσει, τους έλεγε όχι, δεν θέλω την γκόμενα ή τον γκόμενο που μου προτείνετε, θέλω αυτούς, που έκαναν το Λόγια Φιλικά, που παίζει παντού. Μόνο μ' αυτούς μπορώ να το πω.
Β.Δ: Αφού τελείωσε η συνεργασία, η αντιμετώπιση που είχαμε από τα μπουζούκια ήταν, τι να τους κάνω αυτούς τους μαντράχαλους, ενώ από τις σκηνές λέγανε, ποιοί, αυτοί που παίξανε με τον Καρρά;
Βαίος: Μας είχαν βάλει στη μέση...
Β: Είχαμε μέινει μόνοι μας, απ' όλους.
Πώς το νοιώσατε αυτό, σαν τιμωρία, ή σαν πρόκληση;
Βαίος: Αναμενόμενο ήταν. Ήμασταν έτσι κι άλλιώς στη μέση από πριν τον Καρρά, αλλά μετά, το νιώσαμε ακόμα πιο έντονα. Ήμασταν ανασφαλείς στη συνέχεια, υποκύπταμε σε διάφορα πράγματα που δεν ήταν για `μας. Και όταν κάνεις κάτι που δεν είσαι ο εαυτός σου, δεν θα πάει καλά, είναι βέβαιο. Ο δρόμος ήταν αργός και επώδυνος για κάμποσο καιρό, αλλά τελικά αυτό όλο..
Β.Δ: ...ήταν σαν μια αναζήτηση.
Βάιος: Ναι, ήταν μια αναζήτηση, που τώρα που παλεύουμε να βγάλουμε το νέο μας υλικό, και είμαστε σε μια πολύ δημιουργική φάση, νομίζω πως έχουμε γίνει αρκετά συνειδητοποιημένοι.
Νησιώτικά ή τραπ;
Β.Δ: Ήταν ένα δίλημμα που βρέθηκε μπροστά μας. Να βρούμε έναν άνθρωπο να μας γράψει το ποπ, το τραπ, ό,τι είναι εμπορικό κάθε φορά ή να είμαστε εμείς, ο εαυτός μας. Δεν θέλαμε να παίζουμε κάτι που ίσως να αρέσει σε πολλούς, αλλά να μας κάνει να σιχαινόμαστε ο ένας τον άλλο.
Β: Προτιμάμε να συνεχίσουμε με τις μουσικές μας αγάπες, με τις εμμονές μας, κι ας κερδίσουμε 10 άτομα ακόμα, χαρούμενοι θα είμαστε με αυτό. Είναι 10, 20, χίλια; Όσα κι αν είναι.
Είναι περίπου 35.000 followers στο Spotify!
Β: Αυτό το μάθαμε πρόσφατα και αναρωτηθήκαμε πως γίνεται, αφού δεν είμαστε σε κάποια εταιρεία, δεν έχουμε κάνει promo...
Β.Δ: Δεν έχουμε βγάλει gossip...
Β: Α ναι! Κάποτε μου είχε ζητήσει ένας άνθρωπος σχετικός με τα media, να βγάλω δικά μου, προσωπικά gossip και σε αντάλλαγμα, να πουσάρει την μουσική μας, τρελά πράγματα! Θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, ή πχ, να το γυρίσουμε στο νησιώτικο, αν βλέπαμε ότι ήταν της μόδας.
Βάιος: Είναι γαμάτα τα νησιώτικά...
Β: Εννοείται!
Τελικά, τι μουσική παίζουν οι Αλχημιστές;
Β: Κάποια στιγμή λέγαμε ότι είμαστε σκυλοροκάδες, αλλά με την έννοια του Βασίλη του σκυλοροκά. Ο Βασίλης έλεγε λαϊκά τραγούδια, αλλά τα έλεγε με την ενέργεια ενός χαρντ ροκ ειδώλου.
Βάιος: Οι ιστορίες που ακούσαμε από τον Καρρά...τι να σου πω. Ήταν σαν να παίξαμε με τόν Όζι (Όζμπορν). Και όχι μόνο οι δικές του ιστορίες, αλλά και των ανθρώπων με τους οποίους συνεργαζόταν επί 30 χρόνια. Μαζί στην αθηναϊκή νύχτα, μαζί ακόμα και σε περιοδείες στην Αμερική.
Β: Θα πήγαινα σε μια τέτοια περιοδεία.
Β.Δ: Εγώ μπορεί να πήγαινα και να έμενα (γελάνε).
Δεν διαλύθηκαν ποτέ, κράτησαν εκείνη την μαγική στιγμή που άκουσαν την «Ασημένια Σφήκα» των Υπογειων Ρευμάτων και είπαν «θα κάνουμε αυτό» και πήραν το δικό τους δρόμο. Οι Αλχημιστές αυτή την εποχή ηχογραφούν τα νέα τους τραγούδια. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους είναι το digital single «Δεν προχωράω». Τους ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα, με τα off the record που θα μπορούσαν να «γεννήσουν» μια δεύτερη συνέντευξη.
Και μια ακόμα ιστορία των Αλχημιστών με τον Βασίλη Καρρά
Βαίος: Ανήμερα Πρωτοχρονιάς, μας είχε τραπεζώσει όλους όσους ήμασταν εκτός Θεσσαλοίκης στο κτήμα του, το χωριό της Ειρήνης. Μας κέρναγαν φαγητά, ποτά, για να κάνουμε γιορτές. Εκείνος όμως ήταν στο νοσοκομείο, πάλευε με την αρρώστια. Αλλά ήθελε να κάνουμε γιορτές, να φάμε ένα φαγητό και να πιούμε ένα κρασί, σαν άνθρωποι. Επίσης δεν θα ξεχάσω πως όποτε γυρνούσαμε Αθήνα, υπήρχε τηλέφωνο από τον ίδιο, ή το Στράτο, το συνεργάτη του, για να ρωτήσει αν φτάσαμε καλά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
