Η Ντένια Στασινοπούλου ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που σου δημιουργούν μια αίσθηση γνώριμης οικειότητας. Εκτός από το αρκετό θέατρο που έχει κάνει με το που τελείωσε τη σχολή της, την ξέρεις από τη σειρά 17 Κλωστές του Σωτήρη Τσαφούλια και έχει παίξει στον τελευταίο κύκλο της Παραλίας στην ΕΡΤ. Φέτος τη βλέπουμε ξανά στη μικρή οθόνη και στη νέα σειρά του Στέφανου Μπλάτσου, Το Παιδί.
Ξεκλέψαμε λίγο χρόνο από τα γυρίσματα και από τις πρόβες της για την παράσταση Οι Βλαβερές Συνέπειες του Γάμου και ανεβήκαμε σε μια ταράτσα στο κέντρο της Αθήνας για τις τελευταίες ηλιόλουστες ημέρες. Θα την έλεγες παιδί της πόλης, αν και με την πρώτη ευκαιρία, θέλει να φεύγει και να κάνει εκδρομές στη φύση.
Συζητήσαμε μεταξύ άλλων για την απόφασή της να έρθει στην Αθήνα, την πρώτη της δουλειά, τις σημαντικές συνεργασίες που σηματοδότησαν την πορεία της, αλλά και για όσα τη συγκινούν και αναζητά, σε προσωπικό επίπεδο.
Μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη με την ηθοποιό Ντένια Στασινοπούλου.
Ήσουν από τα παιδιά εκείνα που φαινόταν ποιον δρόμο θα ακολουθήσουν;
«Όχι, καθόλου. Μεγάλωσα στη Χαλκίδα, εκεί δεν είχαμε θέατρο ώστε να έχω επαφή με αυτόν τον κόσμο, ούτε οι γονείς μου μας πήγαιναν συχνά . Ήταν μια αρκετά μοναχική διαδικασία το να ανακαλύψω ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική. Με θυμάμαι μόνη μου στο δωμάτιό μου, να βλέπω εμμονικά ταινίες».
Πώς φάνηκε στο περιβάλλον σου τότε αυτή η στροφή με τη δραματική σχολή;
«Μάλλον το εξέφρασα με έναν τρόπο τόσο απόλυτο που - ακόμη κι αν τους ξάφνιασε - δεν μου είπαν τίποτα. Απλώς το δέχτηκαν. Ο πατέρας μου ειδικά είναι άνθρωπος που δεν μιλάει πολύ, είμαι σίγουρη ότι θα είχε πολλά να μου αντικρούσει τότε, αλλά κάπως υπερίσχυσε ο σεβασμός του στην απόφασή μου. Ίσως με έναν τρόπο, να ήταν και προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο».
Ήσουν από μικρή εσωστρεφής καταλαβαίνω
«Ναι, αρκετά. Νομίζω πρέπει να ήμουν το μόνο παιδάκι στον κόσμο που παρακαλούσα τη μαμά μου να μη με αφήσει να πάω στις φίλες μου να κοιμηθώ. Αλλά μεγαλώνοντας αυτό το χαρακτηριστικό μου με ενοχλεί και προσπαθώ να το αλλάξω».
Γιατί σε ενοχλεί;
«Νιώθω ότι η εσωστρέφειά μου, μού στερεί πράγματα από τη ζωή. Θέλω να “είμαι ανοιχτή” στον κόσμο αλλά ακόμα δεν το έχω καταφέρει. Προσπαθώ να παρακινώ τον εαυτό μου, γιατί η ζωή είναι έξω από το σπίτι. Γι’ αυτό και το 2018, πήγα και έμεινα στο Παρίσι για σχεδόν έναν χρόνο, ώστε να ζήσω κάτι τελείως διαφορετικό, να ξεβολευτώ. Άσκησα πολλή πίεση στον εαυτό μου για να φύγω. Δούλεψα σέρβις, ήξερα κάποια γαλλικά αλλά εκεί έμαθα καλύτερα τη γλώσσα. Τώρα το σκέφτομαι όλο αυτό και μου φαίνεται σαν βουτιά στο κενό, αλλά ταυτόχρονα έμαθα πάρα πολλά».
Οπότε όταν ήρθες στην Αθήνα και μπήκες σε όλον αυτόν τον κόσμο που ονειρευόσουν, πώς ήταν; Όπως το περίμενες;
«Στο 1ο έτος θυμάμαι ότι ήθελα να είμαι στη σχολή όλη μέρα. Από το 2ο έτος βέβαια, όλοι αρχίσαμε κάπως να σκοτεινιάζουμε… (σ.σ. γέλια). Θέλω να πω πως η σχολή σου δίνει σίγουρα πολλά ως εμπειρία, αλλά παράλληλα σου στερεί τον αυθορμητισμό και τη φρεσκάδα με την οποία ξεκινάς».
Η πρώτη σου δουλειά ποια ήταν;
«Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο θέατρο, στην Αντιγόνη του Ανούιγ σε παραγωγή και σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, που ήταν καθηγητής μας στη σχολή. Θυμάμαι ότι με τον πρώτο μισθό που πήραμε, θέλαμε πολύ να τον κεράσουμε μια φορά κι εμείς, γιατί όλα τα χρόνια κερνούσε εκείνος. Και κάπως έτσι τον κεράσαμε με τα δικά του λεφτά! (σ.σ. γέλια)».
Με τον Σωτήρη Τσαφούλια πώς προέκυψε η συνεργασία;
«Με τον Σωτήρη Τσαφούλια συνεργαστήκαμε πρώτη φορά στον 3ο κύκλο του ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ, είχα έναν ρόλο που εμφανιζόταν στο 1ο και 3ο επεισόδιο της σειράς. Η μέρα του γυρίσματος ήταν μία από τις καλύτερες της ζωής μου. Εισέπραξα φοβερό νοιάξιμο κι εμπιστοσύνη από τον Σωτήρη αλλά και όλους τους συνεργάτες του. Και όταν επικοινώνησε ξανά για να μου προτείνει τον ρόλο της Άννας στις “17 Κλωστές”, πέταξα από τη χαρά μου».
Ήταν και η πρώτη φορά τότε με το ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ που σε έμαθε και το ευρύ κοινό;
«Όχι, θα έλεγα περισσότερο από τις “17 Κλωστές". Ο ρόλος μου στο "Έτερος Εγώ" ήταν μικρός σε έκταση, αλλά, πολύ σημαντικός για μένα, ένιωσα τρομερή ευθύνη διαβάζοντας τον. Ήταν μια κοπέλα που την κακοποιούσε σεξουαλικά ο πατέρας της. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα το παρακολουθήσει και τι βιώματα έχει. Και είπα “άμα δεν δυσκολευτώ ώστε να το κάνω όσο καλύτερα γίνεται, δεν έχει νόημα”».
Έχεις καταφέρει να αποστασιοποιηθείς από τα σχόλια;
«Προσπαθώ να μην παίρνω πάρα πολύ σοβαρά ούτε τα καλά σχόλια ούτε τα άσχημα. Σίγουρα νιώθω πιο απελευθερωμένη μέσα από τη δουλειά μου, γιατί η κάμερα δεν με κρίνει. Παλαιότερα είχα πιο έντονο το κομμάτι της κριτικής. Μετράνε φυσικά, αλλά δεν θέλω να με επηρεάζουν βαθιά. Στο τέλος της ημέρας, αν ξέρω ότι π.χ. η δουλειά μας κάνει ουσιαστική παρέα έστω και σε έναν άνθρωπο που μάς παρακολουθεί, αυτό για μένα είναι σπουδαίο. Η συμμετοχή μου στην “Παραλία” με έκανε να το συνειδητοποιήσω αυτό πιο έντονα, την είχε αγαπήσει πολύ ο κόσμος εκείνη σειρά και το εισπράτταμε. Έχουμε ευθύνη από τη στιγμή που μπαίνουμε στα σπίτια του κόσμου».
Με «Το Παιδί» φέτος, πώς ήταν η αλλαγή σε ρόλο πρωταγωνιστικό;
«Ο όγκος της δουλειάς άλλαξε κατά βάση και η ευθύνη (σ.σ. γέλια). Από εκεί και πέρα, είναι ακόμη ένας ρόλος και μια συνθήκη που έχω αγαπήσει πολύ. Κυρίως λόγω των συνεργατών μου κι επειδή “αναγκάστηκα” να μάθω taekwondo».
Είναι μια δουλειά που πέρα από τα κωμικά της στοιχεία, θίγει αθόρυβα και πολύ σοβαρά κοινωνικά ζητήματα. Για παράδειγμα, θυμάμαι στην αρχή που η σειρά ξεκινάει και η Άρτεμις λέει στην κάμερα ότι ο προπονητής την παρενοχλούσε.
«Ναι και πρέπει να θίγουμε μέσα από τη δουλειά μας τέτοια ζητήματα. Και συγκεκριμένα για τον ρόλο της Άρτεμις θα έλεγα πως το ωραίο είναι ότι βλέπεις μια ηρωίδα που δεν ξέρει πάντα τι κάνει και πως να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις. Είναι ένας χαρακτήρας που παλεύει συνεχώς με τη ζωή. Φέρνει την ευθραυστότητα του ανθρώπου στην πρώτη γραμμή. Και εγώ προσωπικά νιώθω στ’ αλήθεια ότι το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να παραδέχεται ότι έχει αδυναμίες και ευαισθησίες. Με συγκινούν οι άνθρωποι που μου δείχνουν αυτήν την πλευρά τους, την πιο ευάλωτη και θεωρώ ότι έχουν κάνει ένα βήμα παραπάνω στο να γίνουν πιο δυνατοί και ενδιαφέροντες».
Είμαστε στην εποχή που η κάθε Άρτεμις μπορεί να νιώθει ασφαλής να μιλήσει ανοιχτά για αυτό που μπορεί να της έχει συμβεί;
«Είναι πολύ προσωπική διαδρομή αυτή για την καθεμία. Από τη μια, μετά το MeToo όντως μιλάμε πιο ανοιχτά, από την άλλη ακόμα υπάρχει μια συγκαλυμμένη κατάσταση. Αν μάς ενοχλήσει κάτι, ακόμα σκεφτόμαστε αν θα πρέπει να το πούμε ή όχι, για να μην “δημιουργηθεί θέμα”. Έχουν υπάρξει και σε μένα στιγμές που έχω νιώσει άβολα - χωρίς να μου έχει συμβεί κάτι ακραίο - αλλά δεν το έχω πει. Το έχω κρατήσει».
Πώς θα περιέγραφες την Ντένια;
«Δεν μου είναι εύκολο να περιγράψω τον εαυτό μου. Και ίσως αυτό είναι ό, τι πιο κοντά σε “Ντένια” μπορώ να σκεφτώ».
Τι ταινίες βλέπεις;
«Τα τελευταία χρόνια βλέπω πολύ γαλλικό σινεμά της δεκαετίας του ‘70, ‘80. Μ’ αρέσουν πολύ οι γυναίκες ηθοποιοί εκείνης της εποχής. Με συγκινούν και με εμπνέουν. Αλλά δυστυχώς συνηθίζεται να εστιάζουμε στην εμφάνιση τους παρά στην ικανότητά τους να συγκινήσουν. Με τους άνδρες ηθοποιούς δεν έχω την ίδια σύνδεση».
Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω, τι θα ήθελες να πεις στον 18χρονο εαυτό σου;
«Να εξελίσσει αυτό που είναι και να μην προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Χρειαζόμαστε όλοι στην αρχή κάποιον να πιστέψει σε εμάς, να μας δώσει μια ώθηση ή να επιβεβαιώσει ότι κάνουμε κάτι καλά, αλλά αν δεν το πιστεύουμε οι ίδιοι υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε όλη τη χαρά».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
