Μενού
  • Α-
  • Α+

Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις στη μουσική βιομηχανία που ένας άνθρωπος προκάλεσε τόσο ντόρο γύρω από το όνομά του. Που άγγιξε τα όρια του μύθου. Που λατρεύτηκε όσο εκείνος. Που στην πραγματικότητα δεν ήταν απλά ένας τραγουδιστής αλλά ένα φαινόμενο το οποίο μελετήθηκε από τους επιστήμονες.

Ο Έλβις Πρίσλεϊ είναι ο «Βασιλιάς» του rock 'n roll και ήρθε στον κόσμο μία ημέρα σαν σήμερα, στις 8 Ιανουαρίου 1935.

Ο λευκός με τη φωνή μαύρου που έγινε «Βασιλιάς»

Ο Έλβις Ααρών Πρίσλεϊ, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στο Μισισίπι. Όταν ήταν 13 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Μέμφις του Τενεσί. Η μετακόμιση αυτή ήταν που καθόρισε τα πάντα. Εκεί, ο μικρός Έλβις, ήλθε σε επαφή με τα μπλουζ και την τζαζ. Λάτρεψε τη μουσική και από εκείνη την στιγμή και έπειτα ήξερε πως με αυτή θέλει να ασχοληθεί.

Ο Σαμ Φίλιπς, παραγωγός και ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρείας Sun, έψαχνε, όπως έλεγε ο ίδιος, έναν τραγουδιστή λευκό με φωνή μαύρου. Άκουσε τον Έλβις ο οποίος μόλις είχε τελειώσει το γυμνάσιο. Ο Φίλιπς ενθουσιάστηκε με τη φωνή του νεαροού και χωρίς δεύτερη σκέψη τον έβαλε να ηχογραφήσει το «That’s All Right Mamma», αφιερωμένο στα γενέθλια της μητέρας του. Ο Έλβις είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τη μητέρα του και δεν το αρνήθηκε. Αυτό ήταν η αρχή...

Ο Έλβις Πρίσλεϊ πρόλαβε να ηχογραφήσει με τη Sun πέντε τραγούδια τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην τοπική κοινότητα. Το 1955 ο Φίλιπς πούλησε το συμβόλαιό του με τον Πρίσλεϊ στην RCA Victor και αυτή είναι η αρχή της ξέφρενης πορείας του «Βασιλιά» προς τον θρόνο του.

«I Forgot To Remember To Forget», «Don’t Be Cruel», «Hound Dog», «Love Me Tender», «All Shook Up» και «Jailhouse Rock», είναι μερικές μόνο από τις επιτυχίες της πρώτης περιόδου που έκαναν τα κοριτσάκια να λιποθυμούν σε κάθε τίναγμα των γοφών του.

Το 1956 γύρισε την πρώτη από τις 33 συνολικά ταινίες του, με τίτλο «Love me Tender». Η καριέρα του διακόπηκε για δύο χρόνια, προκειμένου να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στη Γερμανία. Εκεί γνωρίστηκε και με την Πρισίλα Βάγκνερ, τη γυναίκα που έμελλε να είναι η μοναδική που θα κέρδιζε την καρδιά του, αυτή που τελικά θα παντρευόταν και με την οποία απέκτησε μία κόρη, τη Λίζα Μαρί.

Όταν επέστρεψε από τον στρατό ο Έλβις Πρίσλεϊ αφιερώθηκε κυρίως στις ταινίες, ενώ μουσικά υιοθέτησε ένα διαφορετικό στυλ. Λιγότερο έντονο, περισσότερο λάγνο. Ενώ μετέφερε στη σκηνή και πολλές ασκήσεις πολεμικών τεχνών. Ό,τι κι αν έκανε, πάντως, συνέχιζε να προκαλεί πανικό σε κάθε του εμφάνιση.

Το φαινόμενο, ο ξαφνικός θάνατος και οι θεωρίες συνωμοσίας

«In The Ghetto», «Suspicious Minds» και «Kentucky Rain» είναι από τις τελευταίες μεγάλες επιτυχίες του «Βασιλιά». Από εκεί και πέρα άρχισε η κατηφόρα. Ο Έλβις βυθίστηκε στον κόσμο των ναρκωτικών και τελικά έφυγε από τη ζωή στις 16 Αυγούστου του 1977.

Θεωρείται ένας από τους επιδραστικότερους τραγουδιστές του 20ου αιώνα και σίγουρα ο πιο εμπορικός τραγουδιστής όλων των εποχών, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 600 εκατομμύρια δίσκους. Το σπίτι του στο Μέμφις εξακολουθεί να είναι τόπος προσκυνήματος για εκατομμύρια θαυμαστών του απ’ όλο τον κόσμο οι οποίοι όχι μόνο πιστεύουν πως ακόμα και σήμερα ζει αλλά το... «αποδυκνείουν» κιόλας!

Aν ζούσε, πάντως, σήμερα θα ήταν 86 ετών. Και υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θεωρούν δεδομένο ότι ο Έλβις θα εμφανιστεί και θα δώσει μια τελευταία μεγάλη συναυλία από αυτές που έκαναν τα κοριτσόπουλα να λιποθυμούν και να σκίζουν τα ρούχα τους για χάρη του…Θεωρίες συνωμοσίας υπάρχουν πάρα πολλές. Από το μπλέξιμο με τη μαφία, το ύποπτο ελικόπτερο μέχρι το περίεργο «λάθος» στον τάφο του.

Η πιο αληθοφανής, πάντως, θεωρία είναι αυτή της Γκέιλ Μπρούερ-Τζιόρτζιο, που το 1988 έγραψε το best seller «Is Elvis Alive», και ισχυρίζεται ότι ο τραγουδιστής ήταν φίλος με μαφιόζους, τους οποίους «έδωσε» στο FBI γι’ αυτό και αναγκάστηκε να μπει σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων αφού με τα όσα είπε οδήγησε τις αρχές στην εξάρθρωση της εγκληματικής οργάνωσης που ονομάζονταν «The Fraternity».

«Ξέρω αν ο Έλβις είναι ζωντανός σήμερα; Όχι, δεν ξέρω. Αλλά ξέρω ότι δεν πέθανε στις 16 Αυγούστου 1977» είχε δηλώσει η συγγραφέας παλαιότερα στο περιοδικό Time.