Αν το σκεφτείς, είναι κάπως τρελό: οι σειρές που έχουν καθορίσει το χιούμορ μου, το στυλ μου και το πώς αντιλαμβάνομαι την ελληνική τηλεόραση… είχαν ήδη γραφτεί και παιχτεί πριν καν γεννηθώ.
Κι όμως, τις ξαναείδα μεγαλώνοντας, όχι επειδή «έτυχε», αλλά επειδή ήθελα να καταλάβω τι στο καλό έκανε τους millennials να γελάνε με ατάκες που ακόμα κυκλοφορούν στα memes. Και μάντεψε: με κέρδισαν.
Ορίστε λοιπόν οι δέκα ελληνικές σειρές, που δεν πρόλαβα την πρώτη προβολή τους ως gen z, αλλά με σημάδεψαν.
1. Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη (2002–2004)
Μια φυλακή που μόνο φυλακή δεν ήταν. Οι κρατούμενοι πιο ελεύθεροι από τους δεσμοφύλακες, οι ατάκες πιο αιχμηρές από τα κάγκελα.
Αυτό που με κέρδισε ήταν η απεικόνιση της κοινωνικοπολιτικής συνθήκης της εποχής με χιούμορ που παραμένει επίκαιρο.
Ένα σόου που έδειξε ότι η σάτιρα μπορεί να μιλήσει για την κοινωνία καλύτερα από τις ειδήσεις.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Σμαρούλα κράτα με, θα μου φύγει το σουτιέν!»
2. Σ’ αγαπώ – Μ’ αγαπάς (2000)
Δύο άνθρωποι, ένας καναπές, είκοσι λεπτά επεισόδιο. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου έδειξε πώς η πιο απλή καθημερινότητα μπορεί να γίνει τηλεοπτικό χρυσάφι. Με δύο διαλόγους ακουμπάει στις ανθρώπινες σχέσεις πιο βαθιά απ’ όσο πολλές «σοβαρές» σειρές.
Ήταν σαν να βλέπεις την πρώτη ελληνική μίνι σειρά που μιλούσε κατευθείαν στην καρδιά.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Εγώ πότε θα γίνω μάνα;»
3. 10η Εντολή (2004–2007)
Ο Πάνος Κοκκινόπουλος έφτιαξε ιστορίες που στοιχειώνουν ακόμα και σήμερα. Κάθε επεισόδιο ένα ηθικό δίλημμα, κάθε πλοκή ένα μικρό θρίλερ. Με εξαιρετικούς ηθοποιούς και σκοτεινή ατμόσφαιρα, ήταν ίσως η πρώτη φορά που ένιωσα ότι η ελληνική τηλεόραση μπορεί να αγγίξει το είδος του ψυχολογικού τρόμου.
Ο Κοκκινόπουλος ήταν ο σκηνοθέτης που έκανε τα όνειρά μου να μοιάζουν με εφιάλτες.
Το επεισόδιο που ξεχώρισα: «Τα αγγελικά πρόσωπα.»
4. Έγκληματα (1998–2000)
Μαύρη κωμωδία με δολοφονίες, σεξουαλικά αστεία και φετίχ που έγιναν mainstream. Η Ελλάδα δέχτηκε το black humour και το αγκάλιασε. Η σειρά απέδειξε ότι μπορούμε να γελάσουμε με όσα φοβόμαστε ως συντηρητική κοινωνία. Και το έκανε με στυλ, σαν να σου λέει: «ναι, θα γελάσεις με τα φετίχ του Μιχαλάκη, και θα σου αρέσει».
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Πλήττω!»
5. Απαράδεκτοι (1991–1993)
Η Δήμητρα Παπαδοπούλου ξανά, σε μια σειρά που δεν γελάς με τις καταστάσεις αλλά με τους ίδιους τους χαρακτήρες. Οι ατάκες έγιναν θρύλος, και σήμερα κυκλοφορούν σαν memes χωρίς να χρειάζονται καν εξήγηση.
Είναι από εκείνες τις σειρές που τις αγαπάς γιατί σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι κι εσύ μέλος της παρέας.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Ήμουν και στο Πολυτεχνείο.»
6. Εμείς κι Εμείς (1994–1998)
Μια γειτονιά γεμάτη ιστορίες. Καθημερινές καταστάσεις, κωμικά μπλεξίματα, και –ας μην κοροϊδευόμαστε– εορταστικά επεισόδια που όλοι έχουμε δει ξανά και ξανά, ακόμα κι εκτός εποχής. Το relatable στοιχείο ήταν ακριβώς αυτό που την έκανε να ξεχωρίσει: σαν να βλέπεις το group chat της παρέας σου σε σειρά.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Αντωνινίνο μου!»
7. Και οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή (1997–2000)
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος σε ρόλο-σταθμό. Η σειρά αποτύπωσε την Ελλάδα της εποχής και τη συνθήκη του γάμου που οι millennials αποδέχτηκαν, ενώ η Gen Z προσπαθεί να σπάσει. Δεν μπορείς να μην αποθεώσεις τον Καφετζόπουλο ως «ακαλύπτο» – είναι απλά αξεπέραστος.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Δεν είναι ότι υστερώ στο μάζεμα, αλλά έχω τεράστιο ταλέντο στο σκόρπισμα!»
8. Δύο Ξένοι (1997–1999)
Η σχέση ενός καθηγητή και μιας τηλεπαρουσιάστριας, με φόντο την ίδια την τηλεοπτική βιομηχανία. Ναι, είχε meta-commentary, αλλά αυτό που με καθόρισε ήταν ο έρωτας της Μαρίνας και του Μαρκορά.
Τον έβλεπα και πίστευα ότι κάποια μέρα θα ζήσω κι εγώ έναν τέτοιο παθιασμένο έρωτα με Χαρούλα Αλεξίου στο backround. Και οι δεύτεροι ρόλοι έκλεψαν την παράσταση.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Τι ντεκαντάνς!»
9. Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή (2000)
Μια σειρά που έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για την πλοκή της αλλά και για το… χαοτικό παρασκήνιο. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις διαφορετικοί κόσμοι, και μια υπόθεση εκδίκησης που έμοιαζε με ελληνικό Kill Bill πριν καν υπάρξει το Kill Bill.
Το σενάριο έπαιζε με το δράμα, το χιούμορ και την υπερβολή, ενώ οι χαρακτήρες ήταν τόσο larger-than-life που ακόμα και σήμερα τους θυμόμαστε.
Έφερε στην ελληνική τηλεόραση μια γυναικεία ιστορία εκδίκησης και με μια ενέργεια που έδειχνε ότι η τηλεόραση μπορεί να είναι και τολμηρή, όχι μόνο «ασφαλής».
Παρά το γεγονός ότι κόπηκε απότομα, η σειρά έγινε cult και συνεχίζει να συζητιέται σαν ένα από τα πιο παράξενα αλλά και πιο αγαπημένα πειράματα της εποχής.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Έλα δεν το πιστεύω.»
10. Άκρως Οικογενειακόν (2001–2003)
Ο Γιάννης Μπέζος και μια οικογένεια που μόνο «πυρηνική» δεν ήταν. Ένα συνεχές χάος στο σπίτι, γεμάτο ατάκες και καταστάσεις που θύμιζαν την οικογένειά μου. Τι με κέρδισε: η εικόνα μιας οικογένειας που δεν ήταν «τέλεια», αλλά ακριβώς γι’ αυτό ήταν αληθινή.
Ένα ελληνικό νοικοκυριό με μπόλικη φασαρία, καβγάδες και γέλιο, που μας έκανε να νιώθουμε ότι το δικό μας σπίτι είναι λίγο… άκρως οικογενειακόν.
Η ατάκα που ξεχώρισα: «Από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;»
Γιατί τις επιλέγει η Gen z;
Η αλήθεια είναι πως η Gen Z δεν βλέπει αυτές τις σειρές μόνο από νοσταλγία ή επειδή δεν έχει κάτι άλλο να δει. Τις επιλέγει γιατί κουβαλούν μια αυθεντικότητα που λείπει από τη σημερινή τηλεόραση.
Οι Απαράδεκτοι ή τα Έγκληματα δεν προσπαθούσαν να γίνουν «viral», έγιναν, επειδή μιλούσαν με ειλικρίνεια και τόλμη.
Οι Στάβλοι και η 10η Εντολή έπιασαν την κοινωνία από το λαιμό και την έβαλαν μπροστά στον καθρέφτη, με διαφορετικό τρόπο. Οι Δύο Ξένοι έδειξαν ότι το χιούμορ μπορεί να είναι ταυτόχρονα λαϊκό και έξυπνο.
Σήμερα η τηλεόραση παλεύει με περιορισμένα budget και έλλειψη φαντασίας, αλλά αυτές οι σειρές ανήκουν στην άλλη κατηγορία: ήταν πραγματικά καινοτόμες, ahead of their time, και γι’ αυτό συνεχίζουν να μιλάνε σε νέες γενιές.
Δεν είναι απλώς «παλιές καλές σειρές», είναι κομμάτι της ελληνικής pop culture που αποδεικνύει ότι όταν η τηλεόραση τολμά, μπορεί να μείνει αθάνατη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
